Γράφει ο Brutus-X

Εχθές το βράδυ βρήκα την ευκαιρία να παρακολουθήσω το “IMMERSION”, το ντοκιμαντέρ που παρουσίασε ο Αντώνης Κανάκης για το κανάλι του ΑΝΤ1. Ήταν όντως μια πολύ καλή παραγωγή, ειδικά για τα Ελληνικά δεδομένα, που έδειξε μερικές από τις πτυχές της κατάστασης που επικρατεί στις περισσότερες Αφρικανικές χώρες. Πολύ όμορφα πλάνα, ωραία μουσική επένδυση αλλά και υπερβολικά, σε σημείο ενοχλητικό (για μένα τουλάχιστον που ασχολούμαι με το μοντάζ και την κινηματογράφηση/φωτογραφία) εφέ και slow motion. Η παραγωγή της Tony productions σε συνεργασία με την Action aid έδωσε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, αλλά όχι αρκετό όμως...


Πολλοί έπεσαν με τα μούτρα να φάνε τον Κανάκη αποκαλώντας τον υποκριτή, απατεώνα, γελοίο και λοιπές υβριστικές εκφράσεις. Κι αυτό γιατί ο κύριος Κανάκης μας έχει συνηθίσει σε ένα άνετο στυλ ζωής με ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα, πάρτι, κλπ. Ιδιοκτήτης ακριβών μαγαζιών που “δίνουν πόρτα” σε όσους δεν θέλουν μέσα και με υπερβολικά υψηλές τιμές. Λαϊκιστικό το ύφος της εκπομπής που παρουσιάζει. Επαναστάτης με cayenne και πολλά ακόμα.


Από την άλλη πολλοί ήταν αυτοί που τον έλουσαν με μπράβο και επευφημίες για την δουλειά του και το έργο του. Σε σημείο εκπληκτικό...


Εγώ όμως δεν θα μείνω στον Κανάκη και στο πως παρουσίαζε τον εαυτό του στο ντοκιμαντέρ αλλά θα πάω σε ένα άλλο θέμα. Ήταν μήπως αυτό το πρώτο το ντοκιμαντέρ για την Αφρική; Ήταν μήπως το πρώτο Ελληνικό ντοκιμαντέρ για την Αφρική; Ήταν μήπως το πρώτο Ελληνικό ντοκιμαντέρ φτιαγμένο με την βοήθεια μιας ΜΚΟ για την Αφρική; Ήταν μήπως το πρώτο Ελληνικό ντοκιμαντέρ φτιαγμένο με την βοήθεια μιας ΜΚΟ για την Αφρική, που σαν σκοπό είχε την ευαισθητοποίηση του κόσμου και την προσπάθεια για την εύρεση ανάδοχων γονέων για τα φτωχά και πεινασμένα αυτά παιδάκια;


Όχι!


Έχουν γίνει χιλιάδες παρόμοια με αυτό ντοκιμαντέρ, χιλιάδες εκπομπές παρόμοιου περιεχομένου, Ελληνικές και μη. Unicef, Unesco, Action aid αλλά και πολλές άλλες ΜΚΟ φιλανθρωπικού χαρακτήρα καθώς και πολλοί διάσημοι και πλούσιοι άνθρωποι, κάνουν εδώ και χρόνια τέτοιες προσπάθειες για την βοήθεια αυτών των ανθρώπων και των χωρών τους.


Ή μήπως δεν είναι έτσι;


Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και μέχρι πριν σταματήσω να κάθομαι μπροστά στο “χαζοκούτι”, υπήρχαν διαφημίσεις, εκπομπές, ταινίες και ντοκιμαντέρ τέτοιου περιεχομένου που προσπαθούσαν να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο. Έχουν περάσει περίπου 20 χρόνια από τότε και σήμερα που βρισκόμαστε αισίως στο 2013 δεν έχει αλλάξει τίποτα... Και να σας πω και κάτι; Ούτε και πρόκειται. Ναι, όσο απαισιόδοξο και να σας ακούγεται δυστυχώς είναι η ωμή αλήθεια. Χρόνια τώρα όλες αυτές οι οργανώσεις πουλάνε από μπρελόκ και τετράδια μέχρι ο,τι μπορείς να φανταστείς. Ανάδοχοι γονείς, τηλεμαραθώνιοι, έρανοι, παζάρια, δωρεές και πολλά άλλα και όλα με τεράστια επιτυχία πάντα. Εκατομμύρια κόσμου δωρίζουν χρήματα και πράγματα, εκατομμύρια χρήματα, φάρμακα και ρούχα μαζεύονται συνέχεια για τα φτωχά και ταλαιπωρημένα παιδάκια της Αφρικής αλλά και κάποιων Ασιατικών χωρών, όμως ποτέ τίποτε δεν αλλάζει.


20 χρόνια πέρασαν, όμως τα λασπόνερα παραμένουν, οι τουμπανιασμένες κοιλιές παραμένουν, οι στρατιώτες με τα καλάσνικοφ παραμένουν, οι εκατοντάδες νεκροί κάθε μέρα παραμένουν, η πείνα παραμένει, η φτώχεια παραμένει, η αρρώστιες... Όλα....


Γιατί; Γιατί παρόλα τα εκατομμύρια και παρ όλες τις προσπάθειες του κόσμου δεν έχει αλλάξει τίποτα; Μήπως άραγε δεν φτάνουν αυτά;


Δυστυχώς όχι... Φτάνουν και παραφτάνουν. Απλά δεν φτάνουν εκεί που θα έπρεπε να φτάνουν. Στα χέρια των φτωχών. Στα χέρια αυτών που τα έχουν πραγματικά ανάγκη...


Και γιατί γίνεται αυτό; Μα φυσικά γιατί η δυστυχία και η ταλαιπωρία αυτών των ανθρώπων φέρνουν κέρδη και φήμη σε κάποιους άλλους. Είναι ο σκουπιδότοπός μας, οι αποδιοπομπαίοι τράγοι μας, αυτοί που σκοτώνονται στη δουλειά για να έχουμε εμείς άχρηστες ανέσεις.


Όμως τα προϊόντα που φτάνουν στα δικά μας χέρια από τα ματωμένα χέρια των ανθρώπων αυτών που δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες και με μηδενικά έσοδα δεν είναι τίποτα. Τίποτα μπροστά στα κέρδη των λίγων. Τα κέρδη μεγάλων εταιριών και μεγαλοεπιχειρηματιών που γίνονται πλουσιότεροι μέρα με τη μέρα πατώντας στις πλάτες αυτών των ανθρώπων. Η μεγαλύτερη βιομηχανία που κερδίζει τα περισσότερα χρήματα από αυτή την κατάσταση είναι η βιομηχανία των όπλων. Γιατί νομίζετε είχαν, έχουν και θα έχουν πόλεμο σε όλες αυτές τις χώρες; Πέρα από τα προϊόντα που κατασκευάζονται εκεί από φτηνά εργατικά χέρια υπάρχει και φυσικός, αλλά και ορυκτός πλούτος. Πετρέλαια, διαμάντια, χρυσός... Όλα αυτά, με μια σύγχρονη μορφή σκλαβιάς, οι κυβερνώντες του πλανήτη τα έχουν στα χέρια τους με σχεδόν μηδαμινά έξοδα. Αυτοί είναι και ο κύριος λόγος που δεν αλλάζει η κατάσταση εκεί. Εγώ, εσείς και όλοι οι απλοί άνθρωποι ακόμα και να αδιαφορήσουμε, όχι πως πρέπει, ακόμα και να πούμε πως δεν υπάρχουν αυτοί εκεί κάτω, ή ακόμα και όλο μας το είναι να δώσουμε και όλες μας τις περιουσίες, δεν θα αλλάξει τίποτα...


Δυστυχώς η μοίρα των πολλών βρίσκεται στα χέρια των λίγων. Και αυτοί οι λίγοι δεν χορταίνουν με τίποτα.


Όπως ήδη φαίνεται στον ορίζοντα το θέμα πέρασε και στην Ευρώπη, μετά την Αφρική και την Ασία. Ίσως να μην φτάσουμε να ζούμε έτσι ακριβώς, αλλά θα ζούμε σε αρκετά άθλιες, για την ανθρώπινη ζωή συνθήκες.


Κανείς άνθρωπος δεν θα έπρεπε να ζει έτσι. Είτε μαύρος, είτε άσπρος, είτε κίτρινος, είτε πράσινος, είτε ο,τι χρώμα θέλει. Η φύση μας δεν μετριέται με το χρώμα, αλλά με την καρδιά μας. Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα πολύ όμοιο, αλλά και πολύ διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Έχει τη δύναμη να κρατάει την ισορροπία, αλλά και να την χαλάει. Θα έπρεπε να είναι ο προστάτης αυτού του πλανήτη, του σπιτιού του δηλαδή, αλλά είναι ο καταστροφέας του. Πατώντας στην ανωτερότητα του νομίζει ότι μπορεί να κάνει ο,τι θέλει, αλλά δεν είναι έτσι. Όταν κόβεις το κλαδί που κάθεσαι, θα πέσεις κι εσύ μαζί του κάτω.


Η Γη έχει αρκετές προμήθειες, που αν χρησιμοποιηθούν σωστά, μπορεί όλο το ανθρώπινο είδος να ζει άνετα, χωρίς φτώχεια και χωρίς πείνα, για πάντα. Και χωρίς να οδηγεί τον πλανήτη στην καταστροφή του. Η απληστία όμως κάποιων σε συνδυασμό με την αδιαφορία κάποιων άλλων έχει φέρει τα πράγματα εδώ που είναι.


Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, μετρώντας όχι μόνο τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα, αλλά και τις τραπεζικές καταθέσεις. Τα χρήματα που υπάρχουν στον κόσμο ανέρχονται στο ιλιγγιώδες ποσό των 25 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Αν αυτό το ποσό το διαιρέσουμε με τον πληθυσμό της Γης, που είναι περίπου 6 δισεκατομμύρια ευρώ. Τότε το αποτέλεσμα που παίρνουμε είναι 4.000 ευρώ ανά άτομο... 4.000 ευρώ θα έπρεπε να έχει ο καθένας μας, δεν νομίζω να είναι πολλοί αυτοί που έχουν αυτή τη στιγμή επάνω τους ή στην τράπεζα τόσα χρήματα. Σίγουρα δεν έχουν πάντως οι κάτοικοι της Αφρικής και της Ασίας στους οποίους αναφερόμουν προηγουμένως.
Προσθήκη λεζάντας
Όσο για τα υπόλοιπα, πραγματικά, αγαθά του πλανήτη, όπως το νερό, η ενέργεια, το φαγητό κλπ. Δεν υπάρχει λόγος, όλα είναι υπεραρκετά για όλους μας, αρκεί να υπάρχει μέτρο. Το πρόβλημα δεν είναι το τέλος των αγαθών, αλλά η απληστία των ανθρώπων. Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές πηγές ενέργειας που δεν μολύνουν καθόλου και ούτε επηρεάζουν το περιβάλλον, προσφέροντας καθαρή και άπειρη ενέργεια για όλους αλλά ακόμα επιμένουμε στο πετρέλαιο και στα κάρβουνα κλπ. Όσο για το φαγητό, αν οι άνθρωποι δεν είχαν μάθει να τρώνε τόσο πολύ, πολύ παραπάνω απ' όσο χρειάζονται, δεν θα χρειαζόταν τόσο μεγάλος αριθμός φαρμών και κτηνοτροφίων/σφαγείων. Η απληστία μας όμως, η λαιμαργία και η βουλιμία μας σε συνδυασμό με τον εγωισμό μας, μας έχουν φέρει ως εδώ.


Απ' ο,τι φαίνεται αγαπητοί μου φίλοι το ανθρώπινο είδος έχει μόνο έναν δρόμο από δω και πέρα... Το δρόμο της καταστροφής.