Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μέρα που «έφυγε»



Τη γνώρισα το 2004 όταν πάτησα το πόδι μου για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη. Στην αρχή με ενοχλούσε το γεγονός πως κουβαλούσε σιτάρι και τάιζε τα περιστέρια της γειτονιάς. Εκείνα ήξεραν που να πάνε... Πετούσαν μέχρι τον τρίτο όροφο, εκείνη έβαζε σιτάρι στα χέρια της και αυτά δείχνοντας της απόλυτη εμπιστοσύνη έτρωγαν από τις χούφτες της.


Ήταν τότε 80 χρονών, δεν έμοιαζε για τόσο. Ήταν πολύ όμορφη για την ηλικία της. Το πρόσωπο της έλαμπε από την εσωτερική της ευγένεια και την καλοσύνη. Σε εκείνο που όλοι συμφωνούσαμε ήταν πως στα νιάτα της θα ήταν πάρα πολύ ωραία γυναίκα. Παρά τα χρόνια της ήταν απίστευτα ευφυής. Μπορούσα να συζητάω μαζί της για ώρες και να αισθάνομαι λες και μιλάω με μια γυναίκα 30 ετών. Μέχρι να την γνωρίσω δεν ένιωθα κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια για τους ηλικιωμένους ανθρώπους, το αντίθετο μάλιστα. Εκείνη όμως με κέρδισε. Μέχρι σήμερα δεν έχω γνωρίσει άλλον Άνθρωπο όπως εκείνη. Και το πως ήταν αδυνατώ να το περιγράψω, μόνο όταν τη γνώριζες καταλάβαινες τι σημαίνει στα αλήθεια καλοσύνη, ευγένεια και αγνότητα. Εκείνη με "υιοθέτησε" και εγώ την έκανα γιαγιά μου. Είχα έναν δικό μου άνθρωπο δίπλα μου και ας ήμουν λίγες μόλις μέρες στην ξένη, μεγάλη πόλη.


Ήταν μόνη της. Ο άντρας της πέθανε πριν χρόνια και δεν είχε και παιδιά. Μόνοι της συγγενείς ήταν κάποια ανίψια που σπάνια ερχόντουσαν να τη δουν, και εκείνη χαιρόταν πολύ εάν τύχαινε να την επισκεφτούν Χριστούγεννα ή Πάσχα. Από το 2006 και μετά δεν μπορούσε πια να κινηθεί χωρίς να νιώθει αφόρητους πόνους. Έτσι, άρχισε να μένει πια στο σπίτι και να είναι άθλος για αυτήν ακόμη και το να μετακινηθεί από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα. Και όσο και αν μεγάλωναν τα προβλήματα οι συγγενείς της παρέμεναν άφαντοι, αλλά έκαναν αισθητή την παρουσία τους μονάχα όταν ήθελαν να κανονίσουν το ποιος από όλους θα έπαιρνε το σπίτι της όταν εκείνη θα έφευγε από τη ζωή.


Η γιαγιά μου αγαπούσε πολύ τα σκυλιά μου, όπως και όλα τα πλάσματα αυτής της γης, και εκείνα της ανταπέδιδαν  την αγάπη. O Fido κάθε φορά που την έβλεπε ανέβαινε επάνω της και της έγλειφε το πρόσωπο... Εκείνη χαιρόταν και τον χάιδευε. "Μπάνιο θα με κάνεις; Μα, έκανα μπάνιο!", έλεγε και γελούσε.


Το 2008 ζήτησα από τη "Βοήθεια στο Σπίτι", να κάνουν κάτι για αυτή τη γυναίκα. Τα άτομα που εργάζονται στην υπηρεσία, αφού την επισκέφθηκαν και είδαν πως "έχει σπίτι και συγγενείς" αποφάνθηκαν πως το μόνο που μπορούσαν να κάνουν για αυτήν ήταν να της πηγαίνουν τα ψώνια στο σπίτι! Αυτό όμως το είχε ήδη... Εκείνο που χρειαζόταν ήταν να τη παρακολουθεί ένας γιατρός που και που, να πηγαίνει κάποιος να την επισκέπτεται τις πρωινές ώρες όταν εμείς λείπαμε για να έχει παρέα, και επιτέλους να δεχόταν βοήθεια ώστε να βγει από το σπίτι. Τι και αν το Πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι διαφημίζεται ως μια λύση για άτομα που δεν αυτοεξυπηρετούνται και είναι μοναχικά, εκείνη βοήθεια δε βρήκε... Την ίδια περίοδο είχα ξεκινήσει μια προσπάθεια μήπως της βρω κάποιο μεταχειρισμένο αναπηρικό καροτσάκι για να τη βγάλω από εκεί μέσα. Εκείνη βέβαια ντρεπόταν πολύ να δεχθεί τέτοιου είδους βοήθεια από εμένα, αφού πίστευε πως κάτι τέτοιο όφειλαν να το κάνουν τα ανίψια της. Η αλήθεια είναι πως ακόμη και αν το δεχόταν, δεν είχα σκεφτεί με ποιο ακριβώς τρόπο θα την κατέβαζα από τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας που δεν είχε ασανσέρ. Και έπειτα μετακόμισα σε άλλη περιοχή και εκείνη έμεινε πιο μόνη της, και στη συνέχεια γύρισα πίσω στη Ρόδο και η μοναξιά της μεγάλωσε περισσότερο.


Και σήμερα η γιαγιά μου βρέθηκε νεκρή. Φυσικά και την βρήκε η γειτόνισσα που ήταν δίπλα της όλα αυτά τα χρόνια, όχι κάποιος συγγενής της, αφού τα Χριστούγεννα αργούν και το Πάσχα πέρασε. Το πρόσωπο της ήταν ήρεμο, μου είπε η γυναίκα που τη βρήκε. Δεν μπορώ να πιστέψω πως δεν βρίσκεται πια ανάμεσα μας. Όταν τη σκέφτομαι είναι σαν να την ακούω να μου μιλάει. "Τι κάνει ο Φίντος;", να με ρωτάει... "Έχω και πορτοκαλάδα, και κόκα κόλα στο ψυγείο. Άνοιξε και πάρε ό,τι θέλεις! Έχω και γλυκάκι", μου έλεγε. Την είδα για τελευταία φορά στις 22 Φεβρουαρίου, μια μέρα πριν την πτήση μου για Ρόδο. Την αγκάλιασα και της είχα υποσχεθεί πως θα ξαναβρισκόμασταν. Δεν πρόλαβα όμως...


Αγαπητοί μου φίλοι, σας παρακαλώ πάρα πολύ να μην αφήνετε τους ηλικιωμένους συγγενείς σας χωρίς φροντίδα. Σκεφτείτε τους, αναλογιστείτε τις ανάγκες τους. Πολλοί από αυτούς δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν. Μην τους αφήνετε μόνους. Σας περιμένουν και έχουν μεγάλη ανάγκη για ένα καλό λόγο. Έχουν τεράστια ανάγκη να τους επισκεφθείτε έστω και για λίγα λεπτά. Αλήθεια, αυτό δε θα θέλατε και εσείς εάν ήσασταν στη θέση τους;


Επίσης, μην ξεχνάτε να λέτε στους ανθρώπους που νοιάζεστε και αγαπάτε τι σημαίνουν για εσάς. Μην ξεχνάτε να τους λέτε "σ' αγαπώ". Μην ξεχνάτε να τους λέτε "συγγνώμη" για όσα λάθη έχετε κάνει. Δείξτε με κάθε τρόπο την αγάπη σας στους δικούς σας ανθρώπους, γιατί η πικρή αλήθεια είναι πως δεν ξέρετε για πόσο ακόμη θα είναι ανάμεσα μας, ή για πόσο ακόμη θα είστε εσείς εδώ...