Αγαπητοί κύριοι,


Ονομάζομαι Μαρία Ελένη Σ. και ζω στην Αμερική, συγκεκριμένα στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Οι γονείς μου είναι Έλληνες αλλά εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ. Πολλές φορές ερχόμαστε στην Ελλάδα κυρίως για διακοπές. Οι γονείς μου είναι από τη Ρόδο κι έτσι έχουμε πολλούς συγγενείς εκεί. Φέτος τα Χριστούγεννα λοιπόν αποφασίσαμε να έρθουμε να τα γιορτάσουμε εκεί. Παρόλο που περάσαμε υπέροχα, αν και άδειο το νησί το χειμώνα είναι πολύ όμορφο, υπήρξαν κάποια πράγματα που με στεναχώρησαν. Ένα από αυτά ήταν τα πολλά νεκρά ζώα που κείτονταν στη λεωφόρο Ρόδου- Λίνδου, κυρίως γάτες, τα οποία ήταν, κυριολεκτικά, πεταμένα στην άκρη του δρόμου και σάπιζαν ή ήταν πατημένα εκατοντάδες φορές από τα διερχόμενα οχήματα με αποτέλεσμα να έχουν γίνει μια άμορφη μάζα. Με τις βροχές μάλιστα που είχε τότε, φημίζεται το νησί για τις βροχές του, έβλεπες κουφάρια ζώων να επιπλέουν σαν βάρκες. Κανείς δε νοιάστηκε να μαζέψει τα νεκρά ζώα από τη μέση του δρόμου. Ακόμα και αν έγινε ατύχημα, τουλάχιστον βγάλε το από το δρόμο, γιατί να το χτυπήσει κι άλλος; Εκτός του ότι δεν σέβεσαι το θάνατο του ζώου, δεν σέβεσαι ούτε τον άλλο οδηγό που μπορεί να το χτυπήσει και να τραυματιστεί και ο ίδιος.
Ακόμα γύρω από τα ξενοδοχεία, παρατήρησα πως κυκλοφορούσαν πάρα πολλά αδέσποτα, σκελετωμένα, άρρωστα και πεινασμένα, προφανώς λόγω της έλλειψης κόσμου. Τώρα που το καλοκαίρι έφυγε, οι τουρίστες επέστρεψαν στις πατρίδες τους και τα ξενοδοχεία έχουν κλείσει ή λειτουργούν πολύ λίγα δωμάτια, τα αδέσποτα δεν έχουν κανέναν να τα ταΐζει και να τα προσέχει, με αποτέλεσμα, λόγω της πείνας, να βγαίνουν στο δρόμο προς αναζήτηση τροφής και να σκοτώνονται από τα αυτοκίνητα. Σε μια από τις βόλτες στην παλιά πόλη είδαμε ένα τσιγγανάκι να σέρνει ένα μικρό κουτάβι που είχε δεμένο με ένα σχοινί. Βέβαια και οι μη τσιγγάνοι ιδιοκτήτες ζώων δε φαίνεται να έχουν καμία διαφορά από τα μικρά τσιγγανάκια στη συμπεριφορά των ζώων. Όσα ζώα είδα ήταν δεμένα σε αυλές ή αφημένα να τριγυρνούν μόνα τους για βόλτα, καθώς οι ιδιοκτήτες τους, προφανώς βαριόντουσαν να τα πάνε με λουράκι. Σίγουρα πολλά από αυτά καταλήγουν μαζί με τα σκουπίδια στην άκρη του δρόμου.
Όταν ρώτησα τους συγγενής μου για όλα αυτά μου απάντησαν πως είναι συνηθισμένα φαινόμενα και πως ο κόσμος τα προσπερνάει απλώς. Δυστυχώς από αυτά που είδα και άκουσα κατάλαβα πως ο κόσμος αντιμετωπίζει τα ζώα όπως τα σκουπίδια, ίσως γι' αυτό ήταν πεταμένα στην άκρη του δρόμου όλα μαζί. Πτώματα και σκουπίδια να πλέουν στην βροχή μέσα στις λάσπες.
Δεν ήταν πρώτη φορά που έβλεπα κάτι αντίστοιχο. Παρόμοια είδα με τα μάτια μου και σε άλλα μέρη, όπως Κρήτη, Μυτιλήνη, Θεσσαλονίκη ακόμη και στην πρωτεύουσα Αθήνα. Από τη Ρόδο όμως κατάγεται η οικογένεια μου και μου φαίνεται χειρότερο να το αντιμετωπίζω. Στο αίμα λένε είμαι Ελληνίδα, για την Ελλάδα όμως δεν ξέρω πολλά περισσότερα από όσα βλέπω σε μερικές διακοπές και όσα βλέπω στην τηλεόραση και το ίντερνετ. Δε μ αρέσουν ούτε όσα βλέπω στις διακοπές μου, ούτε όσα μαθαίνω από μακριά. Λυπάμαι που θα το πω, αλλά ντρέπομαι που κατάγομαι από την Ελλάδα. Ελπίζω πως η επιστολή μου αυτή θα διαβαστεί από τις αρχές εκείνου του τόπου και κυρίως από το δήμαρχο κ. Κουσουρνά...


Με εκτίμηση,
Μαρία Ελένη Σ.