Life in Thessaloniki




Life in Thessaloniki from trupokarudos.com on Vimeo.




 




Some scenes of the life in Greece's 2nd biggest city. The video was shot in March 2016 with a smartphone.
I DONT own the music, the song Trouble belongs to Avicci and the PRMD label.




Πόσο σου κοστίζει ένα λίτρο βενζίνης στην Αθήνα κ. Τσαπανίδου;



Δείτε από το 59:20 και μετά

«Επιδοτούμενη» ζωή εκάναν τόσα χρόνια οι νησιώτες σύμφωνα με την κ. Τσαπανίδου. Τι ανάγκη έχουν για μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ; Που είναι οι προσφυγικές ροές; Για ακόμη μια φορά η συγκεκριμένη «δημοσιογράφος»  αποφάσισε να πει τη γνώμη της καθώς συνομιλούσε με τον Περιφερειάρχη νοτίου Αιγαίου κ. Χατζημάρκο. Θέλω να πιστεύω πως μίλησε η άγνοια και πως δεν υπήρξε σκοπιμότητα πίσω από τα συγκεκριμένα σχόλια… Όπως και να έχει κυρίως λόγω της ιδιότητας της και επειδή δυστυχώς πολλοί διαμορφώνουν γνώμη με βάση τα λεγόμενα της θα έπρεπε να ξέρει τα ακόλουθα:


1) Στην «πλούσια» Ρόδο η ζωή είναι ακριβή. Ο ντόπιος είναι αναγκασμένος να αγοράσει τη βενζίνη από 1,58 έως και 1,769 ευρώ το λίτρο. Και φυσικά στον ντόπιο η βενζίνη είναι απολύτως απαραίτητη καθώς εκεί δεν υπάρχει μετρό σαν εναλλακτική λύση και δεν υπάρχει τακτική αστική και υπεραστική συγκοινωνία, αλλά και οι τιμές των εισιτηρίων απαγορευτικές για καθημερινές μετακινήσεις. Αλίμονο στον ντόπιο που θέλει να επιστρέψει στο σπίτι του από την εργασία του μετά τις 10 το βράδυ. Συγκοινωνία δεν υπάρχει στα περισσότερα σημεία πλην των ταξί… Ο ντόπιος που «δεν έχει τόση μεγάλη ανάγκη τα καύσιμα» κατά τα λεγόμενα της κυρίας, δεν είναι απλώς απομονωμένος επάνω σε ένα κομμάτι γης στη μέση του Αιγαίου, δεν μπορεί να μετακινηθεί με ευκολία ούτε επάνω σε αυτό…
2) Οι καιρικές συνθήκες επίσης είναι τέτοιες που απομονώνουν το «πλούσιο» νησί αυτό από την υπόλοιπη Ελλάδα. Ο άνεμος και η βροχή είναι τα χαρακτηριστικά του χειμώνα στο Αιγαίο. Τον άνεμο που καθιστά απαγορευτική οποιαδήποτε μετακίνηση είτε με αεροπλάνο είτε με πλοίο από και προς το νησί διαδέχεται σχεδόν πάντα η βροχή, και όχι μερικές σταγόνες νερού που πέφτουν με χαριτωμένο τρόπο από τον ουρανό, αλλά μερικοί τόνοι νερού που συχνά πυκνά ευθύνονται για θανάτους και για καταστροφή περιουσιών. Ειδικά μετά το Νοέμβριο του 2013 όπου 4 άτομα πέθαναν εξαιτίας των πλημμυρών και περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ ήταν το κόστος από τις ζημιές σε σπίτια και καταστήματα, η ζωή στο νησί δεν είναι πια η ίδια… Οι μνήμες ακόμα είναι νωπές και σαν φαντάσματα ξυπνούν μόλις έρχεται η μπόρα...
3) Στην «πλούσια» Ρόδο όταν ο καιρός δεν είναι σύμμαχος των ντόπιων ακόμη και είδη πρώτης ανάγκης απουσιάζουν από τα ράφια.  Το ίδιο συμβαίνει και στην «πλούσια» Κάρπαθο που και αυτή εξαιρέθηκε από τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ.
4) Στην πλούσια Ρόδο το γάλα το αγοράζεις από 1,10 έως και 1,60 ευρώ το λίτρο. Στα μεγάλα αστικά κέντρα μπορείς να βρεις γάλα και από 0,86 λεπτά του ευρώ το λίτρο. Μια φραντζόλα ψωμί κοστίζει 1 ευρώ. Στα μεγάλα αστικά κέντρα θα μπορούσες να βρεις και ψωμί από 0,60 λεπτά του ευρώ. Όταν τα προϊόντα και οι πρώτες ύλες φτάνουν στο νησί με το πλοίο και όχι οδικώς όπως στην ηπειρωτική Ελλάδα, καταλήγουν να είναι και ακριβότερα. Πως άραγε μπορεί η νησιωτική Ελλάδα να αντέξει και αυτήν την αύξηση του ΦΠΑ;
5) Αλίμονο σου αν αρρωστήσεις και είσαι σε νησί… Η «πλούσια» Κάρπαθος που εξαιρέθηκε από τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ δεν έχει καν νοσοκομείο… Και η Ρόδος έχει ένα νοσοκομείο που πρακτικά καλείται να εξυπηρετήσει όλα τα Δωδεκάνησα, και σε όσες περιπτώσεις αδυνατεί οι ασθενείς μεταφέρονται στην Κρήτη ή την Αθήνα. Σε κάποιες περιπτώσεις η ζωή των ανθρώπων που ζουν στα νησιά κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή…



Πολλά θα μπορούσα να γράψω, η λίστα μου θα μπορούσε να είναι κυριολεκτικά ατελείωτη. Η πραγματικότητα είναι βέβαια πως όσοι κατηγορούν εκ του ασφαλούς τους νησιώτες πως ζουν μια εύκολη ζωή δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στους τόπους των διακοπών τους το χειμώνα, όταν μένουνε μόνοι τους, ξεχασμένοι από την πολιτεία. Όταν τα λαμπερά φώτα τον ξενοδοχείων σβήνουν μαζί με το χαμόγελο των ντόπιων που είναι πρόθυμοι να σας κάνουν να ζήσετε τις διακοπές που ονειρευτήκατε, έρχεται η σκληρή πραγματικότητα της απομόνωσης στην άκρη της Ελλάδας και στην άκρη του Αιγαίου… Τα σχόλια είναι πάντα εύκολα όταν διατυπώνονται εκ του ασφαλούς…

Καλά Χριστούγεννα! (Οι Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες του Τρυποκάρυδου Νο9)


Είναι λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Μια μέρα γεμάτη φως μα παγωμένη, από εκείνες τις μέρες που θα στοιχημάτιζες πως όλο το σύμπαν γελά μαζί σου. Ήλιος με κοφτερά δόντια που σε ξεγελά  και σε κάνει να νομίζεις πως η μέρα σου θα είναι πιο ζεστή, μα δεν είναι. Και έτσι περπατάς και κρυώνεις. Ποια δύναμη έχει άραγε συνωμοτήσει εναντίον σου; Περπατάς στην ξένη αυτή πόλη που δεν είναι τόσο ξένη πια για σένα. Έχεις απομακρυνθεί αρκετά από τους δαίμονες της παλιάς καθημερινότητας σου, όχι όμως τόσο ώστε να έχεις ξεχάσει. Τα παλιά γιατί παραμένουν αναπάντητα στο νου σου, δεν έχεις προλάβει να ξεχάσεις, ωστόσο πλέον είσαι ασφαλής μακριά τους. Ελπίζεις να τα ξεχάσεις, φοβάσαι όμως ταυτόχρονα μήπως σου δημιουργηθούν νέα γιατί. Φοβάσαι να μην απογοητευτείς ξανά. Φοβάσαι μην πονέσεις και πάλι. Προτιμάς αυτή η πόλη να μείνει για πάντα ξένη, γιατί η οικειότητα πληγώνει. Δεν θέλεις να ξεπεραστούν τα όρια σου, δεν θέλεις κανείς να σε γνωρίσει πραγματικά για να μην νιώσεις ευάλωτη ξανά.
Ξαφνικά σε εγκαταλείπουν οι σκέψεις σου, παγώνει το μυαλό, ακινητοποιείται το κορμί και το μόνο που κινείται είναι το βλέμμα σου. Μπροστά σου μια ηλικιωμένη γυναίκα είναι πεσμένη στο πεζοδρόμιο. Την έχουν χτυπήσει, κλαίει. Μπορείς σχεδόν να ακούσεις τον ήχο από τα δάκρυα της να πέφτουν στο έδαφος. Τους λυγμούς της όχι δεν τους ακούς με τα αυτιά σου, κλαίει σιωπηλά. Ούτε εκείνη θέλει να την γνωρίσουν πραγματικά, φοβάται να είναι ευάλωτη. Τα δάκρυα της που πέφτουν και τους λυγμούς της τους ακούς με τη ψυχή σου. Τρέμεις… Σχεδόν αισθάνεσαι ό,τι νιώθει. Πόνο, φόβο, απελπισία, απόγνωση, θλίψη, μοναξιά. Φοβάσαι που νιώθεις έτσι. Είναι μια ξένη, έτσι δεν είναι; Γιατί να νιώθεις έτσι; Τι σε νοιάζει εσένα; Γιατί θα πρέπει να σε νοιάζει; Γιατί έχεις ακινητοποιηθεί εκεί και δεν την προσπερνάς; Κοιτάζεις γύρω σου. Όλοι την προσπερνούν. Κάποιοι παρολίγο να την πατήσουν καθώς βιάζονται να προλάβουν την καθημερινότητα τους. Πλησιάζεις, απλώνεις το χέρι. Δεν έχεις δύναμη! Σχεδόν θα πέσετε και οι δυο. Βάζεις λίγη παραπάνω δύναμη, όχι μυϊκή δύναμη, αλλά δύναμη από την ψυχή σου, εκείνη τη δύναμη που κάνει τα αδύνατα δυνατά. Τη βοηθάς να καθίσει σε ένα παγκάκι. Ξεκινάει να σου λέει πως βρέθηκε ως εκεί. Δε σε νοιάζει. Τρέχεις στο απέναντι φαρμακείο και επιστρέφεις πάλι τρέχοντας. Ξεκινάς να καθαρίζεις τις πληγές της. Ήτανε περίπου μια ώρα πεσμένη εκεί κάτω… Κάποιος τη χτύπησε και της άρπαξε τη τσάντα. Κανείς δε νοιάστηκε. Και όσο έμενε κάτω όλοι την προσπερνούσαν. Ίσως τη νόμιζαν για ζητιάνα. Ίσως ήταν πολύ βιαστικοί να τρέξουν να προλάβουν αυτό που νομίζουν ζωή. Αφού, καθάρισες τις πληγές της της ζήτησες να προσπαθήσει να θυμηθεί κάποιο τηλεφωνικό αριθμό δικού της ανθρώπου. Θυμότανε μόνο του γιου της. Μείνατε λίγη ώρα ακόμα μαζί ώσπου να τον βρεις και μέχρι να έρθει ως εκεί. Έρχεται, τη βάζετε μαζί στο αυτοκίνητο. Σε ευχαριστούν. Η γυναίκα κλαίει… Εσύ αισθάνεσαι πως έχεις κάνει απλώς το αυτονόητο… «Καλά Χριστούγεννα», ψελλίζεις, και τότε συνεχίζεις το δρόμο σου…
«Όταν θα έρθει ο Υιός του Ανθρώπου με όλη του τη μεγαλοπρέπεια και θα τον συνοδεύουν όλοι οι άγιοι άγγελοι, θα καθίσει στο βασιλικό θρόνο του. Τότε θα συναχθούν μπροστά του όλα τα έθνη, και θα τους ξεχωρίσει όπως ξεχωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα κατσίκια. Τα πρόβατα θα τα τοποθετήσει στα δεξιά του και τα κατσίκια στ’ αριστερά του. Θα πει τότε ο βασιλιάς σ’ αυτούς που βρίσκονται δεξιά του: “ελάτε, οι ευλογημένοι απ’ τον Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που σας έχει ετοιμαστεί απ’ την αρχή του κόσμου. Γιατί, πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και μ’ επισκεφθήκατε, φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε”. Τότε θα του απαντήσουν οι άνθρωποι του Θεού: “Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις; Πότε σε είδαμε ξένον και σε περιμαζέψαμε ή γυμνόν και σε ντύσαμε; Πότε σε είδαμε άρρωστον ή φυλακισμένον κι ήρθαμε να σε επισκεφθούμε;” Τότε θα τους απαντήσει ο βασιλιάς: “σας βεβαιώνω πως αφού τα κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδερφούς μου, τα κάνατε για μένα”.»
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο 25:31-40

Γιατί μας αρέσει το Pokémon GO



Το Pokémon GO, μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που δεν έπαιξε ποτέ pokémon.



Ποτέ δεν ασχολήθηκα με παιχνίδια. Ακόμη και την εποχή που όλα τα παιδιά της ηλικίας μου  έπαιζαν pokemon στο game boy, εγώ σφύριζα αδιάφορα. Ήμουν από τα άλλα παιδάκια εγώ… Τα σπασικλάκια με τα γυαλιά που στις ελεύθερες ώρες τους διάβαζαν Ζωρζ Σαρή και Πηνελόπη Δέλτα. Οπότε δεν γνωρίζω και πολλά για αυτά τα χρωματιστά πλασματάκια. Θα έμπαινα όμως στον πειρασμό να κατεβάσω την εφαρμογή στο κινητό μου, αλλά έχω Windows Phone, οπότε δεν έχω αυτή τη δυνατότητα. Έχω παίξει όμως με το κινητό φίλων και έχω ακολουθήσει στο κυνήγι. Και να σας πω κάτι; Όσοι κατηγορούν το παιχνίδι το αδικούν!


Καταρχήν είναι μια ευκαιρία για κίνηση! Για να ανέβεις levels και να μαζέψεις αρκετά και διαφορετικά πλασματάκια πρέπει να κάνεις αρκετά χιλιόμετρα! Δεν μοιάζει με τα παραδοσιακά games που «απολάμβανες» την ηρεμία του καναπέ σου. Για να παίξεις Pokemon go πρέπει να λιώσεις σόλες και να κάψεις θερμίδες. Και αν ανήκεις σε εκείνους που υπό κανονικές συνθήκες θα βαριόσουν να κινηθείς μονάχος μέσα στη πόλη, τώρα σου δίνεται η ευκαιρία με ένα τρόπο διασκεδαστικό. Και έτσι απλά, χωρίς να το καταλάβεις, μπορείς να βελτιώσεις κατά πολύ τη φυσική σου κατάσταση. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που ακολουθώ με ευχαρίστηση τους δικούς μου ανθρώπους που παίζουν. Μερικά χιλιόμετρα περπάτημα καθημερινά είναι μια πολύ καλή συνήθεια, και αν τα κάνεις με παρέα ο χρόνος περνά πιο εύκολα και ευχάριστα.


Μέσω του παιχνιδιού μαθαίνεις  λεπτομέρειες για σημεία ενδιαφέροντος, που σε άλλη περίπτωση ίσως και να μην τα είχες παρατηρήσει. Από ιστορικά μνημεία, αγάλματα και προτομές προσωπικοτήτων, τοποθεσίες και αξιοθέατα, όλα μπορείς να τα γνωρίσεις απλά κάνοντας μια στάση στα gyms και τα pokestops της περιοχής σου! Αν είσαι επισκέπτης σε μια πόλη θα μπορούσες πολύ εύκολα να την ανακαλύψεις μέσω του Pokémon GO!


Μέσα σε αυτές τις λίγες εβδομάδες κυκλοφορίας του παιχνιδιού, έχω δει να γίνονται και πολλές γνωριμίες ανάμεσα στους παίκτες. Εκείνους που παίζουν τις ίδιες ώρες στα ίδια σημεία με σένα τους ξέρεις πλέον με το μικρό τους όνομα. Έχω δει άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους να σταματούν και να συνεχίζουν παίζοντας παρέα. Ίσως να έχουν γεννηθεί και μερικές φιλίες ανάμεσα στους χιλιάδες ανθρώπους που συναντήθηκαν τυχαία με αφορμή το κυνήγι των pokémon …


Πόσες φορές άραγε έχετε σκεφτεί πως εσείς ως παιδιά παίζατε έξω και δεν ήσασταν κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους και πίσω από μια οθόνη; Μετά την εμφάνιση του Pokémon GO είδαμε ξανά παιδιά να παίζουν στις γειτονιές! Ναι, τα παιδιά κρατούν στα χέρια κάποιο smartphone, αλλά και εμείς κάποιες δεκαετίες πριν είχαμε στη τσέπη game boy  και συχνά πυκνά ήμασταν με καρφωμένα τα μάτια στην οθόνη του. Τότε «κασέτες», σήμερα εφαρμογές… Αλήθεια γιατί κάποιοι δαιμονοποιούν την εξέλιξη των πραγμάτων;


Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά τον τελευταίο καιρό επειδή το παιχνίδι έγινε δημοφιλές σχεδόν σε χρόνο μηδέν. «Άνθρωποι ζόμπι που κυνηγούν δαίμονες», διάβασα σε ένα site από εκείνα με τους τεράστιους παραπλανητικούς τίτλους που ντροπιάζουν το ελληνικό ίντερνετ και που το κοινό τους ανήκει στις ηλικίες από πενήντα ετών και πάνω. Το ίντερνετ γέρασε γιατί έγινε εύκολα προσβάσιμο σε μεσήλικες και ηλικιωμένους. Έτσι, με εντυπωσιάζει να παρατηρώ τη γενιά που λάτρεψε τα ρουσφέτια και τον νεοπλουτισμό όσο καμία άλλη,  να  κατακρίνει τις γενιές που η ίδια κατέστρεψε, επειδή παίζουν ένα ανώδυνο παιχνίδι με pokemon, και μάλιστα να το κάνει με στάτους και κοινοποιήσεις συνδέσμων από κίτρινα σάιτ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…


Επισκεφτείτε το νέο μας site beautyflame.gr



«Κι εσύ τέκνον Βρούτε;» Επεισόδιο 3ο- Χριστούγεννα και φάτνη








Μετά από καιρό απουσίας ο Brutus-x επιστρέφει για να σχολιάσει με άφθονο χιούμορ τις φιγούρες μιας φάτνης! Γελάστε άφοβα!

Οι Περιπέτειες της Μαντάμ Τρολάρω: Πράσινος εμετός για τις εκλογές της20ης Σεπτεμβρίου



 Η ιστορία μας ξεκινάει γύρω στο 2001, όταν εγώ ήμουν στην 1η Λυκείου. Τότε που άρχισα να αντιλαμβάνομαι σιγά σιγά τι σημαίνει πολιτική. Αν και θα μπορούσε να πει κανείς πως τότε δεν είχα βγει ακόμη από το αυγό, νομίζω πως είχα αντιληφθεί το τι πραγματικά συμβαίνει σε όλη του τη διάσταση και δεν μου άρεσε καθόλου. Την ίδια στιγμή οι ενήλικες κοιμόντουσαν ύπνο βαθύ και οι συνομήλικοι μου έπαιζαν με τα κουβαδάκια τους. Εγώ από την άλλη το μόνο πράγμα που ήθελα ήταν να ξεράσω...


Η παιδεία άργησε μια μέρα...



Από πολύ νωρίς γνώρισα τι σημαίνει φροντιστήριο και τι παραπαιδεία... Τους λόγους φαντάζομαι τους ξέρετε και εσείς. Είναι κάτι ανίκανα τυπάκια που κάποτε παπαγάλισαν αρκετά ώστε να πιάσουν μια μόνιμη θέση στο δημόσιο και να τα ξύνουν από εκεί και έπειτα ισοβίως και δικαιωματικά. Και πως γίνεται άραγε να «τυχαίνε» να ήταν εννιάμισι στους δέκα άχρηστοι και τεμπελχανάδες; Τέλεια! Αυτοί θεωρητικά ήταν οι αρμόδιοι για να με διδάξουν, και να με οδηγήσουν στο να αποκτήσω γνώσεις αλλά κυρίως παιδεία... Αυτοί διδάσκουν και σήμερα τα παιδιά σας με στόχο να γαλουχήσουν μια νέα γενιά ψεκασμένων αδρανών πολιτών. Στην υγειά μας! Θυμάμαι ακόμα τον δάσκαλο μου στην 6η Δημοτικού, ο οποίος ρευόταν και έκλανε στην τάξη ( true story, και αργότερα έμαθα πως έγινε διευθυντής σε εκείνο το δημοτικό σχολείο). Θυμάμαι επίσης τις κυρίες που αντί για μάθημα στο λύκειο μας ανέλυαν το fame story, γιατί αν μη τι άλλο κάθε έφηβος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να λάβει μέρος και σε ένα ριάλιτι... Ήταν όμως θυμάμαι η καθηγήτρια των θρησκευτικών που ξεστόμισε το ανήκουστο! Θα ερχόταν λέει ο τότε υπουργός παιδείας και μας πρότεινε να συγκεντρώσουμε χρήματα για να αγοράσουμε ανθοδέσμη να του προσφέρουμε και να οργανώσουμε μια θερμή υποδοχή. Φυσικά και αρνήθηκα, άφησα τους άλλους που δεν καταλάβαιναν τι γινόταν να βάλουν το χέρι στη τσέπη. Όταν ήρθε ο κυριούλης τον έγλειφαν από πάνω μέχρι κάτω λες και ήταν ο Elvis που αναστήθηκε και ήρθε να τους βρει! Καμία αναφορά στα προβλήματα του σχολείου. Τι και αν έσταζε συχνά πυκνά η οροφή σε πολλά σημεία του κτιρίου. Τι και αν στις τουαλέτες δεν είχαμε ούτε χαρτί ούτε σαπούνι. Τι και αν βιβλία δεν είχαμε καλά καλά... Όλα ήταν εντάξει! Και αφού ο κύριος ήταν του κόμματος που
υποστήριζε τότε η πλειονότητα και οι κύριοι και οι κυρίες ήταν πελατάκια του κόμματος, βαφτίσανε το κρέας ψάρι και όλα καλά! Μπλα, μπλα, μπλα και χειροκροτήματα... Και τα παιδιά άφησαν το παιχνίδι με τα κουβαδάκια και άρχισαν να χειροκροτούν και αυτά...! Πιο πάτος πεθαίνεις! Στο τέλος αυτής της φαρσοκωμωδίας σε απόσταση αναπνοής από εμένα βλέπω τον υπουργό να μπαίνει στην αμαξάρα μαζί με κάτι τυπάδες. Σοφέρ και άνδρες της προσωπικής του ασφάλειας; Κάτι τέτοιο... Δεν μπόρεσα να καταλάβω, όλα έγιναν γρήγορα... Αλλά το αυτοκίνητο ήταν θα έλεγα προκλητικό. Και τότε άρχισα να τσιρίζω με όση δύναμη είχε η φωνή μου: «Στα τσακίδια!». Έπειτα θυμάμαι κάτι μύγες μαζεύτηκαν γύρω μου να με επιπλήξουν πως «ήταν απαράδεκτο αυτό που έκανα» και πως «δεν φταίει αυτός για όσα συμβαίνουν» και άλλα ανέκδοτα. Εγώ βέβαια στα αυτιά μου άκουγα μονάχα ένα «ζζζζ»... Τώρα που το καλοσκέφτομαι, τέτοια επική και ταχύτατη έξοδο ατόμου σε πολυτελές αυτοκίνητο είδα άλλη μια φορά μόνο, όταν σε μια συναυλία η ασφάλεια της Δέσποινας Βανδή την εξαφάνισε σε χρόνο ντε-τε, έπειτα από μια αρπαχτή στο νησί μας. Οπότε πολιτικός=celebrity, τουλάχιστον μέχρι τότε. Η τάση των φετινών εκλογών όπως όλα δείχνουν είναι ο πολιτικός να το παίζει κακομοίρης και να παριστάνει πως συμμερίζεται το λαό. Πετάξτε τις γραβάτες σας ψηλά! Αφήστε τα πουκάμισα ασιδέρωτα... Αυτό είναι το νέο επικοινωνιακό παιχνίδι! Και θα το φάτε και αυτό... Είπαμε! Είμαστε ψεκασμένοι! Παιδιά της παπαγαλίας χωρίς ουσιαστική παιδεία. Τον κύριο αυτόν τον ξαναείδα κάποια χρόνια αργότερα στο ΑΠΘ, όταν μια φίλη του καθηγήτρια της οποίας την κατάρτιση πολλοί αμφισβητούσαν (δεν ξέρω αν το έκαναν δικαίως) τον είχε καλέσει να μιλήσει στους φοιτητές με την επαγγελματική του ιδιότητα και όχι με την ιδιότητα του πολιτικού. Ω Θεέ μου! Deja vu!



Οι πλασιέ και τα ρουσφέτια



Εκείνα τα χρόνια θυμάμαι συγγενή μου να γυρνάει από σπίτι σε σπίτι σαν να ήτανε πλασιέ, να μοιράζει ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ και να ζητάει να ψηφίσουμε αυτό το κόμμα και συγκεκριμένο πρόσωπο όλη η οικογένεια, γιατί κάποιος της έταξε πως αν εκλεγεί θα την διόριζε στο δημόσιο... Τόσα χρόνια μετά δεν έχω ιδέα εάν το συγκεκριμένο πρόσωπο είχε εκλεγεί, άλλωστε τότε ήμουν ακόμα παιδί. Η συγγενής μου αυτή δεν μπήκε πάντως ποτέ στο δημόσιο. Εκείνη την εποχή η ψηφοθηρία με αντάλλαγμα κάποια θέση μονιμότητας στο δημόσιο ήταν κάτι κοινωνικά αποδεκτό και μη κατακριτέο. Μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικό... Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, σε ένα κράτος χρεοκοπημένο, με ένα τεράστιο δημόσιο που παραμένει στο απυρόβλητο γιατί εξυπηρετεί τις πελατειακές σχέσεις. Και με έναν ιδιωτικό τομέα που πρέπει να πληρώνει τις αμαρτίες όλων... Αν κάποια στιγμή στην Ελλάδα γίνει ξανά εμφύλιος δεν θα γίνει ανάμεσα σε οπαδούς κομμάτων, ανάμεσα σε αριστερούς και δεξιούς, ούτε ανάμεσα σε διεθνιστές και εθνικιστές. Αν ξεσπούσε εμφύλιος σήμερα θα σηκώνονταν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι και θα έπαιρναν τα όπλα ενάντια στους υπαλλήλους του δημοσίου. Η αλήθεια είναι πως θα με ικανοποιούσε ιδιαίτερα κάποια στιγμή να δω την παραδειγματική τιμωρία εκείνων που είναι απλώς βύσματα, όλων των ανίκανων
που τόσα χρόνια με τους φόρους μας πληρώνουμε... Θα μπορούσα να γράψω τόμους ολόκληρους με τις μεθόδους τιμωρίας που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, αλλά επειδή ζούμε σε καιρούς δύσκολους και επικίνδυνους το αφήνω πάνω σας με την ελπίδα πως η φαντασία σας θα οργιάσει δημιουργικά. Όχι καριολάκι! Δεν θα σε ταΐζω άλλο εγώ για να χτυπάει κάποιος άλλος την κάρτα σου το πρωί και εσύ να μην έχεις πατήσει εδώ και κάποια χρόνια στην υπηρεσία σου. Όχι άχρηστε, ανεκπαίδευτε κηφήνα. Δεν θα σε πληρώνω εγώ για να κάθεσαι πίσω από ένα γκισέ και να καπνίζεις με τα πόδια ψηλά! Όχι απόφοιτε δημοτικού, δεν μπορείς να είσαι σε μια θέση για την οποία δεν έχεις τα προσόντα, απλά και μόνο επειδή ο κολλητός σου σε διόρισε για να τον ψηφίσεις εσύ και ολόκληρο το σόι σου. Δεν μπορεί να μην ξέρεις ούτε ορθογραφία και να είσαι εκεί... Δεν μπορεί να μην ξέρεις καν πως να χρησιμοποιήσεις το ποντίκι του υπολογιστή ή να κάνεις μια εκτύπωση...



Είμαι ένα από τα 3000 βαφτιστήρια!



Από τη μια τα ρουσφέτια, από την άλλη τα βαφτιστήρια... Οι μισοί διόριζαν για να πάρουν ψήφους, οι άλλοι μισοί βάφτιζαν... Το να ψηφίσεις κάτι που να σε εκπροσωπεί πραγματικά σαν σενάριο δεν υπάρχει. Οπότε στις εκλογές γινότανε πάντοτε μάχη. Από τη μια η συγγενής που ήθελε να διοριστεί στο δημόσιο, από την άλλη να σου κι ο κουμπάρος να μοιράζει ψηφοδέλτια. Είμαι
βλέπετε ένα από τα 3.000 (τουλάχιστον) βαφτιστήρια γνωστής πολιτικής οικογένειας της περιοχής μου. Κάποια τα βάφτισαν οι παππούδες, άλλα τα βάφτισαν οι γονείς και άλλα η ίδια η βουλευτής νονά μου . Εμένα με είχε βαφτίσει όταν ήταν μόλις 9 ετών... Είχε βλέπετε φροντίσει ήδη από εκείνη την τρυφερή ηλικία η οικογένεια της να της χαράξει το δρόμο ώστε να γίνει μια από τους 300 της Βουλής. Μόλις ενηλικιώθηκα θυμάμαι πως είχα δηλώσει ευθαρσώς πως δεν θα την ψηφίσω, δεν μπορούσα να ψηφίσω κάτι το οποίο δεν με εξέφραζε καθόλου... Και ήτανε λέει ντροπή να μην ψηφίσω την «πνευματική μου μητέρα» - η οποία αμφιβάλλω εάν στα αλήθεια με θυμάται. Το βαφτιστήρι με αριθμό 582 (γιατί ήμουν και από τα πρώτα τους) είχε αποφασίσει να μην είναι η 582η ψηφοφόρος της, και αν το μάθαινε η «πνευματική μητέρα» μου (από την οποία λαμβάνω κάθε χρόνο πριν την Ανάσταση ένα τυποποιημένο γραπτό ευχετήριο μήνυμα, που φυσικά πάει μαζικά σε ολόκληρη τη λίστα των κάποιων χιλιάδων επαφών της) θα λυπόταν πάρα πολύ για αυτό. Το μόνο που ίσως με χαροποιεί είναι πως αν η «πνευματική μου μητέρα» καταφέρει να επανεκλεγεί και να εδραιωθεί ως celebrity της πολιτικής, ίσως μια μέρα θα μπορούσα να πουλήσω τις φωτογραφίες της βάπτισης μου ως συλλεκτικές και να βγάλω μερικά ευρώ ή... μερικές δραχμές-γιατί ποτέ δεν ξέρεις...



Ομαδάρα! Οέο έο ε! Ομαδάρα!



Έπειτα είναι και οι «ποδοσφαιρόφιλοι», όχι εκείνοι που παρακολουθούν στα αλήθεια ποδόσφαιρο, αλλά εκείνοι που παρακολουθούν την πολιτική λες και είναι αγώνας στο ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι εκείνοι που κυκλοφορούν με σημαίες και σφυρίχτρες που αγοράζουν από τους Πακιστανούς έξω από τους χώρους που εμφανίζονται οι αρχηγοί των κομμάτων, και έπειτα βρίζουν και καταριούνται τους ξένους που μας έχουν πάρει τις δουλείες και που βγάζουν μαύρο χρήμα. Οι «ποδοσφαιρόφιλοι» όντας ανίκανοι να παρακολουθήσουν οποιοδήποτε άθλημα, αντί να εκτονωθούν στο γήπεδο βγάζουν τα απωθημένα τους κατά τη λατρεία του αρχηγού της παράταξης τους. Η επιλογή του κόμματος με το οποίο θα φανατιστούν γίνεται φυσικά τυχαία και το μικρόβιο τους μπαίνει σε πραγματικά νεαρή ηλικία. Φανταστείτε ένα τετράχρονο που έχει αποφασίσει να είναι Ολυμπιακός, επειδή ο μπαμπάς του του είπε πως πρέπει να είναι Ολυμπιακός. Το παιδάκι δεν έχει ιδέα ποιος είναι ο Ολυμπιακός και δεν μπορεί να κρίνει από μόνο του εάν πρέπει ή όχι να υποστηρίζει τον Ολυμπιακό, απλά είναι γιατί έτσι του είπαν. Με την ίδια λογική και ο «ποδοσφαιρόφιλος» της πολιτικής είναι απλά ΝΔ,
δεν ξέρει γιατί υποστηρίζει τη ΝΔ, θυμάται μονάχα πως όσο ήταν ακόμη στο νηπιαγωγείο η οικογένεια του του είπε πως πρέπει να υποστηρίζει τη ΝΔ και έκτοτε αυτός την ακολουθεί τυφλά , όπως άλλωστε κάνει και ο πατέρας του και ο παππούς του. Τον «ποδοσφαιρόφιλο» θα τον δεις να ξεφτιλίζεται έπειτα από κάθε εκλογική νίκη του κόμματος του στις πλατείες, στην ελληνική εκδοχή του καρναβαλιού του Ρίο ντε Τζανέιρο, βοήθεια μας!



Είμαστε ένας λαός διχασμένος και δεν είμαστε χωρισμένοι στα δυο ή στα τρία, αλλά στα 11 περίπου εκατομμύρια. Αυτό που υποστηρίζουμε είναι το ατομικό μας συμφέρον και μόνο και υπάρχουν περίπου 11 εκατομμύρια διαφορετικά ατομικά συμφέροντα μέσα στην επικράτεια. Καθένας κοιτάζει τον πισινό του. Κάπως έτσι ήρθε η κατάρρευση της επίπλαστης ευημερίας στην οποία είχαν σχεδόν όλοι πιστέψει. Βέβαια, ο ψευτό-νεοπλουτισμός υπάρχει ακόμα, έχει βαθιές τις ρίζες του. Η αξία προσδιορίζεται με βάση τον υλικό πλούτο και η πλειονότητα θεωρεί πως έτσι θα κατακτήσει την ευτυχία, οπότε προχωράει πατώντας επί πτωμάτων μέσα στο ναρκοπέδιο. Λέξεις όπως: πολιτική, εκλογές, δημοψήφισμα, μνημόνιο, μνημονιακός, αντιμνημονιακός, αριστερά, δεξιά, κόμμα, παράταξη, ευρώ, δραχμή, εργασία, μισθός, ανεργία, σύνταξη, φορείς, νόμος, έχουν χάσει πια το νόημα τους. Μόνο αν γκρεμιστούν όλα και χτιστούν ξανά από την αρχή ίσως υπάρξει ελπίδα. Ωστόσο, μας ζητούν και πάλι την ψήφο μας στις 20 Σεπτεμβρίου σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Πολίτης 2ης κατηγορίας... Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου



Σήμερα έκανα μια προσπάθεια να ζητήσω βοήθεια στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου, μήπως και βρω λύση στο πρόβλημα που με ταλαιπωρεί εδώ και 1,5 έτος. Σχεδόν κάθε μήνα πυώδεις αμυγδαλές και αντιβιώσεις. Διαγνωσμένο από δυο γιατρούς πως οι αμυγδαλές πρέπει να αφαιρεθούν. Ωστόσο, αδυνατώ οικονομικά να προχωρήσω στην επέμβαση σε ιδιωτική κλινική. Οπότε, θα πρέπει ιατρός του νοσοκομείου να αποφανθεί πως πρέπει να βγουν και να προχωρήσουμε στην επέμβαση. Αρχικά πήγα στα επείγοντα. Οι εκεί οι ιατροί όταν άκουσαν τη συχνότητα που μου συμβαίνει, και πως τελικά έχω μάθει δυστυχώς να ζω με αυτό, μου είπαν και εκείνοι πως θα πρέπει να εξεταστεί η πιθανότητα της αφαίρεσης. Άμεσα, τηλεφώνησαν στην ωτορινολαρυγγολογική κλινική με την ελπίδα και αυτοί πως θα δεχόταν κάποιος να με εξετάσει το συντομότερο. Ο αρμόδιος ιατρός αρνήθηκε να με δει χωρίς κάποιο ραντεβού. Βλέπετε, το πρόβλημα με ειδοποιεί πριν χτυπήσει, μου στέλνει email και εγώ η γαιδούρα το γνώριζα πως θα ξεκινήσω να έχω θέμα με τις αμυγδαλές από τις 26 Αυγούστου του 2015, αλλά δεν προνόησα ένα μήνα πριν να έχω κανονίσει το απαραίτητο ραντεβού μου... Πήγα στη συνέχεια να ρωτήσω πιο είναι το πιο κοντινό ραντεβού. Εκεί μια ευγενέστατη νεαρή κοπέλα έδειξε να καταλαβαίνει τι γίνεται, και μια και το πλησιέστερο ραντεβού είναι στις 9/09, 14 ημέρες μετά δηλαδή, μου πρότεινε να κάνω μια προσπάθεια να ανέβω στον 1ο όροφο, μήπως και πετύχω να με εξετάσει άμεσα κάποιος. Άλλωστε σε 14 ημέρες από σήμερα, κατά πάσα πιθανότητα αφού θα ακολουθούσα κάποια θεραπεία, δεν θα φαινόταν κάποιο πρόβλημα. Μέχρι να επανεμφανιστεί ξανά, ένα με ενάμισι μήνα μετά... Οπότε στις 9 του μήνα να δει τι; Ανέβηκα πάνω. Ομολογώ πως με ενοχλούσε ήδη αρκετά το γεγονός πως έπρεπε να παρακαλέσω για να με εξετάσει κάποιος, αλλά αφού αυτή ήταν η μόνη μου ευκαιρία θα το έκανα. Πήγα επάνω και μίλησα με τις κυρίες που ήταν στην υποδοχή. Εκείνες πήγαν να ρωτήσουν τον ιατρό. Ακουγόταν αρκετά ειρωνικός ήδη πολύ πριν τον πλησιάσω να του πω τι συμβαίνει. Μου είπαν να περάσω. Του ανέφερα το τι γίνεται όσο πιο αναλυτικά μπορούσα. Εκείνος το μόνο που επαναλάμβανε ήταν πως για να εξεταστώ πρέπει να έχω ραντεβού, και πως αν θέλω να με δει κάποιος άμεσα πρέπει να βρω κάποιον άλλο γιατρό. Του απάντησα πως το πλησιέστερο ραντεβού είναι πολύ μακριά και εκείνος μου είπε πως αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο ο ίδιος ευθύνεται, και πως αυτός είναι εκεί από τις 6 το πρωί και χειρουργεί. Του λέω, ήδη 2 γιατροί έχουν αποφανθεί πως πρέπει να βγουν οι αμυγδαλές μου, αλλά πρέπει να με βοηθήσετε γιατί δεν έχω την οικονομική ευχέρεια να πάω στην ιδιωτική κλινική, η οποία ζητά 850 ευρώ. Η απάντηση του ήταν πως ίσως η κατάσταση μου μάλλον δεν είναι τόσο σοβαρή, αλλά μάλλον οι άλλοι 2 ιατροί θέλουν τα 850 ευρώ. Τον ρώτησα αν αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί να με δει, μου είπε πως μπορεί μονο εάν κλείσω ραντεβού, και διαφορετικά να βρω κάποιον άλλο γιατρό. Δεν είπε πως δεν θα με εξετάσει, αλλά όχι τώρα, παρά μόνο όταν θα έχω ραντεβου. Ωραία λοιπόν... Έφυγα...Άστραψα και βρόντηξα! Ξέσπασα. Υποτίθεται πως καταβάλλουμε μέρος των αποδοχών μας για να έχουμε μια στοιχειώδη περίθαλψη... Η οποία δεν υπάρχει. Εάν δεν έχεις χρήματα, αντιμετωπίζεσαι χειρότερα και από αδέσποτο ζώο. Αξίζει να σημειωθεί πως και πριν ένα χρόνο ο ίδιος γιατρός, όταν με είχε δει αρνήθηκε να γίνει επέμβαση, καθώς η σειρά αναμονής είναι πολύ μεγάλη... Πιθανότατα την ίδια απάντηση θα λάμβανα και τώρα. Εν κατακλείδι, εάν δεν έχεις χρήματα ή κάποιο μέσο, μην περιμένεις να δεις θεραπεία. Εγώ πλέον το έχω αποδεχτεί. Απλά θα πρέπει να μάθω να ζω με αυτό. Πολίτης 2ης κατηγορίας...

Μαντάμ Τρολάρω VS Τριαντάρηδες στην εφηβεία


Σε αυτό το τρολάρισμα θα μιλήσουμε αρκετά για την Ελληνίδα μάνα. Εκείνο το αθεράπευτα κομπλεξικό θηλυκό που προσπαθεί να καλύψει τα ψυχολογικά του κενά ζώντας για να συντηρεί τα ενήλικα παιδιά του. Αλλά και για τους κηφήνες που εκμεταλλεύονται αυτές τις καταστάσεις αρνούμενοι να αφήσουν πίσω την ασφάλεια της «μητρικής αγκαλιάς» ακόμη και πολύ μετά τα τριάντα... Είναι εκείνα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια που δεν θα καταφέρουν ποτέ να ζήσουν αυτόνομα, και που ακόμη και χρόνια μετά, όταν μετά βίας έχουν μεταναστεύσει λίγο μακρύτερα από τη μαμά τους-στον επάνω όροφο- στη νέα τους οικογένεια υπάρχει και εκεί μία και μόνη ηγετική φιγούρα, αυτή της Ελληνίδας πεθεράς!


Ο κλασικός Έλληνας 30άρης κηφήνας συνήθως είναι εκ πεποιθήσεως ένας άχρηστος. Δεν το παραδέχεται, το παίζει κακομοίρης. Μέχρι τα 28 του «σπούδαζε» και δεν απέκτησε καμία επαγγελματική εμπειρία. Έλεγε στο τηλέφωνο στη μαμάκα του που τον τάιζε πως δεν είχε χρόνο, καθώς έπρεπε να διαβάσει! Κουραφέξαλα! Το ένοχο μυστικό που όλοι μας
γνωρίζουμε, είναι πως ο κλασικός τριαντάρης κηφήνας περνούσε τις ώρες του με τα πόδια ψηλά σε κάποιο καφέ της παραλίας, και τα βράδια έβγαινε για μπύρες με το χαρτζιλίκι του μπαμπά. Και έτσι απλά και αναίμακτα κάποια στιγμή πήρε πτυχίο! Και στα 29 έπιασε την πρώτη του δουλειά που του τη βρήκε η μαμά του πρήζοντας τα γεννητικά όργανα κάποιου γνωστού ή συγγενή να το προσλάβει το παλικάρι μας, γιατί είναι κρίμα με τόσα πολλά προσόντα να μείνει άνεργο! Και εκείνος κάθε πρωί καταριέται την ώρα και τη στιγμή που «πρέπει να πάει εκεί μέσα», την ώρα που τρώει το αβγουλάκι που του ετοίμασε η μαμάκα, και αφού τη σιχτιρίσει που δεν το πέτυχε σφιχτό και της βγήκε μελάτο, λίγο πριν φορέσει το φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο από τα χεράκια της! Μετά, με έναν καφέ και τσιγάρο στο χέρι θα γκρινιάζει για το μισθό του και θα βροντοφωνάζει πως «δεν σπούδαζε τόσα χρόνια για να σαπίζει εκεί μέσα και να χαραμίζει το μυαλό και τα προσόντα του». Και το μεσημέρι... «Μάνα! Φαΐ! Ρε μάνα;! Τι είναι αυτό; Αφού το ξέρεις πως δεν τρώω ψάρι!», και αφού το πετάξει στα σκουπίδια εκείνη του τηγανίζει μπιφτέκια με πατάτες. Είναι κουρασμένος και πρέπει να κοιμηθεί μετά από μια τόσο εξαντλητική μέρα! Πρέπει και όταν
ξυπνήσει να σηκωθεί να βρεθεί με τους φίλους τους να παίξουν με τα κουβαδάκια τους! Ο φίλος μας αυτός, φυσικά και δεν έχει κάποια σχέση, καθώς τα θηλυκά που προσεγγίζει και μόνο στη θέα ενός τύπου που σέρνεται και φιδιάζει ολημερίς και ολονυχτίς αηδιάζουν. Αν μη τι άλλο η κλασσική Ελληνίδα μάνα θα αηδίαζε και αυτή εάν στα νιάτα της την προσέγγιζε κάποιος άχρηστος σαν το γιόκα της, ωστόσο επιμένει να επικροτεί και να διαιωνίζει αυτή την κατάσταση. Βέβαια, ως κλασσική σχιζοφρενής δεν παύει να γκρινιάζει για το γεγονός πως ο γιος της κοντεύει τα τριάντα και γυναίκα ως τώρα δεν του έχει φέρει και πως έτσι όπως πάει εγγόνια δεν θα δει και άλλα παρόμοια. Βέβαια, μπορεί να τα μουρμουράει όλα αυτά και την ίδια στιγμή να τρέχει να πάει στο γιόκα της τις παντόφλες... Αλλά δεν έχει να κάνει! Η Ελληνίδα μάνα έχει πάντα δίκιο... και ψυχασθένεια! Φανταστείτε την κυρά Νίτσα με τις παντόφλες του γιου στο χέρι να γκρινιάζει: «Άλλοι στην ηλικία σου έχουν παιδιά και εσύ μου είσαι εδώ μέσα!»... Σημαντική λεπτομέρεια: Σε αυτού του είδους τις παθολογικές σχέσης μάνας-γιου, και μάνας-κόρης, η παρουσία του πατέρα είναι πάντα σχεδόν ανύπαρκτη. Τυχαίο;


Το απόγευμα του κηφήνα


Όταν το παλικάρι μας τελειώσει από την κοπιαστική εργασία του- στην οποία σέρνεται δικαιωματικά ως βύσμα-και αφού λιώσει στον ύπνο για δυο τρεις ωρίτσες, θα συναντήσει τους φίλους του, συνήθως σε
κάποιο παρακμιακό στέκι. Εκεί, πίνοντας απαράδεκτα κακό καφέ, θα κάνουν όλοι μαζί χαβαλέ με τις σερβιτόρες, οι οποίες τους επιτρέπουν και καμιά φορά να τις χουφτώνουν, καθώς είναι οι μόνοι θαμώνες και χωρίς αυτούς θα χάσουν το πενιχρό μεροκάματο. Αφού επιδοθούν στις συνήθεις τους δραστηριότητες, παρέα με μερικούς 16χρόνους οι οποίοι παίζουν pro για να χαλαρώσουν λίγο πριν πάνε στο φροντιστήριο, και αφού πλέον ο ήλιος έχει πέσει, γυρνούν στο σπίτι να είναι online για να μπουν στο raid... Έτσι κάπως ματώνουν μπροστά στο pc, για το οποίο pc έχει ματώσει οικονομικά και η μάνα τους για να το φέρει στο επίπεδο του μηχανήματος ενός αξιοπρεπούς gamer, έπειτα από απαίτηση του γιου της φυσικά. Βέβαια, ένα πουλάκι μου είπε πως και σε αυτές τους τις ασχολίες οι κλασικοί 30άρηδες κηφήνες είναι πάντοτε τελευταίοι... Τόσα λεφτά πεταμένα για να είναι ακόμη και σε αυτό τελευταίοι! Στη μόνη ασχολία που τους ενδιαφέρει πραγματικά και είναι τελευταίοι! Πιο πάτος πεθαίνεις...


Βέβαια, πιο εκνευριστικές είναι οι γυναίκες αυτής της κατηγορίας. Μαγκιά-κλανιά και τα μυαλά στα κάγκελα. Δεν χρειάζεται παραπάνω κόπος για να σας τις περιγράψω. Διαβάστε απλώς το παραπάνω και βάλτε με το νου σας έναν σχεδόν θηλυκό πρωταγωνιστή. Και λέω σχεδόν, γιατί εδώ που τα λέμε η θηλυκότητα τους δεν ξεχειλίζει... Και φυσικά δεν εννοώ να είναι εγκλωβισμένες στο να παριστάνουν τις μπίμπο γιατί «έτσι πρέπει», μα αυτές οι κυρίες έχουν φτάσει σε άλλα επίπεδα. Είναι τόσο πλαστική και δήθεν η μαγκιά τους, όσο πλαστικό είναι το στήθος κάποιας νεαρής αντίστοιχης μπίμπο που τα κόμπλεξ της την οδήγησαν σε αυτό το βήμα. Κόμπλεξ παντού, μάσκες και ελπίδα καμιά!


Οι σχέσεις...


Καμιά φορά το αρσενικό παραπάνω είδος, που μπορεί να έχει γένια αλλά στον χαρακτήρα είναι αρκετά θηλυπρεπές, ώστε να επιτρέπει στην Ελληνίδα μάνα να το ταΐζει στο στόμα (όπως τα νεαρά πουλιά που δεν έχουν πετάξει ακόμα και η μαμά τα ταΐζει στο στόμα μέσα στη φωλιά), συναντά το παραπάνω θηλυκό είδος, την κυρία μαγκιά-κλανιά. Η μαγκιά-κλανιά είναι εκείνη που κομπλεξικά πάντα και παντού προσπαθεί να επιδείξει έναν ανύπαρκτο
δυναμισμό μέσα από εξωτερικές εκρήξεις θυμού σε ανύποπτες στιγμές και όταν πραγματικά δεν υπάρχει κανένα ερέθισμα που θα έπρεπε να οδηγεί σε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Ο λόγος είναι πραγματικά ένας και μοναδικός. Η κυρία μαγκιά-κλανιά προσπαθεί να κρύψει πως ο κυρίαρχος άνθρωπος στη ζωή της είναι η Ελληνίδα μάνα, η οποία τη σέρνει από τη μύτη όπως ο αρκουδιάρης την κακομοίρα την αρκούδα... Αλλά η μαγκιά-κλανιά δεν πρέπει να δείχνει εκείνο που βιώνει, αλλά να μοιάζει αυτάρκης και δυναμική, έτσι βγάζει γλώσσα εκεί που δεν χρειάζεται και δεν πρέπει. Έτσι, ο θηλυπρεπής αρσενικός μαμάκιας τριαντάρης βρίσκει το μισό που τον συμπληρώνει στην μαγκιά-κλανιά, και από αυτό το σημείο και μετά ξεκινούν τα πανηγύρια! Οι Ελληνίδες μανάδες έχουν φροντίσει και οι δύο να προικίσουν να παιδιά τους με οικία εξοπλισμένη με όλες τις τελευταίες ανέσεις και φυσικά σε απόσταση αναπνοής από το δικό τους σπίτι. Σε ποιο χώρο όμως θα μείνουν; Τιτανομαχία αναμένεται ανάμεσα στις Ελληνίδες μανάδες για το ποια θα έχει την ηγεμονία και θα κινεί τα νήματα. Κατινιές, κουτσομπολιά, κακίες, και κόντρες πέρα από κάθε φαντασία. Έτσι, γιατί μπορούν! Μαμάκιας και μαγκιά-κλανιά σωπαίνουν, έτσι γιατί οι Ελληνίδες μανάδες είναι πάντα το κεφάλι, όπως και να το κάνεις... Και κάπως έτσι βρίσκει τα θέματα για τις εκπομπές της η Αννίτα Πάνια.


Εάν ταυτιστήκατε με τις παραπάνω περιγραφές να το κοιτάξετε γιατί είναι επικίνδυνο. Εάν ταυτιστήκατε και ο θυμός σας έχει φουντώσει γιατί πιστεύετε πως σας προσβάλλουν όσα διαβάσατε, είναι γιατί απλώς βρίσκεστε σε άρνηση της πραγματικής κατάστασης σας, και αντί να θυμώνετε μαζί μου σας καλώ και πάλι να το κοιτάξετε... Καλή όρεξη! Καλή χώνεψη, και καλό σας απόγευμα!

Τι γκρινιάζεις πάλι; -1- Εντεχνίλα


Βίντεο «τρολάρισμα» για την έντεχνη μουσική σκηνή! Με μπόλικη δόση χιούμορ και ακόμη μεγαλύτερη δόση υπερβολής φτιάχτηκε αυτό το βίντεο. Φυσικά είναι απόλυτα χιουμοριστικό και δεν έχει σκοπό να προσβάλει κανέναν. Αυστηρά ακατάλληλο για σοβαροφανείς και κομπλεξικούς!

Με ποινή εξαγοράσιμη καταδικάστηκε ο φονιάς της Λίζας




Τίτλοι τέλους για τον Παν.Μαν και την υπόθεση της νεκρής σκυλίτσας στο Μανταμάδο της Λέσβου


Δικαιοσύνη δεν αποδώθηκε τελικά για τη Λίζα, το κουτάβι που δολοφόνησε κηνυγός έξω από την Ιερά Μονή Ταξιαρχών Μανταμάδου το Φεβρουάριο του 2012. Ο δράστης καταδικάστηκε χθες έπειτα από τρία ολόκληρα έτη, αλλά η ποινή που του επέβαλλε το δικαστήριο είναι με αναστολή και εξαγοράσιμη. Με απλά λόγια ο Παν.Μαν θα συνεχίσει να κυκλοφορεί ανάμεσα μας. Για την ακρίβεια το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Μυτιλήνης καταδίκασε το φονιά της Λίζας με χρηματική ποινή 5.250 ευρώ και με εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης δύο ετών με αναστολή.


Δεν μένουν πολλά να ειπωθούν για το συγκεκριμένο περιστατικό. Πέρασαν τρία χρόνια και παρά τα λόγια και παρά τις προσπάθειες άπειρες Λίζες βρίσκουν το θάνατο σε όλη την επικράτεια και άπειροι φονιάδες όπως ο Παν.Μαν κυκλοφορούν ανάμεσα μας με το προσωπείο του ευυπόληπτου πολίτη. Από τις θείες που σκορπούν το θάνατο με φόλες στην ελληνική επαρχεία μέχρι τον φαρμακοπειό της συμπρωτεύουσας που καταβρέχει με βρωμόνερα ένα αδέσποτο που κοιμάται λίγα μέτρα έξω από την είσοδο του φαρμακείου του είναι ολοφάνερο πως υπάρχει έλλειμα παιδείας σαν ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί ανίκανη να κλείσει.


Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια είπαμε αρκετά. Αλλάγη δεν υπήρξε καμία. Ούτε καλύτεροι άνθρωποι γίναμε, ούτε πιο σωστοί ως πολίτες. Θα σας καληνυχτήσω και θα σας αφήσω να πανηγυρίζετε και πάλι με την ψευδαίσθηση πως τάχα το φιλοζωικό κίνημα νίκησε και πως τάχα αποδόθηκε δικαιοσύνη και άλλα ανέκδοτα που λένε και πιστεύουν μόνοι οι αφελείς!


Διαβάστε όλο το ιστορικό της υπόθεσης:


Μερικές σκέψεις για την αυριανή δίκη του φονιά της άτυχης Λίζας στη Λέσβο ( Η δίκη αναβλήθηκε...)


Απειλούν ανοιχτά τους φιλόζωους στη Λέσβο!


Ποιος ευθύνεται για τη νέα δολοφονία δεσποζόμενου ζώου στη Λέσβο;


Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από τη δολοφονία της Λίζας στη Λέσβο.


Αλλο ένα θύμα των φολιαστών στο Μανταμάδο της Λέσβου


Νεκρό κουτάβι από φόλα στην Ιερά Μονή Ταξιαρχών Μανταμάδου (και πάλι)…


Λέσβος: Προκαλούν ξανά οι Μανταμαδιώτες τους φιλόζωους!


Λεσβός: Και πάλι εγκαταλείπουν ζώα στην ερημιά για να πεθάνουν.


Λέσβος: Εγκατέλειψαν έξι σκυλιά στο βουνό. Τα ζώα βρέθηκαν ανάμεσα σε δηλητηριασμένες αλεπούδες! ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΟΚ


Μανταμάδος: Πέταξαν στην ερημιά σκυλίτσα με τα κουτάβια της, για να τα ξεφορτωθούν;Εφημερίδα του Κ.Κ.Ε στη Λέσβο: “Κινδυνεύουμε από τα αδέσποτα”


Μανταμάδος: “Ζωόφιλοι τα ζώα σπίτια σας” γράφει το πανό…


Καταγγελιών συνέχεια για το θέμα της ζωοκτονίας στη Λέσβο!


Μυτιλήνη: Πυροβόλησε και σκότωσε μικρόσωμο σκυλί!


Ποιος είναι ο φονιάς Παν.Μαν. που κυκλοφορεί ανενόχλητος ανάμεσα μας;


Πρόεδρος Κοινότητας Μανταμάδου: “Καλά έκανε ο Παν.Μαν και πυροβόλησε το σκυλί”


Πατήρ Ευστράτιος: “Γιατί για ένα σκυλί να γίνει τόση φασαρία; Εσείς το κάνατε μεγάλο ζήτημα…”

Οι περιπέτειες της Μαντάμ Τρολάρω: Ζώντας στη Ρόδο ένα χρόνο μετά τιςδημοτικές εκλογές...


Το κείμενο διαβάζεται καλύτερα με μουσική. Πήγαινε στο τέλος του κειμένου και πάτα play


Ένας χρόνος πέρασε από τις δημοτικές εκλογές του 2014. Ένας χρόνος από τότε που κάποιοι καλοντυμένοι κύριοι και μερικές κυρίες με υπερβολικά φορτωμένη ενδυμασία παρίσταναν πως κυκλοφορούν στους δρόμους, τα στενά και τις πλατείες με ενδιαφέρον τάχα για τον δημότη... Ψεύτικες χειραψίες, αφισορύπανση, φυλλάδια από χέρι σε χέρι και έπειτα σε ξεχειλισμένους κάδους απορριμάτων. Ευκαιρία κέρδους για κάποιους, όχληση για κάποιους άλλους, πανηγύρι για κάποιους τρίτους. Υποσχέσεις φεύγουν από όλα τα στόματα προς όλες τις πιθανές κατευθύνσεις και με κάθε πιθανή και απίθανη θεματολογία! Οι wannabe σωτήρες μας υποσχέθηκαν να τα λύσουν όλα, από τα ζητήματα που αφορούν την καθαριότητα, μέχρι τα προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας του κυρ Τάσου, συζύγου της γειτόνισσας μου της κυρά Νίτσας. Και είμαι σίγουρη πως αυτή τους την τελευταία υπόσχεση δεν την κράτησαν, όπως και πολλές ακόμη υποσχέσεις!

Πολλά δεν άλλαξαν στην μικρή μας όμορφη πόλη. Για την ακρίβεια, τίποτα δεν άλλαξε πέρα από φάτσες και ονόματα... Στην ηγεσία ανέβηκε εκείνος που για τους περισσότερους θεωρήθηκε το φαβορί των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ο Mr Fotis Hatzidiakos, ήρθε σαν πυροτέχνημα. Σχεδόν σαν άλλος ένας νικητής της γιουροβίζιον, ήρθε, είπε και δεν έκανε τίποτα από όσα είχε υποσχεθεί, τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή. Σήμερα, ένα χρόνο μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές ακόμη και φυσικά φαινόμενα, όπως η βροχή, που δε θα έπρεπε να μας τρομάζουν ,συχνά πυκνά μοιάζουν με εφιάλτη. Πριν λίγες μέρες άνοιξαν οι ουρανοί. Πολλοί από τους δρόμους της πόλης έγιναν ποτάμια. Δεν έχει σημασία όμως! Εμάς δεν μας ενοχλεί, αν δεν έχουν ενοχληθεί οι τουρίστες. Άλλωστε ως γνωστόν ο Ροδίτης δε νοιάζεται παρά μόνο εάν είναι να ενοχληθούν οι τουρίστες! Τον πείραξε τον Γερμανό; Μας πειράζει και εμάς και διαμαρτυρόμαστε, όχι όμως για εμάς και την καθημερινότητα μας, αλλά για εκείνον... Δεν τον πείραξε τον ξένο; Όλα τότε είναι καλά! Και ας κλοτσάμε άθελα μας περπατώντας κουτάκια μπύρας, δεν πειράζει! Οι ξένοι να είναι καλά και να φεύγουν ευχαριστημένοι από την τριτοκοσμική μας χώρα. Καταβάθος βεβαια είμαι κακεντρεχής, αφού το να γίνονται οι δρόμοι ποτάμια έχει ως στόχο να ανοίξουν νέες επιχειρήσεις με προϊόντα όπως φουσκωτές βάρκες, κανό, κουπιά και λοιπά είδη. Αυτό το γνωρίζω καλά. Στόχος είναι το άνοιγμα νέων τοπικών
επιχειρήσεων, και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας! Επίσης, κάθε φορά που η Μεσαιωνική Πόλη μετατρέπεται σε Βενετία -όπως κάποιοι είπαν- εξαιτίας της βροχής, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί το φαινόμενο με τρόπο που θα καθιστά την περιοχή προορισμό και για τους πιο απαιτητικούς επισκέπτες, που θα έχουν πια την ευκαιρία να περιπλανώνται με βάρκες με συνοδεία ξεναγού στα κανάλια της Παλιάς Πόλης! Άλλωστε, όπως είχε πει ο κυρ Φώτης «δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα στο μοναδικό ζωντανό μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, τη Μεσαιωνική μας Πόλη» (πηγή http://www.rhodos2014.gr/index.php/φωτης-χατζηδιακος-πρόγραμμα#μια-σύγχρονη-ρόδος ), και ο καλύτερος τρόπος να το επιτύχουμε είναι να της δώσουμε «άρωμα» Βενετίας! Ίσως προσελκύσουμε και περισσότερα κρουαζιερόπλοια έτσι...

O mr Hatzidiakos και το επιτελείο του δεν έκαναν τίποτα ως σήμερα ώστε να καλυτερέψει η καθημερινότητα μου. «Θέλουμε ένα Δήμο που να λειτουργεί με επίκεντρο τον πολίτη», μου υποσχόταν στην ιστοσελίδα του ο κυρ Φώτης ένα χρόνο πριν! Μα να μην έχω αισθανθεί ούτε στιγμή στο επίκεντρο! Φώτηηηη! Μ' ακούς; Ο πολίτης είμαι!!! Εγώ φωνάζω, μα από εκεί σιωπή! Ξύνω λοιπόν το κεφάλι μου μήπως καταλάβω τι γίνεται, και συνεχίζω! Κάθε πρωί λοιπόν ξυπνάω, βγαίνω στο δρόμο και αρχίζω να περπατάω. Τα μάτια μου τα έχω 1000, καθώς εάν δεν προσέξεις ως πεζός την έβαψες! Μπορείς εύκολα να βρεθείς στο έδαφος με σπασμένο κεφάλι επειδή σκόνταψες σε κάποια από τις εκατοντάδες λακκούβες στο πεζοδρόμιο. Μετά θα πρέπει να περιμένεις το ΕΚΑΒ, και με ματωμένο κεφάλι θα προσπαθείς να μετράς προβατάκια μπας και κοιμηθείς πάνω στο τσιμέντο και ξεχάσεις για λίγο τον πόνο σου. Μη ξεχνάμε και τις τρύπες σε σημεία που δεν τα βάζει ο νους σου. Κάθε φορά που κάνει έργα η ΔΕΥΑΡ ή η ΔΕΗ πρέπει να έχεις το μυαλό σου απόλυτα συγκεντρωμένο, καθώς συχνά πυκνά αφήνονται τρύπες αφύλακτες στο έδαφος χωρίς κανένα προειδοποιητικό σημάδι. Οπότε κοίτα κάτω, για να μη βρεθείς μπρούμυτα τραυματισμένος ή νεκρός! Φυσικά, άτομα με κινητικά προβλήματα καθώς και με προβλήματα όρασης αποκλείονται από τη ζωή στην πόλη. Δε θα δεις σχεδόν ποτέ τυφλό να κινείται στη Ρόδο μονάχος με το μπαστούνι του, εκτός αν είναι τουρίστας ανυποψίαστος... Είδα την Πρωτομαγιά έναν στη Λίνδο και από τη μία τον θαύμασα που δεν έμεινε σπίτι να κλαίει τη μοίρα του-όπως κάνουν πολλοί χωρίς να έχουν ιδιαίτερα προβλήματα- και από την άλλη φοβήθηκα για τη σωματική του ακεραιότητα. Φαντάζομαι πως ίσως τρόμαξαν και άλλοι όπως εγώ, όχι επειδή ήταν άνθρωπος που ίσως κινδύνευε εξαιτίας μας, αλλά επειδή ήταν τουρίστας... Τι θα έλεγαν οι τουρ οπερέιτορ ή τα ξένα μέσα αν συνέβαινε οτιδήποτε άσχημο; Άλλωστε αυτό μονάχα μας νοιάζει! Και μετά σκοντάφτει το βλέμμα μου σε όσα υποσχόταν πέρυσι ο κυρ Φώτης : «Με υποδομές για τους κατοίκους και τους επισκέπτες μας. Με δημόσια κτίρια καθαρά και προσβάσιμα σε όλους, σε
άτομα με αναπηρίες, τους ηλικιωμένους, τις μητέρες με τα καροτσάκια των παιδιών», και σε αυτό το σημείο δεν ξέρω ακόμα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω! Θα έλεγα να χτυπήσω λίγο το κεφάλι μου στον τοίχο, αλλά το ξανασκέφτομαι... Άστο καλύτερα!

Ο κλασικός ολίγον καλομαθημένος Ροδίτης χρησιμοποιεί αυτοκίνητο, ή μηχανάκι ακόμη και για να πεταχτεί μέχρι το περίπτερο σε μια απόσταση 100-200 μέτρων. Και επειδή το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι, οι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν διαφέρουν πολύ από τον εκάστοτε βαρεμένο Ρόδιο. Πως να παλέψεις να διορθώσεις την καθημερινότητα στις γειτονιές, όταν δεν τις έχεις περπατήσει; Δεν έχουν ιδέα... Χρόνια τώρα οι ηγεσίες ζουν σε έναν γυάλινο κόσμο, πολύ μακριά από την καθημερινότητα του μέσου πολίτη. Λεωφορείο! Ξέρουν τι είναι το λεωφορείο; Έχει μπει κανείς τους σε λεωφορείο ποτέ; Μάλλον όχι... Για αυτό και τα μόνα μέσα μαζικής μεταφοράς στη Ρόδο είναι τα λεωφορεία των γραμμών της ΡΟΔΑ και του ΚΤΕΛ, τα οποία παρέχουν ακριβές υπηρεσίες σε παλαιά οχήματα, με δρομολόγια που δεν είναι αρκετά τακτικά και δεν φτάνουν σε κάθε γωνιά του νησιού και που σταματούν πολύ νωρίς το βράδυ, εκτός αν είναι καλοκαίρι και υπάρχουν τουρίστες!... Οπότε είναι απολύτως απαραίτητο σε κάθε σπίτι, κάθε μέλος της οικογένειας να έχει και το δικό του όχημα, αφού κανείς δεν μπορεί να βασιστεί στις ακριβές και αναξιόπιστες υπηρεσίες του ενός και μοναδικού μέσου μαζικής μεταφοράς του νησιού. Έτσι, τα ιδιόκτητα αυτοκίνητα συνωστίζονται καθημερινά στο Μανδράκι... Για όσους ατυχείς επιλέγουν τα ταξί για τις μετακινήσεις τους, φαντάζομαι γνωρίζουν καλά πως αυτά εξαφανίζονται από τις πιάτσες στις γειτονιές σε όλη τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν και υπάρχουν μονάχα στο Μανδράκι, το λιμάνι, το αεροδρόμιο και έξω από την Ορφανίδου, ακόμη και σε σημεία που δεν υπάρχει πιάτσα, επειδή εκεί είναι πιθανότερο να τα χρησιμοποιήσουν τουρίστες... Τα ήξερες αυτά mr Hatzidiako ; Και σε αυτό το σημείο μου τρυπάει το κεφάλι ο τότε στόχος της παράταξης του κυρ Φώτη: «η επίλυση του κυκλοφοριακού προβλήματος της πόλης με την άμεση κατασκευή υπόγειων και υπέργειων χώρων στάθμευσης». Και εγώ «όλο περιμένω, περιμένω, σε παιχνίδι που μοιάζει χαμένο!» σαν την Καλομοίρα δέκα χρόνια πριν!

Συχνά πυκνά οι Ροδίτες λένε πως δεν θέλουν τους νεαρούς Άγγλους ως επισκέπτες, ή τους νεαρούς βορειοευρωπαίους, αλλά πως θέλουν «ποιοτικό» τουρισμό... Και εκεί έρχεται η πρώτη γροθιά στο πρόσωπο! Με τι προσόντα αναζητάτε ποιοτικό τουρισμό κύριοι; Μέχρι πριν λίγες ημέρες τα χόρτα σε διάφορα σημεία του νησιού είχανε ξεπεράσει το μπόι μου, ήταν δέντρα πια! Μόλις πριν λίγες μέρες άρχισαν οι υπάλληλοι της καθαριότητας να τα απομακρύνουν, χωρίς φυσικά να απομακρύνουν και τα σκουπίδια που είχαν συσσωρευτεί εκεί μήνες τώρα. Η βρωμιά, οι εστίες μολύνσεων, που έχουμε μάθει να ζούμε με αυτές, είναι μια θλιβερή πραγματικότητα, που διώχνει μακριά όχι μόνο τον ποιοτικό τουρισμό, αλλά και κάθε τουρίστα! Πριν αρχίσετε λοιπόν να καταστρώνετε μεγαλόπνοα σχέδια για συμμετοχή σε εκθέσεις για τη προβολή του νησιού και άλλες παρόμοιες δράσεις που κοστίζουν, ξεκινήστε απλώς να καθαρίζετε τον τόπο από τη βρωμιά! Κάντε το πρώτα για εμάς και έπειτα για τους ξένους, κι ύστερα ίσως και να αυξηθεί η αντικειμενική αξία της Ρόδου στο χρηματιστήριο του τουρισμού... Διαφορετικά μας βλέπω ουραγούς και τους πολυπόθητους πελάτες σας να κοιτάζουν τη Ρόδο σαν τριτοκοσμικό τόπο. Τα ακούς αυτά Mr Hatzidiakos ; «Σχεδιάζουμε μια ολοκληρωμένη διαχείριση απορριμμάτων», έλεγαν ένα χρόνο πριν και μάλλον εννοούσαν: «Αφήνουμε τα σκουπίδια να λιώσουν εκεί με την ελπίδα να είναι βιοδιασπώμενα. Όσα δεν είναι ελπίζουμε οι μελλοντικές γενιές στις ανασκαφές τους να τα θεωρήσουν αντικείμενα που αναδεικνύουν τον τρόπο ζωής των Ροδίων το 2015 και ευελπιστούμε να αποτελέσουν σπουδαία εκθέματα στα μουσεία του μέλλοντος!».

Εντάξει κυρ Χατζηδιάκο, μην το παίρνεις τόσο προσωπικά... Απλά να ξέρεις πως εσύ και το σινάφι σου δεν κάνετε κάτι το διαφορετικό, απλά άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Δε ξέρω αν ακούγεται παρήγορο, αλλά και οι προκάτοχοι σου ήταν εξίσου χάλια με εσένα! Αλλά και ο λαός που καλείτε να σας ψηφίσει όλους εσάς είναι... Καθένας κοιτάζει το τομάρι του και ψηφίζει όποιον του τάζει τα περισσότερα. Θλιβεροί είστε όλοι εσείς που ηγείστε, θλιβεροί είμαστε και όλοι εδώ κάτω. Και έτσι απλά, δεν υπάρχει ελπίδα καμιά!

Δείτε και μόνοι σας όσα μας έταξε ο κυρ Φώτης ένα χρόνο πριν στην επίσημη σελίδα του :http://www.rhodos2014.gr/index.php/φωτης-χατζηδιακος-πρόγραμμα

Υ.Γ: Το κείμενο συνοδεύεται από όμορφες εικόνες του νησιού και όχι από τις γκρίζες του πτυχές, για να μένει έτσι η εικόνα του στο νου μας και όχι ως το απόλυτο σκουπιδαριό.



https://www.youtube.com/watch?v=Mx0xCI1jaUM

Μαντάμ Τρολάρω εναντίον γιαλαντζί ακτιβιστών βίγκανς


Παρατηρούσα πριν λίγες μέρες εικόνες από τη διαμαρτυρία κάποιων ενάντια στα πειράματα σε ζώα στην πλατεία Αριστοτέλους. Κορμιά απλωμένα στο πλακόστρωτο να λιάζονται και ένα τεράστιο πανό από πάνω τους με το σύνθημα «Όχι πειράματα σε ζώα». Είχε καλό καιρό μάλλον στη Θεσσαλονίκη και μια γυμνή διαμαρτυρία ήταν η ευκαιρία να πάρουν οι κύριοι και οι κυρίες λίγο χρωματάκι. Που να τρέχουν μέχρι τη Χαλκιδική άλλωστε...  Μποτιλιάρισμα στην εθνική οδό, κάθεσαι και περιμένεις στην ουρά στο φανάρι, ιδρώνεις και κατά την αναμονή ονειρεύεσαι τη φραπεδιά. Πράσινο... Πλησιάζεις, αλλά άνθρακας ο θησαυρός! Το ντάτσουν μπροστά σου περνά με κόκκινο και εσύ μένεις εκεί να κοιτάζεις, περιμένοντας την επόμενη ευκαιρία να σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά! Παρά την ηλιοθεραπεία δίπλα στα παρτέρια της πλατείας είμαι μαζί σας κύριοι και κυρίες μου! Μαζί σας, μια και οι πειραματισμοί σε ζώα, εφόσον δεν πρόκειται για φάρμακα που ίσως σώσουν ζωές, είναι άχρηστοι και με βρίσκουν κάθετα αντίθετη! Και κάπου εκεί, σε αυτήν ακριβώς την παραδοχή, αρχίζουν και πάλι να σφυροκοπούν το κεφάλι μου ερωτήματα! Ένα είναι και το σημαντικότερο: «Αλήθεια; Όλοι αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι βίγκανς που βρέθηκαν ξάπλα στην πλατεία καπνίζουν; Και αν ναι, γνωρίζουν για τα πειράματα που κάνουν οι καπνοβιομηχανίες στα ζώα; Και αν ξέρουν, γιατί συντηρούν με το φουμάρισμα όλη αυτή τη θηριωδία σε βάρος των ζώων τα οποία και θεωρητικά υπερασπίζονται;». Ξέρω, ξέρω... Κανονικά πρέπει να μου βάλετε πιπέρι στο στόμα για να μην ξεστομίσω ξανά άλλα τέτοια μη πρέποντα, πρέπει να μου δέσετε τα χέρια να μη μπορώ να γράφω, να μου κατάσχετε και να μου καταστρέψετε τους υπολογιστές μου-δημοκρατικά πάντα- αλλά αφού δεν μπορείτε εγώ θα συνεχίσω να σφυροκοπάω το μυαλό σας αλύπητα!



Σας σόκαρα; Και συνεχίζω με μια ακόμη καυτή πατάτα! Πάρτε βαθιές ανάσες! Έτσι! Ένα, δύο, τρία! Πάμε! Μερικοί βίγκανς, χορτοφάγοι, φιλόζωοι καπνίζουν όσο οι βιομηχανίες κάνουν τρύπες στο λαιμό σκυλιών τα οποία αναγκάζονται να εισπνέουν καπνό τσιγάρων ή δένουν μάσκες σε αρουραίους και πιθήκους, αφού τους έχουν προηγουμένως ακινητοποιήσει, ώστε να δοκιμάσουν τις επιπτώσεις του καπνίσματος επάνω τους! Ωστόσο, οι κύριοι και οι κυρίες αυτές που θέλουν να τους φωνάζουμε βίγκανς, χορτοφάγους, φιλόζωους, υπερασπιστές των δικαιωμάτων των ζώων -διάλεξε και πάρε- θα σου μιλήσουν για αυτά τα ανυπεράσπιστα πλάσματα και για το «έγκλημα» που διαπράττεις με το να μην είσαι χορτοφάγος, αυστηρά, χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι και ταυτόχρονα φυσώντας τον καπνό από το τσιγάρο τους στο πρόσωπο σου! Και ενώ εσύ βήχεις και αισθάνεσαι αηδιασμένη από την ανάσα τους που βρωμοκοπά τσιγαρίλα λες και μιλάς με κάποιον παππού που μόλις βγήκε από το καφενείο, εκείνες (γυναίκες συνήθως) σου κουνούν το δάκτυλο που έχει γίνει κίτρινο από τη νικοτίνη και σου μιλούν για ακτιβισμό! Σε ποιον τα πουλάς αυτά καλέ; Και από αυτό το σημείο και έπειτα ξεκινά η υποκρισία... Τραλαλά! Φαντάσου τώρα την κυρά ακτιβίστρια με το τσιγαράκι στο χέρι πάνω από το πληκτρολόγιο, να της πέφτει  η στάχτη στο λάπτοπ, το τασάκι δίπλα να έχει ξεχειλίσει και να γράφει αργά το εξής βαθυστόχαστό: «Είναι έγκλημα να τρως ένα πλάσμα που έχει πρόσωπο. Όχι στην κακοποίηση των ζώων!». Δεκτό! Να σου θυμίσω και πάλι όμως την εικόνα του πηθίκου που
εξαναγκάζεται να καπνίζει μέσα από μια μάσκα, καθηλωμένος σε ένα σημείο, για να απολαμβάνεις εσύ το τσιγαράκι σου. Τι; Τι λες; Δεν ξέρεις; Έλα τώρα που δεν ξέρεις;! Σουπιά! Μεταξύ μας μιλάμε!

 Λίγο αργότερα βλέπεις την άλλη, ποστάρει στο φατσοβίβλιο τη λίστα με τις εταιρείες καλλυντικών που πειραματίζονται στα ζώα. Θεμιτό, δεν αντιλέγω! Αρχίζει να γράφει οργισμένα στάτους και σχόλια και να καταριέται «όλους εκείνους του άξεστους ελληναράδες» που δεν έχουν την ευαισθησία να ελέγξουν από πριν τι αγοράζουν. Τσεκάρεις λίγο ακόμα το προφίλ της να δεις «τι καπνό φουμάρει» και τσουπ... Να τη η κυρία με το marlboro στο στόμα! Συγχαρητήρια, βρέθηκε άλλη μια υποψήφια γυναίκα να σώσει την ανθρωπότητα από το χαμό! Θα πάω να αγοράσω ένα πλαστικό αγαλματίδιο από τη ρεζέρβα, θα κολλήσω επάνω του τη φωτογραφία του προφίλ της και θα της δώσω το βραβείο της πιο «χρήσιμης γυναίκας του πλανήτη» για να γελάσουμε. Το πρόβλημα
είναι πως το πιστεύει πως είναι στα αλήθεια χρήσιμη και πως επιτελεί κοινωνικό έργο! Υπάρχει ένα βιβλίο με τίτλο «Οι βασικές αρχές της ανθρώπινης ηλιθιότητας», της συνιστώ να το διαβάσει και αν δεν θέλει να ξοδευτεί της το κάνω και δώρο. Επίσης,  τη φωτογραφία στα δεξιά της την αφιερώνω για να δει τα αποτελέσματα της επιλεκτικής ευαισθησίας της.
Συνήθως οι «φιλόζωες» που προσπάθησαν να με «συνετίσουν» ώστε να πάψω να τρώω και κρέας χρησιμοποιούσαν το «επιχείρημα» πως δεν είναι δυνατόν να λυπάμαι το σκυλί και το γατί και να μη λυπάμαι το γουρουνάκι και να το τρώω. Πως καλό θα ήταν να αποκαλώ τον εαυτό μου κυνόφιλο ή γατόφιλο και όχι φιλόζωο, αφού-σύμφωνα με τα λεγόμενα τους- δε λυπάμαι το γουρουνάκι, την αγελαδίτσα, την κοτούλα, το αρνάκι, το κατσικάκι και τα λοιπά παραγωγικά ζώα. Ήταν οι περισσότερες κάθετες σε αυτό και κάποιες μου έκοψαν και την καλημέρα, όταν επέμενα πως μέρος της διατροφής του ανθρώπου είναι και το κρέας. Το μαρτυρούν οι κοφτεροί μου κυνόδοντες πως κάποιες φορές θα πρέπει να φάω και μπριζολίτσα! Από την άλλη όσο και να τις παρατηρούσα δεν έβρισκα κάποιο μέρος του κεφαλιού τους που να καθιστά φυσική την ανάγκη τους να φουμάρουν τσιγάρα, πέρα από το γεγονός βέβαια πως το κεφάλι τους παρέμενε άδειο, όσο και αν τα χρόνια περνούσαν! Για τα πειράματα όμως που κάνουν οι βιομηχανίες που παράγουν καπνό ούτε λόγος... Και όσο και να ξύνω το κεφάλι μου για να βγάλω άκρη, άκρη δεν βγαίνει. Η λογική του παραλόγου σε όλο της το μεγαλείο-και λίγα λέω!

Και μετά από τα κρεατικά και τα καλλυντικά ας πάμε σε άλλο ένα μείζον θέμα... Τις γούνες! Τις γούνες ποτέ δεν τις συμπάθησα και ποτέ δεν κατάλαβα τη χρησιμότητα τους. Ίσως αν ζούσα σε κάποια βόρεια χώρα όπου η θερμοκρασία φτάνει και τους -50 βαθμούς Κελσίου να έβλεπα το ζήτημα διαφορετικά. Αυτή τη στιγμή όμως δεν μπορώ να συμμεριστώ τις νεόπλουτες κυρίες που κάνουν επίδειξη του πλούτου του άντρα που τις ταΐζει, φορώντας αυτό το ένδυμα σε κοινωνικές εκδηλώσεις.  Τις βλέπεις να στραβοπατάνε πάνω στα ακριβοπληρωμένα δωδεκάποντα, που για κάποιο ανόητο λόγο γυαλίζουν, και από πάνω φορούν το γουναρικό για να μας επιδείξουν πως το είδος τους δεν έχει εξελιχθεί αρκετά ώστε να ξεφύγουν από την ανάγκη να φορούν ό,τι και ο παλαιός άνθρωπος. Τάσσομαι λοιπόν με το μέρος των φιλόζωων και σε κάθε ομαδική τους διαμαρτυρία και προσπάθεια. Ως εδώ καλά! Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος όμως γελάει με τους «ακτιβιστές» όταν τους βλέπει τη μια στιγμή να ουρλιάζουν πως τα ζώα τα γδέρνουν ζωντανά, και την άλλη κάθονται στην άκρη της πορείας για να στρίψουν τσιγάρο...  Αφήνουν τους άλλους να συνεχίζουν τη διαμαρτυρία, οι ίδιοι σταματούν τις φωνές και αρχίζουν το βήξιμο! Αφού δεν το σηκώνεις μωρέ τι το καπνίζεις; Και πάνω εκεί που θα σας έγγραφα πως τα νεόπλουτα κοριτσάκια και οι άλλες οι λίγο πιο ώριμες ή και παραώριμες κυράτσες έχουν λιγότερες νοητικές ικανότητες από τα πουλερικά, βγαίνει ο φιλόζωος και ακυρώνει την ίδια του τη προσπάθεια!
Χειροκροτήστε παρακαλώ! Έχει ανάψει και το λαμπάκι "applause" πάνω από το κεφάλι σας! Τώρα είναι η ώρα! Όχι όμως τόσο δυνατά... Μη πονέσουν και τα χεράκια σας, μη βγάλουν κανένα κάλο...
Αγαπητοί βίγκανς, χορτοφάγοι, φιλόζωοι και υποτιθέμενοι υποστηρικτές των δικαιωμάτων των ζώων... Πριν μου ξεστομίσετε ξανά εξυπνάδες μέσα από συνθήματα του τύπου “go vegan” και άλλα παρόμοια, σας προκαλώ να κόψετε το κάπνισμα! Μέχρι τότε ρουφήξτε τον καπνό σας, αν θέλετε κάντε πέτρα την καρδιά σας και δοκιμάστε να ρουφήξετε και κανένα αυγό (πιο υγιεινό είναι!) και για λίγο εσείς μη μου μιλάτε για δικαιώματα των ζώων, γιατί αν μη τι άλλο είστε υποκριτές! Ένα θόρυβο ακούω μόνο...
Σας αφήνω με μερικές φωτογραφίες και βίντεο, ως τροφή για σκέψη...
Και σε όσους/ες παρεξηγηθήκατε-πάλι- έχω μπόλικο ξύδι στο ντουλάπι της κουζίνας, θα σας έφερνα λίγο μια και περισσεύει, αλλά φαντάζομαι πως και η δική σας κουζίνα διαθέτει!
Καλή συνέχεια στον ύπνο σας εύχομαι, και καλή τύχη!




Οι Περιπέτειες της Μαντάμ Τρολάρω: Επίθεση στους καπνιστές πουκαταπατούν τα δικαιώματα μου!


Κάποτε μου είχαν πει πως όταν θα έκοβα το κάπνισμα, θα γινόμουν χειρότερη αντικαπνίστρια από ανθρώπους που δεν έχουν καπνίσει ποτέ, και είχαν δίκιο! Είναι που αν το κόψεις μαχαίρι καταλαβαίνεις πόσο μάταιο είναι, πόσο ανούσιο και πόσο μεγάλο ψέμα είναι πως τάχα το κάπνισμα είναι «ευχαρίστηση». Τρίχες και μάλιστα σγουρές, αγαπητοί μου φίλοι! Ήρθε η ώρα λοιπόν να βάλουμε στη θέση τους και τους καπνιστές!


H μπόχα και τα αμετανόητα γερόντια!


Λίγους μήνες πριν η πεθερά μου έμεινε για κάποιες μέρες στο σπίτι μου, κάνοντας το να μυρίζει τσιγάρο από άκρη σ' άκρη... Τι και αν την πίεσα να βγαίνει έξω, τι και αν την παρακάλεσα τουλάχιστον να χρησιμοποιεί αρωματικά που μπαίνουν στο τασάκι για να μη μυρίζει τόσο έντονα ο καπνός, εκείνη δε με άκουσε σε τίποτα από τα δύο. Και εντάξει, την οσμή να την ανεχτώ! Θα περάσει ο καιρός, θα φύγει και μετά από κάποιες βδομάδες θα εξαφανιστεί και η οσμή. Αλλά γιατί μια μεγάλη γυναίκα με τόσα πολλά τρωτά σημεία στην υγεία της να επιμένει να καπνίζει; Και όχι μόνο αυτή αλλά και πολλοί άλλοι άνθρωποι κάποιας ηλικίας και ακόμη χειρότερα οι ηλικιωμένοι... Γιατί; Ειλικρινά το τσιγάρο μπορώ να το καταλάβω μόνο στα πιτσιρίκια! Ναι στα πιτσιρίκια στην εφηβική και μετεφηβική ηλικία που νομίζουν πως φουμάρωντας «μεγαλώνουν» τάχα, «ωριμάζουν» υποτίθεται, και που δυστυχώς έχουν μεγαλώσει με το μπαμπά και τη μαμά να καπνίζουν, το δάσκαλο να καπνίζει, το γυμναστή να καπνίζει,
τη γειτόνισσα να καπνίζει, τον καθηγητή στο φροντιστήριο να καπνίζει, το είδωλο που τους πλασάρουν να καπνίζει... Δεν επικροτώ αυτή την πράξη, ωστόσο μπορώ ως ένα βαθμό να αντιληφθώ την «ανάγκη» ενός χαρακτήρα που ακόμη πλάθεται να ανήκει κάπου, και ας είναι αυτό σε μια κοινωνία θεριακλήδων! Τον θείο όμως που έχει πατήσει τα 50, έχει προβλήματα καρδιάς όμως εξακολουθεί να καπνίζει μανιωδώς, δε μπορώ να τον καταλάβω! Δε μπορώ να αντιληφθώ ποια είναι η ανάγκη πίσω από αυτό και ποια η ευχαρίστηση, γιατί δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε και το άλλο! Δεν υπάρχει ευχαρίστηση και σας το λέω εγώ που μέχρι πριν κάποια χρόνια έκανα κάποια πακέτα τη μέρα. Δεν υπήρχε κάτι να ευχαρίστηθω ούτε και κάτι το οποίο μου ήταν αναγκαίο. Ευχαρίστηση βρίσκει ένας παχύσαρκος σε ένα τεράστιο γεύμα πολλών θερμίδων σε ένα καλό εστιατόριο, ευχαρίστηση στον ουρανίσκο! Ευχαρίστηση μπορεί να βρει κάποιος και στο σεξ. Αλλά ευχαρίστηση στο να ρουφάς και να φυσάς αέρα, δεν την αντιλαμβάνομαι! Μπορώ να το δω περισσότερο σαν δικαιολογία για μια συνήθεια που δίνει στου καπνιστές περισσότερα «δικαιώματα».


 Οι καπνιστές υπεράνω όλων!


Ο καπνιστής λοιπόν με πρόσχημα την «ανάγκη» του για φουμάρισμα και την εξάρτηση του, συχνά πυκνά τη σκαπουλάρει από τους χώρους εργασίας, επειδή είναι «απαραίτητο» να καπνίσει. Και είναι ιδιαιτέρως αποδεκτό κάτι τέτοιο, περισσότερο αποδεκτό από το να σπαταλήσει κάποιος περισσότερο χρόνο από τον προβλεπόμενο στην τουαλέτα ή για τροφή και νερό. Ο καπνιστής τους τρώει όλους και έχει εξασφαλίσει να έχει στη διάθεση του πολύ περισσότερο «χαλάρωσης» σε σχέση με οποιονδήποτε μη καπνιστή, με πρόσχημα αυτή την δήθεν ανάγκη. Παρατηρείστε γύρω σας τις υστερίες που κάνουν οι καπνιστές εάν αργήσουν να φουμάρουν λίγα παραπάνω λεπτά από το προβλεπόμενο! Δείτε την απόλυτη μιζέρια στα πρόσωπα τους... Τη γκρίνια... Λες και πάσχουν από  ανίατη ασθένεια και κάποιος αρνήθηκε να τους παρέχει εγκαίρως τη θεραπεία που θα τους απάλλασσε από τον πόνο! Γελοιότητες αγαπητοί φίλοι, φίλες και αξιαγάπητα μου παιδιά! Γελοιότητες και μόνο! Είναι απολύτως ικανοί να περιμένουν και σίγουρα το να αναγκαστούν να περιμένουν ενώ θα πρέπει επειγόντως να πάνε στην τουαλέτα είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο (για όλους μας) από το να πρέπει να κάνουν υπομονή για να ανάψουν ένα ακόμη δήθεν αναγκαίο τσιγάρο!

Αυτού του είδους οι δήθεν ισχυρισμοί πως το κάπνισμα είναι ανάγκη είναι που έχουν καταστήσει ανέφικτο κάθε αντικαπνιστικό μέτρο να δουλέψει στη χώρα. Σε μια χώρα που-σχεδόν- όλοι είναι θεριακλήδες ποιος θα βάλει σε τάξη ποιον; Ποιος θα αστυνομεύσει ποιον; Έχουν το «δικαίωμα» να κάνουν τα ρούχα και τα μαλλιά σου να βρωμοκοπάνε, επειδή είσαι αναγκασμένος να περνάς ώρες στον ίδιο χώρο μαζί τους. Έχουν το «δικαίωμα» και την απαίτηση να αναπνέεις τον καπνό τους και να θέτεις σε κίνδυνο και τη δική σου υγεία, και ας μην το θέλεις! Στα περισσότερα εστιατόρια δε μπορείς να φας χωρίς να αναμειγνύεται η οσμή του φαγητού με εκείνη του τσιγάρου τους. Σε κλαμπ και σε μπαράκια δεν τολμάς να πας, αν δεν είσαι αποφασισμένος πως θα τους φας στη μάπα! Εκεί να δεις ποιος έχει παραπάνω δικαιώματα! Το απόλυτο δικαίωμα του καπνιστή στη διασκέδαση; Τι; Θες και εσύ; Μη ξεχνάς πως εσύ δεν χρηματοδοτείς τις καπνοβιομηχανίες, οι οποίες συχνά πυκνά βάζουν καλλίγραμμες νεαρές κοπελίτσες να προωθούν προϊόντα καπνού σε αυτούς τους χώρους. Μάντεψε λοιπόν με ποιους θαμώνες είναι όλοι ευχαριστημένοι, με τους καπνιστές ή μαζί με σένα και τους ομοίους σου;

Εξοργιστικό είναι επίσης πως υπάρχουν και καπνιστές που προσπαθούν να σου κάνουν και μαθήματα οικονομίας... Να σε «επιπλήξουν» που πήγες και αγόρασες 60 ευρώ το επώνυμο το τζιν (που θα σου βγάλει 2 χρόνια), που πήγες το περασμένο Σάββατο και έφαγες σε καλό εστιατόριο (ενώ εκείνοι οι κακομοίρηδες λένε πως δεν μπορούν να το κάνουν), που πας λέει συχνά πυκνά και φτιάχνεις τα νύχια και τα μαλλιά σου (ενώ εκείνες κλαίγονται πως δεν τους περισσεύουν) και άλλα τέτοια ανόητα! Κοριτσάκια και αγοράκια, ακούστε με! Πηγαίνετε και αγοράζετε τουλάχιστον ένα πακέτο τη μέρα αξίας τεσσάρων ευρώ, οπότε χρειάζεστε τουλάχιστον 28 ευρώ την εβδομάδα για κάτι εντελώς άχρηστο. Με αυτά τα 28 ευρώ θα μπορούσατε είτε να πάτε να φάτε την Κυριακή σε ένα καλό εστιατόριο, ή να πάτε στο κομμωτήριο, ή να τα αποταμιεύσετε, ώστε στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας να πάτε να αγοράσετε και εσείς ένα επώνυμο τζιν (που ξαναλέω θα σας βγάλει 2 χρόνια!). Οπότε αντί να κοιτάζετε τι κάνω εγώ, αναλογιστείτε καλύτερα πόσα σπαταλάτε εσείς για το κάπνισμα, εν μέσω οικονομικής κρίσης!

Και όλα τα παραπάνω να τα ανεχτείς, δε λέω! Να σφίξεις τα δόντια και να τα ανεχτείς! Και τη μπόχα τους, και τη γκρίνια τους και το ότι δε μπορείς να σταθείς πουθενά χωρίς να χρειάζεται να αναπνέεις τον καπνό τους...  Την εγκληματική αμέλεια όμως γυναικών που καπνίζουν έγκυες θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των αγέννητων παιδιών τους, δε μπορώ να τη δεχθώ, όπως και εκείνων που καπνίζουν πάνω από εκεί που κοιμούνται τα νεογέννητα τους βρέφη... Ξέρω, ξέρω... Έχετε το δικαίωμα! Καιρός όμως είναι να ξεκινήσουμε να συζητάμε και για υποχρεώσεις πέρα από δικαιώματα, έτσι δεν είναι;

Οπότε ας τα πάρουμε από την αρχή... Το γεγονός οτί καπνίζεις δεν σου δίνει αυτόματα τη δυνατότητα να έχεις όσο ελεύθερο χρόνο τραβά η ψυχή σου, με την δικαιολογία πως το έχεις ανάγκη! Επίσης, δεν έχεις το δικαίωμα να κάνεις το χώρο μου τεκέ. Ο μόνος χώρος που επιτρέπεται το κάπνισμα στο σπίτι μου είναι στο μπαλκόνι. Δικαιολογίες που αφορούν τις καιρικές συνθήκες σε εκείνο το χώρο δε θα γίνονται δεκτές! Αφού θεωρείς πως σου είναι τόσο αναγκαίο, μπορείς να σταθείς στη βροχή φαντάζομαι, ή μήπως όχι; Ακόμη, όπως εγώ δε σε υποχρεώνω να μυρίζουν τα ρούχα σου και τα μαλλιά σου την οσμή του φαγητού που μαγειρεύω, έτσι και εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να φυσάς τον καπνό σου επάνω μου και να μυρίζουν τα ρούχα και τα μαλλιά μου έπειτα την αηδία που φουμάρεις! Να σου θυμίζω επίσης πως νόμος που απαγορεύει το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους έχει ψηφιστεί ήδη από το 2009, αλλά έχει παραμείνει ανεφάρμοστος, γιατί και οι αρχές και τα όργανα της τάξης ανήκουν στην ίδια κατηγορία με σένα και κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει... Εύχομαι στο μέλλον, ακόμη και αν χρειαστεί να φτάσω σε βαθιά γεράματα για να το δω, να έρθει η ώρα που οι καπνίζοντες θα αντιμετωπίζονται όπως ακριβώς τους πρέπει, ως μιάσματα δηλαδή! Και επειδή διαφωνείς και θέλεις να μου βγάλεις και γλώσσα, πάρε μάτι πως μπορεί να μοιάζουν τα πνευμόνια σου από αυτά που κατεβάζεις επειδή είσαι τόσο ηλίθιος/α που θέλεις απλά να κρατάς κάτι όταν βαριέσαι και έχεις πείσει μέχρι και τον εαυτό σου πως τάχα το έχεις ανάγκη!


Οι περιπέτειες της Μαντάμ Τρολάρω: Για την κοινωνία που δήθεν σοκάρεταιαπό την ωμή βία και άλλα ανέκδοτα!




Ξανά-ανακάλυψαν το bullying και τη βία οι φίλοι μου στο facebook και οι κυράτσες στη γειτονιά που αφήνουν τα μεσημέρια δυνατά την τηλεόραση. Δεν τις παρεξηγώ για τη κουφαμάρα τους, τις παρεξηγώ όμως που οι ευαισθησίες τους περιορίζονται σε ό,τι δείχνει το χαζοκούτι. Και τους φίλους που τους ξέρω μονάχα σαν μια φωτό ή ένα άβαταρ, δε τους παρεξηγώ. Νομίζουν πως η πραγματικότητα περιορίζεται σε ό,τι ανεβάζει στο σάιτ της η Νικολούλη. Ντάξει... Για να τα λέει αυτή κάτι θα ξέρει. Αλλά γιατί θα πρέπει να στα πει αυτή για να ανατριχιάσεις; Δηλαδή όταν κοιτάζεις γύρω τι βλέπεις; Δεν έχεις ιδέα;! Το ξέρω πως η αντίδραση στον τοίχο σου είναι πολύ βολική και ένας τρόπος να βγάλεις απωθημένα. Άλλωστε το ξέρω πως την άλλη φορά που άκουσες το παιδί του γείτονα να κλαίει έκανες τουμπεκί. Είναι καιρός τώρα να μπλέκει κανείς με αστυνομίες; Και η γειτονιά τι θα πει; Να σου κόψουν την καλημέρα;! Οπότε λες να τα γράψεις στο φατσοβίβλιο, εκεί που δε θα έχει επιπτώσεις και αναφέροντας μια ιστορία άσχετη με την καθημερινότητα σου!
Η ιστορία του εξαφανισμένου Βαγγέλη Γιακουμάκη, είναι σίγουρα ανατριχιαστική. Όπως και η παλιά ιστορία εκείνου του μικρού Άλεξ από τη Βέροια. Σε αυτό δεν αντιλέγω! Εκεί που έχω τις ενστάσεις μου και που θέλω πραγματικά να σας πάρω όλους με ένα καφάσι σάπιες ντομάτες, είναι που μου παριστάνετε τους ξαφνιασμένους! Ζείτε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο ε; Στην περιοχή σας επικρατεί ηρεμία και γαλήνη. Στη γειτονιά σας επίσης. Όχι, όχι... Δεν έχετε ακούσει ποτέ τον νταή γείτονα που μένει στο υπόγειο να ξυλοκοπεί τη γυναίκα του. Σιωπή! Σιωπή για να μη βρούμε το μπελά μας. Σωπαίνουμε, μετά ψιθυρίζουμε στα πηγαδάκια και όταν περνά από μπροστά μας πάλι σωπαίνουμε. Και μετά σοκ και δέος! Τελικά τη σκότωσε τη κυρά του! Αχ την καημένη... Και μετά σας βλέπω πρώτη μούρη στο γυαλί από φόβο να λέτε πάλι ψέματα: «Δεν είχα ιδέα! Έλεγε σε όλους καλημέρα. Ήταν πάντα με το χαμόγελο, ευγενικός, κύριος! Πραγματικά δεν είχαμε καταλάβει κάτι». Φοβάστε εκείνον και τη φαμίλια του μη σας ξεκάνουνε και εσάς, φοβάστε και τι θα πει το χωριό: «Είδες; Εγώ τα 'λεγα πως ήξερε και δεν έλεγε τίποτα! Ο κόσμος το 'χε τούμπανο...», θα έλεγε η κυρά Τασούλα η κομμώτρια στον άντρα της και αυτός με τη σειρά του θα τα σχολίαζε στο καφενείο. Είναι και που σε έχει άχτι που πήγες και έκανες αλλού την ανταύγεια, οπότε φυλάγεσαι! Και μετά μετά βίας ανοίγεις τον υπολογιστή-δεν ξέρεις καν τι είναι enter, τι είναι login, τι είναι logout- και γράφεις στη μια και μοναδική σελίδα που ξέρεις (facebook) : «Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει... Είμαι σοκαρισμένη! RIP», και από κάτω έχεις και ένα λινκ που  λέει:« Συγκλονίζει η άγρια δολοφονία στη Κάτω Πετεινίτσα.
Σκότωσε τη γυναίκα του με... ΚΑΝΕ SHARE ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ». Και κάνεις share, και κάνουν μέχρι και like στο φονικό κάποιοι ψυχασθενείς του διαδικτύου... «Μου αρέσει η άγρια δολοφονία στη Κάτω Πετεινίτσα!», δηλαδή ή ανόητος είσαι ή διαστροφικός!

Εμένα εκείνο που με κάνει πιο πολύ ακόμα και σκιάζομαι είναι πως μεγαλώνεις παιδιά, και φυσικά τα μεγαλώνεις με τις ίδιες «αξίες». Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που έμαθες πως ο γιος σου, ο μικρός Γιωργάκης έριξε μπουνιά στον Κωστάκη επειδή του φαίνεται αστείος που φορά γυαλάκια. Σε φώναξαν στο σχολείο, σου είπαν αυτό και άλλα τόσα. Ο γιος σου ξεκίνησε από ένα «αστείο πείραγμα», μετά άρχισε να κοροϊδεύει τον Κωστάκη καθημερινά και να τον στολίζει με χαρακτηρισμούς όπως: «γυαλάκια, φυτό, χοντρέ, βρομιάρη» και άλλα παρόμοια, αλλά εσύ τον σκεπάζεις και ξεσπαθώνεις κάθε φορά που κάποιος δάσκαλος τολμά να σε επιπλήξει για τη συμπεριφορά του γιόκα σου. Με ύφος σαράντα καρδιναλίων και με τον αριστοκρατικό στόμφο των κατοίκων της Κάτω Πετεινίτσας απαντάς με το εξής αποστομωτικό επιχείρημα: «παιδί είναι!». Αυτό ήταν! Τώρα 'φάγαν τη σκόνη σου! Που θα σου πει εσένα ο δημόσιος υπάλληλος πως να μεγαλώνεις το παιδί σου! Και όσο εσύ βάφεις τα νύχια σου, ο γιος σου κάνει το μικρό Κωστάκη να υποφέρει. Και ξέρεις γιατί; Γιατί βαριέται! Και γιατί θα προτιμούσε κάποιος να ασχοληθεί μαζί του επιτέλους! Και την εικόνα αυτή από το μέλλον τη βλέπω ολοζώντανη μπροστά μου. Ο μικρός Γιωργάκης σε λίγο κλαίει από την ανία του, μα δεν τον ακούς. Ο μικρός Γιωργάκης σκοτώνει την πλήξη του κάνοντας ζαβολιές με το γιο του πολυάσχολου μπακάλη. Στην αρχή κάνουν πλακίτσες στο facebook από το iPhone που του πήρες για να μη βαριέται. Λίγο αργότερα ανακαλύπτουν το πορνό. Δεν έχεις ιδέα. Και εκεί που ο γιος σου κάνει τσατ αρχίζει να του μιλά ο κυρ Μήτσος, που υπόσχεται στο γιο σου και στο γιο του μπακάλη πως θα τους πάει μια βόλτα να ξεφύγουν από την ανία τους! Εκεί λέει «θα είναι μοναδικά»! Και τσουπ τα παιδιά σας στο βανάκι του παιδόφιλου και εσύ και ο μπακάλης να κλαίγεστε δεξιά και αριστερά. Τι; Δεν άκουσα; Τι λες; Γιατί σε σένα; Τον όρο παραμέληση ανηλίκου τον ξέρεις; Για αυτό!
Τώρα πως νιώθεις; Τώρα στην ιδέα του βιασμένου παιδιού σου πως νιώθεις για τη σιωπή σου; Πως νιώθεις για κάθε φορά που σώπασες, για κάθε φορά που γύρισες τη πλάτη, για κάθε φορά που ενδιαφέρθηκες περισσότερο για το «τι θα πει ο κόσμος» παρά για το πως μπορείς να βοηθήσεις έναν τρομαγμένο άνθρωπο; Να σου θυμίσω πως όπως εσύ σώπαινες παρόλο που γνώριζες πως ο νταής γείτονας σου ξυλοκοπούσε τη γυναίκα σου, έτσι και κάποιοι άλλοι σώπαιναν παρόλο που γνώριζαν πως κάποιος βιάζει το γιο σου. Έτσι απλά! Ευτυχώς για σένα ο γιος σου είναι καλά, και ζει ακόμα μια ήσυχη παιδική ζωή. Έχεις λοιπόν την ευκαιρία σου! Θα αλλάξεις μυαλά ή θα μείνεις στα ίδια; Και ο χρόνος ξεκινάει από τώρα...

Copyright © 2010 ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟΣ All rights reserved.
Wp Theme by Templatesnext . Blogger templates by Anshul