To 37,53% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους δεν ψήφισε, και η Νέα Δημοκρατία αναδείχθηκε σε πρώτο κόμμα με ποσοστό 29,66%, ποσοστό μικρότερο από εκείνο όσων επέλεξαν να απέχουν.


Μέχρι το 2001  στο άρθρο 51 στην παράγραφο 5 του Συντάγματος υπήρχε η ακόλουθη διάταξη: "Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Νόμος ορίζει κάθε φορά τις εξαιρέσεις και τις ποινικές κυρώσεις". Λίγο αργότερα το Σύνταγμα δεν έκανε λόγο για  επιβολή κυρώσεων σε όσους απέχουν από τις εκλογές, εάν και ακόμη και σήμερα η ψήφος είναι (θεωρητικά) υποχρεωτική. Μήπως ο φόβος των ενδεχομένων κυρώσεων ήταν αυτός που οδηγούσε τους ψηφοφόρους στις κάλπες; Ας πάμε λίγο πίσω, στις εκλογές του 2000. Σε εκείνες τις εκλογές το ποσοστό της αποχής άγγιξε το 25,04%, ποσοστό υψηλό μα σαφώς μικρότερο από το εκείνο των εκλογών 12 χρόνια μετά... Στις εκλογές του 1996 το ποσοστό της αποχής ήταν 23,66%. Εκείνο που παρατηρείται λοιπόν είναι πως πριν από το 2001 οι Έλληνες που απήχαν ήταν σαφώς λιγότεροι σε σχέση με σήμερα.


Το φαινόμενο της αποχής φαίνεται να ευνοεί τα μεγάλα κόμματα, και σε αυτές τις εκλογές ευνόησε ιδιαίτερα τη Νέα Δημοκρατία. Οι πολίτες παροτρύνονται να απέχουν από τον ίδιο το νόμο, εφόσον δεν προβλέπει κάποιες κυρώσεις. Μπορεί να σκεφτεί κανείς πως σκοπίμως δεν υπάρχει πλέον η έννοια των κυρώσεων για την αποχή στο Σύνταγμα."Είναι υποχρεωτικό; Και αν δεν το κάνω τι θα μου συμβεί;". Η απάντηση "τίποτα", είναι μια πολύ επικίνδυνη απάντηση. Όχι, εκείνος που δεν ενδιαφέρεται για όσα συμβαίνουν γύρω του δεν θα πάει να ψηφίσει για το "καλό της πατρίδας", πρέπει να πιστέψει πως η αποχή θα του φέρει κάποια τιμωρία για να το κάνει... Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που σήμερα δεν ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα, αλλά παλαιότερα το έκαναν μια και το θεωρούσαν υποχρέωση τους βάσει νόμου. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσο διαφορετικό θα ήταν το εκλογικό αποτέλεσμα, εάν όλοι όσοι απήχαν πήγαιναν να ψηφίσουν...