Στις 25 Μαΐου συμπληρώνεται ένας ακριβώς χρόνος από την πρώτη συγκέντρωση των Αγανακτισμένων πολιτών στις πλατείες της χώρας. Οι πλατείες γέμισαν εκείνη τη μέρα με χιλιάδες ανθρώπους, και στη συνέχεια τα μπάνια του λαού τους απομάκρυναν και τους οδήγησαν στα beach bar της Σκιάθου, της Μυκόνου και της Χαλκιδικής, όπου έκαναν την "επανάσταση του Μοχίτο"... Σήμερα ένα χρόνο μετά, θυμάμαι πως είχα γεμίσει με ελπίδα. "Όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε", έλεγα. Και μετά αποδείχθηκε πως όλο ήταν μια ουτοπία. Για κάποιους ήταν μια μόδα που ήρθε και πέρασε, η μόδα της επανάστασης. Αυτούς τους έβλεπες που φορούσαν πάντα κάποιο ακριβό μπλουζάκι με το σήμα της ειρήνης ραμμένο επάνω του,  ή άλλα παρόμοια "επαναστατικά" σήματα και εμφανίζονταν πάντα κρατώντας στο χέρι έναν καφέ από τα Starbucks. Άλλοι, θέλησαν να εκμεταλλευθούν πολιτικά την περίσταση και να της προσδώσουν έναν αριστερό και αναρχικό χαρακτήρα. Άλλοι πάλι, πολύ λιγότεροι, πίστεψαν πραγματικά σε αυτό και ήθελαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους να αποδώσουν καρπούς όλες αυτές οι συγκεντρώσεις και οι συνελεύσεις του λαού. Και έπειτα από όλα αυτά, τίποτα δεν άλλαξε. Και όχι, δεν θεωρώ αλλαγή το γεγονός πως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α αναδείχθηκε  δεύτερο κόμμα.


Στην Αθήνα ήταν και το ξύλο σε συνδυασμό με τα ληγμένα χημικά που ίσως ώθησε τον κόσμο να κρυφτεί ξανά στον καναπέ του ή να κάνει άτακτη υποχώρηση προς τη Μύκονο... Στη Θεσσαλονίκη ίσως έφταιξε το γεγονός πως η Χαλκιδική ήταν τελικά πολύ κοντά... Σήμερα ένα χρόνο μετά  και εφόσον πλέον έσβησαν τα φώτα, κανείς δεν θυμάται τους "Αγανακτισμένους", μόνο μερικοί αθεράπευτα ρομαντικοί που ήθελαν και ήλπιζαν πως τα πράγματα θα ερχόντουσαν τα πάνω κάτω. Σήμερα, αντί για την Άμεση Δημοκρατία που ονειρευόμασταν έχουμε ακόμη ως πολίτευμα αυτό το σάπιο κοινοβουλευτικό έκτρωμα. Αναρωτιέμαι που είναι όλες αυτές οι χιλιάδες των ανθρώπων που βρέθηκαν στις 25 του περασμένου Μαΐου στις πλατείες της χώρας. Αναρωτιέμαι που βρίσκονται, τι σκέφτονται σήμερα, αν ψήφισαν και τι ψήφισαν... Ανήκουν στο 35% που δεν πήγε στην κάλπη; Ψήφισαν Τσίπρα, Κουβέλη, Παπαρήγα ή Χρυσή Αυγή; Μήπως τελικά είναι εκείνοι που ψήφισαν το Σαμαρά, και το Βενιζέλο ή είναι εκείνοι που ανέδειξαν τον Καμένο; Μπορούν άραγε κάποιοι πρώην αγανακτισμένοι να ψήφισαν Σαμαρά και Βενιζέλο; Πως εξηγούνται τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ σε αυτές τις εκλογές; Ποιοι έφεραν τη Ν.Δ στη πρώτη θέση των προτιμήσεων; Μήπως και εκείνοι που βρίσκονταν πέρυσι στις πλατείες; Άραγε έχουμε μνήμη; Αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει γύρω μας ή ασυνείδητα κάνουμε ό,τι μας προστάζουν;


Λυπάμαι πολύ. Παραδέχομαι πως είναι όντως δύσκολο να βρίσκεσαι στο Σύνταγμα να τρως ξύλο και να τυφλώνεσαι από τα δακρυγόνα. Τι σήμαινε όμως αυτή η άτακτη υποχώρηση προς τις παραλίες και το γεγονός πως οι Αγανακτισμένοι έφυγαν και δεν επέστρεψαν ποτέ;


Θα θυμάμαι για πάντα την 25η Μαΐου του 2011 και τις ελπίδες που πέθαναν για ένα Μοχίτο... Τώρα για το αν οι ελπίδες ξαναγεννηθούν επιφυλάσσομαι, άλλωστε όποιος έχει καεί φυσάει και το γιαούρτι!