Ανακοινώθηκε μέσα στην εβδομάδα των Παθών η ημερομηνία των εκλογών. Είμαι πολύ περίεργη να δω ποιοι πολιτικοί αρχηγοί θα τολμήσουν να βγουν στις μεγάλες πλατείες και ποιοι θα είναι αυτοί που θα κουνάνε με χάρη τις χρωματιστές σημαίες. Θα στηθεί άραγε το ίδιο πανηγύρι με τα σουβλάκια, το ποπ κορν και τους έγχρωμους να πωλούν κομματικές σημαίες; Πολύ φοβάμαι πως ναι, και θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα από τον Οκτώβριο του 2009, τότε που ακούγαμε το ΓΑΠ να φωνάζει με μανία πως "Λεφτά Υπάρχουν".


Το 2009 ακόμη υπήρχε ελπίδα  όμως. Κάποιοι βλέπαμε πως οδηγούμαστε στο τίποτα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαμε να φανταστούμε το μέγεθος της επερχόμενης καταστροφής. Τώρα πλέον τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Σε λίγο θα δούμε σκηνές αποκάλυψης να εκτυλίσσονται μπροστά μας και όσοι ισχυρίζονται πως δεν το βλέπουν, ή δεν θέλουν να το πιστέψουν είναι απλώς ανόητοι, ή αφελείς και δυστυχώς είναι και οι περισσότεροι.


Και εγώ ο Τρυποκάρυδος ανήκω στη γενιά που γαλουχήθηκε με ψεύτικα πρότυπα. Μας μεγάλωσαν με στόχο να γίνουμε τα επόμενα κορίτσια του cosmopolitan μεγαλώνοντας. Η εμφάνιση και τα ρούχα ήτανε πάντα πάνω από όλα. Όλα τα κοριτσάκια διαβάζαμε τη Σούπερ, το Cosmopolitan και το Pink Woman , πολύ πριν πατήσουμε τα 12. Καθόμασταν όλες και παρακολουθούσαμε τα καλλιστεία του Ant1 και τα μεσημέρια "διασκεδάζαμε" με  κουτσομπολίστικες εκπομπές.  Η ατζέντα των μεσημεριανών εκπομπών, συχνά πυκνά μεταφερόταν στις σχολικές αίθουσες ως θέμα συζήτησης. Πολλές φορές θυμάμαι να συζητιέται το τι έδειξε η Λαμπίρη στην εκπομπή της την ώρα των θρησκευτικών... Και φυσικά την τιμητική τους είχαν οι συζητήσεις για το Big Brother και αργότερα για το Fame Story. Όλοι ήθελαν να γίνουν διάσημοι... Όλοι ήθελαν να γίνουν τραγουδιστές. Όλες μας κάναμε δίαιτα, όλες μας πιστεύαμε πως είμαστε παχιές και πως με το αδυνάτισμα θα άλλαζε η ζωή μας. Όλες μας αγοράζαμε μανιωδώς ρούχα, όσες μπορούσαν ακριβά, όσες δεν διέθεταν πολλά χρήματα αγόραζαν φθηνά. Όλες μας, αν και παιδιά, βαφόμασταν υπερβολικά. Όλες μας περιμέναμε τον πρίγκιπα του παραμυθιού που μας πουλούσε με 3 ευρώ το κοσμοπόλιταν, ανάμεσα στα δειγματάκια από τις κρέμες και τα αντηλιακά. Φυσικά ούτε ο πρίγκιπας ήρθε και οι κρέμες και τα αντηλιακά παρέμειναν δείγματα, αφού ακόμη και τότε δεν ήμασταν σε θέση να αγοράσουμε όσα βλέπαμε... Αλλά είχαμε μια ψευδή πεποίθηση πως κάποια μέρα θα τα αποκτήσουμε.


Έπειτα, το 2004 μας φούσκωναν τα μυαλά πως έπειτα τους Ολυμπιακούς Αγώνες θα ζήσουμε σε μια χώρα που ευημερεί, σε μια χώρα όχι Βαλκανική, μα Ευρωπαϊκή. Η Ελλάδα θα ήταν μια νέα μεγάλη υπολογίσιμη δύναμη. Και διαβάζαμε σαν τρελοί για τις Πανελλήνιες,  και νομίζαμε πως η είσοδος σε κάποιο ΑΕΙ θα μας άνοιγε τις πόρτες για ένα λαμπρό μέλλον. Κάναμε όλοι μεγάλα όνειρα πως θα αγγίζαμε κάποτε την επιτυχία και θα επιτυγχάναμε μια αξιόλογη επαγγελματική σταδιοδρομία και την εσωτερική μας ισορροπία και πληρότητα. Λίγο μετά την είσοδο στο Πανεπιστήμιο έρχεται η συνειδητοποίηση. Συνειδητοποιούμε πως τα πράγματα δεν είναι τελικά καθόλου όπως μας τα περιέγραψαν. Ξεκινάς να δουλεύεις - φυσικά μαύρα- ταυτόχρονα με τις σπουδές. Βλέπεις πως καμιά γνώση, καμιά ικανότητα, καμία δεξιότητα δεν έχει σημασία. Είσαι απλά ένα τίποτα ανάμεσα στα υπόλοιπα τίποτα που και αυτά εργάζονται κακοπληρωμένα και ανασφάλιστα στον ίδιο εργασιακό χώρο. Κανείς δεν κοιτάζει να αξιοποιήσει την τεράστια σου λαχτάρα για δημιουργία. Πίστευες πως με το θάρρος και το κουράγιο σου, με την αγάπη σου για τη ζωή και την αστείρευτη έμπνευση σου θα άλλαζες τα πάντα, θα άλλαζες ακόμη και τον κόσμο τον ίδιο και  θα έβαζες ένα πολύ σημαντικό λιθαράκι για να κάνεις αυτόν τον κόσμο να μοιάζει λίγο πιο όμορφος και διαφορετικός. Είχες εθιστεί στο να δημιουργείς και να νιώθεις έντονα. Στον ελεύθερο χρόνο σου έγραφες τραγούδια και ζωγράφιζες τα όνειρα σου. Και μετά ήρθε το τίποτα, το κενό! 280 ευρώ χωρίς ασφάλεια ήταν τα περισσότερα χρήματα που κέρδισες από την ανασφάλιστη εργασία σου στο ένθετο της μεγάλης εφημερίδας. Κάτι δεν πήγαινε καλά, ήταν πλέον ξεκάθαρο πως οι σκέψεις σου και οι βλέψεις σου δεν ήτανε σύμφωνες με την εξωτερική πραγματικότητα... Στη συνέχεια κάνεις ανασφάλιστη μερικές δουλειές του ποδαριού για να καταλήξεις και πάλι άνεργη. Και όλα αυτά την ίδια περίοδο που ο ΓΑΠ μας έλεγε πως "λεφτά υπάρχουν".


Και τα χρόνια πέρασαν και αποδείχθηκε πως ούτε λεφτά υπήρχαν, και πως τελικά αυτή η φράση δεν ήτανε το μόνο ψέμα που άκουσες στη σύντομη ζωή σου. Τα ψέμματα που σου πούλησαν είναι πολύ περισσότερα από τα χρόνια σου. Και τα ψέμματα επαναλαμβάνω πως σου τα πούλησαν και δεν τα άκουσες δωρεάν.            


Και τώρα, αυτή τη στιγμή δεν μπορείς να βρεις ούτε την πιο κακοπληρωμένη και άθλια δουλειά του ποδαριού. Το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο. Επειδή όπως γνωρίζεις οι γονείς σου δε θα ζουν για πάντα ώστε να σε ταΐζουν, ξέρεις πολύ καλά τη συνέχεια. Εκείνοι φεύγουν ξαφνικά και δεν έχουν να σου αφήσουν ούτε ένα ευρώ. Εσύ πρέπει να αναλάβεις και τα έξοδα της κηδείας τους, αλλά δεν έχεις μία... Το τι θα τους κάνεις τότε δεν το έχεις σκεφτεί ακόμη και δεν θέλεις να το σκεφτείς. Εκείνο που σκέφτεσαι ήδη όμως είναι η επερχόμενη πείνα. Αληθινή πείνα, πραγματική, όπως εκείνη της Γερμανικής Κατοχής. Ξέρεις πως κανείς φίλος ή συγγενείς δε θα σε βοηθήσει. Είναι βέβαιο και είναι προδιαγεγραμμένο. Αναρωτιέσαι πόσο μακριά είναι το συσσίτιο. Βρίσκεται τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα μακριά και φυσικά δεν μπορείς να διανύσεις αυτή την απόσταση με τα πόδια, όχι τόσο επειδή δεν οδηγείς, αλλά επειδή και να οδηγούσες πως θα έβαζες βενζίνη στο σαράβαλο που σου άφησε ο γερό πατέρας; Άσε που μπορεί και να το πουλήσεις για να βγάλεις τα έξοδα της κηδείας, που και πάλι δεν θα πιάσει αρκετά το σίγουρα. Το μόνο που σου άφησαν πίσω είναι ένα παλιό σπίτι, αλλά και πάλι δεν μπορείς να σκάβεις τους τοίχους και να τρως τους σοβάδες. Τα τούβλα βλέπεις δεν τρώγονται, όσο και να προσπαθήσεις δεν τρώγονται. Για το μόνο που λυπάσαι πραγματικά είναι τα δυο σκυλιά σου που δεν έχεις και αυτά τίποτα να τα ταΐσεις. Και τι να κάνεις; Να τα αφήσεις στο δρόμο; Θα πεθάνουνε σίγουρα, δεν είναι μαθημένα έξω, δεν ξέρουν πως να αναζητούν  τροφή και δεν έχουν ιδέα πως να προστατευθούν από κινδύνους.


Δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι θα δείξουν κάποιου είδους αλληλεγγύη απέναντι σε μένα όταν συμβεί αυτό. Και όχι μόνο απέναντι σε μένα αλλά και σε κάθε άλλο νέο βρεθεί στην ίδια κατάσταση με μένα. Και τότε τι θα συμβεί; Κάποιοι θα αυτοκτονήσουν. Κάποιοι  άλλοι θα αρχίσουν να λεηλατούν σούπερ μάρκετ και κλέβουν τράπεζες. Άλλοι θα αρχίσουν να τρώνε τα ζώα τους και ό,τι αδέσποτο κυκλοφορεί, και άλλοι θα γίνουν κανίβαλοι.  Η ανεύρεση τροφής και η επιβίωση θα γίνουν πρωταρχικός στόχος. Στους δρόμους θα γίνονται σφαγές. Ο στρατός και τα ΜΑΤ θα εκτελούν όσους έχουν το "θράσος" να πλησιάσουν κάποιο σούπερ μάρκετ ή τράπεζα. Παντού στους δρόμους θα βλέπεις το αίμα να κυλάει ζεστό. Και φυσικά όσοι δεν βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση απλώς θα αδιαφορούν.


Κυρίες μου και κύριοι, δεν είμαι ο Νοστράδαμος και δεν κάνω προφητείες. Βλέπω όμως τα δεδομένα και κάνω εκτιμήσεις. Αυτό είναι το μέλλον και είναι προδιαγεγραμμένο. Στο μεταξύ εσείς κύριοι και κυρίες μου μπορείτε να στρώνεται το χοντρό σας κώλο στον καναπέ και να βλέπετε τα "Κλεμμένα Όνειρα" στο Mega και να συγκινήστε βαθύτατα! Το ξέρω πως σας συγκινούν τα δάκρυα των ηρώων της σειράς, όπως και σας αγγίζουν και τα προβλήματα των ηρώων των τούρκικών τηλεοπτικών σειρών, αφού νιώθετε την καρδιά σας να χτυπάει δυνατά σε κάθε σκηνή.  Όσο εσείς θα συγκινείστε εγώ θα καταστρώνω σχέδια για το πως θα επιβιώσω στην επερχόμενη περίοδο της απόλυτης πείνας και εξαθλίωσης. Σας γράφω τώρα που μπορώ, γιατί σε λίγο δεν θα έχω μία ούτε για το hosting, ούτε για να πληρώνω τον ΟΤΕ, ούτε για το ρεύμα, ούτε για το νερό και εννοείται πως δεν θα υπάρχει ούτε ένα ευρώ ούτε για το φαγητό μου. Διαβάστε με λοιπόν τώρα που μπορείτε, γιατί σύντομα η φωνή μου θα σιγήσει για πάντα.



 



Συμβάλλετε στην προσπάθεια του Τρυποκάρυδου με μερικά μόνο κλικ