Εγώ σας Αγαπώ!


Και ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα. Στην αρχή δίστασε, ήταν όλα γύρω πολύ φωτεινά και κατάλευκα. Κοίταξε το σώμα του και ήταν αλλιώς! Δεν ήταν πια σκελετωμένος, δεν ήταν ένα φάντασμα του εαυτού του. Το τρίχωμα του έλαμπε, και όλα γύρω ήτανε τόσο φωτεινά! Για μια στιγμή φοβήθηκε...
"Που είμαι", σκέφτηκε και πριν προλάβει καν να το ψελλίσει ένα όμορφο λευκό πλάσμα που έμοιαζε με γυναίκα με φτερά απάντησε στη σκέψη του: "Μη φοβάσαι Έκτωρα. Εδώ δεν θα πεινάς πια, δεν θα κρυώνεις και δε θα σε πονάνε οι άνθρωποι. Έλα μέσα!".
Ο Έκτωρας ακολούθησε, δειλά. Όσο προχωρούσε συνειδητοποιούσε πως δεν ήτανε μόνος εκεί. Δεν ήξερε αν θα έπρεπε να το βάλει στα πόδια ή να μείνει.
"Έκτωρα! Μη φοβάσαι!", είπε  το πλάσμα που διάβασε τη σκέψη του με επιβλητική φωνή.
Και ξαφνικά βρέθηκε μπροστά σε έναν τεράστιο κήπο. Όλα γύρω ήταν ανθισμένα. Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει δυνατά! Ένιωθε ένα σκίρτημα! Μια κόκκινη πεταλούδα κάθισε στη μουσούδα του. Και λίγο αργότερα ένα μπεζ σκυλί έτρεξε προς το μέρος του.
"Γεια σου Έκτωρα! Σε περίμενα! Έμαθα την ιστορία σου. Ήσουν πολύ καιρό νηστικός και έτσι ήρθες εδώ. Μα όπως βλέπεις δεν πέθανες. Καλή διαμονή", είπε το μπεζ κανισάκι.
"Ποια είσαι; Πως ξέρεις για μένα;", ρώτησε ενοχλημένος ο Έκτωρας.
"Εγώ ήρθα εδώ λίγες μέρες πριν από σένα. Όλοι εδώ μαθαίνουμε για τα πλάσματα εκεί κάτω και την ιστορία τους. Σιγά σιγά θα προσαρμοστείς. Εμένα μια κυρία με πυροβόλησε και με πέταξε στα σκουπίδια. Έπειτα ήρθα εδώ. Εδώ περνάω καλύτερα. Δε φοβάμαι πια πως θα με χτυπήσουν. Έχει και άλλα σκυλιά εδώ, κάποια ήρθαν πριν πολύ καιρό, όπως η Λίζα εκεί κάτω από το δέντρο".
"Η Λίζα;", αναρωτήθηκε ο Έκτωρας.
"Η Λίζα έχει παρόμοια ιστορία με τη δική μου. Και εκείνη την πυροβόλησαν. Ήταν ένας κύριος λέει με ένα μεγάλο όπλο έξω από μια εκκλησία σε ένα νησί που το έλεγαν Λέσβο! Είναι ένα χρόνο εδώ.", εξήγησε το κανισάκι.
"Όλους εδώ μας έχουν σκοτώσει οι άνθρωποι;" ψέλλισε ο Έκτωρας.
"Τους περισσότερους. Να! Κοίτα εκείνον εκείνο το μεγαλόσωμο λύκο με τον ξανθό φίλο του. Αυτοί είναι ο Δούκας και ο Ρήγας. Το μέγεθος τους δεν αποθάρρυνε έναν άνθρωπο που τους άνοιξε το κεφάλι με σιδηρολοστό... Δεν τους φοβήθηκε καθόλου. Ξέρεις φίλε πως εμάς δεν μας φοβούνται..."
"Έχεις δίκιο. Πως σε λένε;"
"Μελίνα με λένε. Και για να μην αισθανόμαστε μόνοι, είναι και άλλοι καινούργιοι όπως εμείς..."
" Ποιοι;", ρώτησε γεμάτος απορία ο Έκτωρας.
"Κοίτα εκείνη την παρέα στο βάθος, ίσια μπροστά στη λίμνη!"
"Τους βλέπω!"
"Όλους αυτούς τους δηλητηρίασαν οι άνθρωποι. Ήτανε πεινασμένοι όπως ήσουν και εσύ. Ήτανε εύκολα θύματα. Πλησίασαν, έφαγαν και έπειτα ήρθαν εδώ.", εξήγησε η Μελίνα.
"Δεν περνάνε και άσχημα όμως, από ότι βλέπω"
"Ναι! Βλέπεις εκείνον που πλατσουρίζει; Εκείνος έχει πολύ χιούμορ! Εκείνος με υποδέχθηκε όταν ήρθα εδώ και μου εξήγησε κάποια πράγματα, όπως κάνω τώρα εγώ σε σένα. Ξέρεις κανόνας είναι οι νεοφερμένοι να υποδέχονται τους υπόλοιπους νέους για να μην αισθάνονται πως είναι σε μέρος ξένο. Κάποια στιγμή θα το κάνεις και εσύ."
Ξαφνικά ακούστηκε μια βροντή και τα ζώα άρχισαν να μαζεύονται γύρω από τη λίμνη. Η βροντή που ακούστηκε δεν τρόμαξε κανέναν και σύννεφα δεν υπήρχαν πουθενά. Τα ζώα μαζεύτηκαν και κοίταξαν ψηλά προς το φως. Και τότε η φωνή τους είπε: "Εγώ σας αγαπώ!"...


Αφιερωμένο σε όλους τους τετράποδους φίλους που χάθηκαν άδικα τις τελευταίες εβδομάδες από ανθρώπινο χέρι...


Διαβάστε ακόμη: Τα ζώα πάνε στον Παράδεισο, είτε το πιστεύετε είτε όχι!



Sell your beats online at ReverbNation.com