Ήταν εκεί μπροστά μου, εκείνος που κρέμασε τα δυο άτυχα σκυλιά το Μάρτιο του 2010. Δε μπορούσα να διακρίνω από το ύφος του εάν είχε ή όχι μετανιώσει και σίγουρα δεν μπορούσα να ξέρω τι σκέφτεται. Δεν με ενδιέφερε μάλλον τι σκέφτεται και δεν πίστεψα ποτέ πως ένας άνθρωπος με άγρια ένστικτα θα μπορούσε να αισθανθεί τύψεις.


Η όλη διαδικασία κράτησε μόλις μερικά λεπτά. Ο βοσκός στάθηκε μπροστά στους δικαστές και ο εισαγγελέας απλώς του είπε κοφτά : "Είσαι πολύ τυχερός, με το νέο νόμο το αδίκημα σου παραγράφεται", και η υπόθεση έληξε εκεί. Και ναι δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού σύμφωνα με το νόμο 4043/2012 για την αποσυμφόρηση των φυλακών, οι υποθέσεις αδικημάτων  που έχουν τελεστεί ως τις 31/12/2011 και έχει επιβληθεί ποινή φυλάκισης έως ένα έτος, απλώς αρχειοθετούνται!


Ήταν η μεγαλύτερη "νίκη" του φιλοζωικού κινήματος έως και σήμερα, επρόκειτο για μια  απόφαση που όλοι πανηγύρισαν. Μάταια όμως, μια και το καθεστώς ατιμωρησίας στη χώρα μας είναι δεδομένο. Για τα εγκλήματα σε βάρος των άτυχων ζώων επιβάλλονται συνήθως εξαγοράσιμες ποινές, ποινές με αναστολή ή απλώς (όπως είδαμε σήμερα) τα αδικήματα παραγράφονται.


Και οι δολοφόνοι μπορούν να συνεχίζουν ανενόχλητοι το "έργο" τους...
Εμείς όμως τι κάνουμε; Υπάρχει ποτέ περίπτωση να ενωθούμε και να απαιτήσουμε αποτελεσματικότερους και αυστηρότερους νόμους που να εφαρμόζονται, ή θα συνεχίσουμε απλώς να εστιάζουμε σε ανούσιες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των φιλόζωων;