Μερικές φορές νιώθω πως πρέπει να μιλήσω για να μην εκραγώ... Αλλά επειδή δεν μπορώ να μιλήσω προτιμώ να γράψω. Δεν ξέρω εάν είναι καλό να αναφέρομαι σε προσωπικά ζητήματα και να “ξεγυμνώνομαι” στο σάιτ μου, μια και πολλοί ξέρουν την ταυτότητα μου. Από την άλλη δεν έχω και κάτι να κρύψω...


Η ιστορία μου αυτή ξεκινά περίπου πριν από δυο χρόνια. Τότε, έπειτα από έναν πολύ άσχημο χωρισμό είπα να κάνω μια νέα αρχή, και την έκανα! Ξαφνικά βρήκα ό,τι πραγματικά ζητούσα. Βρήκα έναν άνθρωπο να ξέρει πραγματικά να στέκεται δίπλα μου. Μαζί του έπαψα πια να φοβάμαι. Λίγους μήνες μετά αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί. Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, μα υπήρχε μεγάλη θέληση και λαχτάρα να φτάσουμε εκεί που ονειρευόμασταν. Επιπλώσαμε το σπίτι μας από το τίποτα, χωρίς πολλά χρήματα. Βρίσκαμε πράγματα δωρεάν σε φόρουμ, αγοράζαμε ό,τι μπορούσαμε ένα-ένα... Μία, μία καρέκλα... Τίποτα δεν μας πτοούσε όσο είχαμε ο ένας τον άλλο. Ήμασταν ευτυχισμένοι. Ώσπου μια μέρα έχασε τη δουλειά του και εγώ δεν μπορούσα να βρω δουλειά... Είπαμε θα παλέψουμε, αλλά μετά αρχίσαμε να έχουμε χρέη! Δυο χρόνια μετά, και έπειτα από την άσχημη, πολύ πρόσφατη εμπειρία μιας εργασίας από την οποία δεν πληρώθηκα ποτέ τα δεδουλευμένα μου, η μόνη λύση ήταν να αφήσω  τη Θεσσαλονίκη και να γυρίσω πίσω στη Ρόδο στο πατρικό μου.
Το όνειρο πέθανε στις 23 του περασμένου Φεβρουαρίου, όταν ανέβηκα στο αεροπλάνο για να γυρίσω πίσω. Αναγκάστηκα, δεν το ήθελα ποτέ! Και έτσι τώρα πια σας γράφω από τη Ρόδο, από το σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Το μόνο θετικό στην όλη ιστορία είναι πως εδώ βρέθηκε μια δουλειά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, εδώ δεν έχω τίποτα. Όλη μου η ζωή είναι στη Θεσσαλονίκη και δεν μπορώ να βρίσκομαι εκεί. Τα μόνα ζωντανά πλάσματα με τα οποία επικοινωνώ είναι τα σκυλιά μου. Δεν υπάρχουν γνωστοί, δεν υπάρχουν φίλοι, δεν υπάρχει τίποτα. Είμαι εγώ και ο εαυτός μου επάνω σε αυτό το νησί του Αιγαίου. Είμαι σαν ναυαγός επάνω σε μια σχεδία που ταξιδεύει μεσοπέλαγα για να φτάσει στο πουθενά...
Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Πως δυστυχώς στην Ελλάδα της κρίσης δεν υπάρχουν περιθώρια να ζήσει κανείς τη ζωή που επιθυμεί. Δε δίνεται η δυνατότητα στους νέους ανθρώπους να χτίσουν τη ζωή τους, ούτε να δημιουργήσουν οικογένειες. Η μόνη “ευκαιρία” είναι το ταξίδι με αφετηρία το πουθενά, που έχει ταυτόχρονα και την ίδια κατάληξη, το πουθενά...
Σας αφήνω για να συνεχίσω το μοναχικό μου ταξίδι. Σας αφήνω για να κατευθυνθώ με τη σχεδία μου στο... πουθενά!


Καλό σας βράδυ ιντερνετικοί μου φίλοι!


Συμβάλλετε στην προσπάθεια του Τρυποκάρυδου με μερικά μόνο κλικ