Ένας ακόμη αληθινός διάλογος.


-Εγώ που λέτε δεν έχω τώρα σκύλο. Παλιά είχα και χάθηκε. Τώρα έχει ο αδερφός μου.
-Τι σκυλί;
-Κυνηγόσκυλο, είναι κυνηγός.
-Το έχει στειρώσει;
-Όχι, γιατί το αφήνει και γεννάει και μετά δίνει τα μωρά σε άλλους κυνηγούς.
-Εγώ θα σας πρότεινα να το στειρώσει. Δεν είναι βέβαιο πως τα κουτάβια καταλήγουν σε καλά χέρια.
-Ε... οι κυνηγοί ξέρουν μεταξύ τους ποιος είναι καλός και ποιος όχι.
-Διαφωνώ σε αυτό.
-Εγώ ξέρετε φοβάμαι τα σκυλιά (αλλάζει θέμα)
-Προηγουμένως δεν είχατε πει πως στο παρελθόν είχατε σκύλο;
-Ναι μου έφερε ο αδερφός μου ένα για να μάθω να μην τα φοβάμαι
-Και γιατί τα φοβάστε;
-Γιατί πριν 30 χρόνια με είχε δαγκώσει ένα.
-Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που σας δάγκωσε για να έχετε τον ίδιο φόβο;
-Αν δεν το έχεις ζήσει δεν ξέρεις. Είναι και εκείνα τα άσχημα ζώα με την πατημένη μούρη και τα μάτια που γυαλίζουν και που μεγαλώνει ο εγκέφαλος τους και τρελαίνονται...
-Δεν υπάρχει σκυλί που να είναι από τη φύση του επιθετικό, η συμπεριφορά του εξαρτάται από τη συμπεριφορά του ιδιοκτήτη
-Ναι; Και μένα τότε γιατί με δάγκωσε;


-Γιατί προφανώς ο ιδιοκτήτης του ενδέχεται να είχε φροντίσει να είναι σκοπίμως άγριο για να παριστάνει το φύλακα, αλλά αν δεν μου πείτε περισσότερες λεπτομέρειες δεν μπορώ να δώσω ακριβή εξήγηση.


-Εγώ ξέρω πως τα φοβάμαι και πως πολλά είναι επικίνδυνα. (φεύγει...)