Γράφει ο Brutus-x


Σάλο έχει προκαλέσει η είδηση της επίθεσης σε αλλοδαπούς εργάτες στη Μανωλάδα Ηλείας, όπου οι εργοδότες τους προκειμένου να μην  πληρώσουν τους μισθούς που τους χρωστούσαν τους πυροβόλησαν, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό μερικών εξ' αυτών.


Έχει περάσει μια εβδομάδα από τότε και ακόμα τα Μ.Μ.Ε ασχολούνται μόνο με το γεγονός της επίθεσης και όχι με κάποιο από αυτά που θα αναφέρω παρακάτω.


Σίγουρα το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητο όπως και κάθε παρόμοιο έγκλημα με αυτό. Όμως έπρεπε να υπάρξουν τραυματίες για να ασχοληθούν τα κανάλια και η κοινή γνώμη με ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως είναι η εκμετάλλευση των εργατών; Ειδικά στα χωράφια και στις αγροτικές περιοχές, οπού οι περισσότεροι εργάτες είναι μετανάστες, η εκμετάλλευση δεν έχει όρια.


Οι εργάτες βιώνουν απάνθρωπες συνθήκες δουλεύοντας από το πρωί ως το βράδυ με λιγοστό φαγητό και νερό, λαμβάνοντας άθλιους μισθούς χωρίς πρόσληψη ή κάποιου είδους ασφάλιση και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το βράδυ κοιμούνται σαν τα ζώα στοιβαγμένοι σε στάβλους ή παράγκες.


Αυτό που συνέβη δεν είναι κάτι καινούριο, ούτε σπάνιο. Χρόνια τώρα το έργο είναι ίδιο. Αλλοδαποί που έχουν έρθει παράνομα στη χώρα δουλεύουν “μαύρα” για να ζήσουν. Εργοδότες εκμεταλλεύονται την κατάστασή τους για να έχουν φτηνά εργατικά χέρια, απειλώντας τους πως θα τους στείλουν πίσω. Πολιτικοί και κανάλια κάνουν την πάπια κοιτώντας αλλού και στρέφοντας και τα πρόσωπα του κόσμου αλλού και όλα αυτά με σκοπό το κέρδος και το χρήμα.


Που είναι όμως όλοι αυτοί που φωνάζουν και κάνουν πορείες για το δίκιο του εργάτη;


Που είναι όλοι αυτοί που κάνουν απεργίες και παλεύουν δήθεν για την εργατιά;


Που είναι αυτοί που υπερασπίζονται τους παράνομους μετανάστες και παράνομους μικροπωλητές;


Που είναι λοιπόν όλοι οι παραπάνω σε αυτές τις καταστάσεις;


Πρέπει να υπάρξουν νεκροί για να βγουν και να καταδικάσουν το θέμα;


Ή μήπως πρέπει να υπάρχει θέμα δημοσίων σχέσεων;


Δυστυχώς το μόνο που γίνεται πάνω σε αυτό το θέμα είναι να εντείνεται η εκμετάλλευση. Όλοι αυτοί οι δήθεν υπερασπιστές των εργατών, των μεταναστών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και λοιπών άλλων θεωριών και μη, είναι μόνο λόγια και τίποτε άλλο. Κάνουν απεργίες και πορείες εκεί που τους παίρνει και όταν τους παίρνει. Φωνάζουν για τους μετανάστες μόνο όταν εμπλέκεται στη μέση η χρυσή αυγή και γενικά κάνουν ένα σόου που δεν έχει κανέναν άλλο σκοπό και κανένα άλλο αποτέλεσμα πέρα από την αυτοδιαφήμιση και το θέαμα. Όχι πως και η άλλη πλευρά είναι καλύτερη, αφού και αυτοί περιμένουν πως και πως να βρουν κάτι να πουν για τους αλλοδαπούς και όχι για να καταδικάσουν αυτούς που τους φέρνουν εδώ και τους εκμεταλλεύονται. Γενικά επικρατεί ένα θέατρο του παραλόγου που για σκηνή έχει τις πλάτες αυτών των ανθρώπων και για κοινό εμάς τα μοσχάρια.


Τόσα χρόνια λοιπόν που γίνονται όλα αυτά κανείς δε μίλησε. Μόνο μια στο τόσο που θα τύχει συμβεί κάτι σαν κι αυτό βγαίνει στην επιφάνεια το πρόβλημα.  Και δυστυχώς υπάρχουν ακόμη εκείνοι που τολμούν να βγαίνουν και να λένε  χωρίς ντροπή: “Ε, αφού οι Έλληνες δεν θέλουν να δουλέψουν στα χωράφια”...


Ας δούμε πόσα λάθη μπορούμε να βρούμε σε αυτή την πρόταση.


Πρώτον: Οι Έλληνες δεν θέλουν να δουλέψουν στα χωράφια γιατί από μικρά παιδιά οι γονείς τους και το σχολείο τους έχουν φουσκώσει τα μυαλά να γίνουν επιστήμονες ή δημόσιοι υπάλληλοι. Η ιδέα που κατάφεραν να τους περάσουν μέσα στα μικρά και ανώριμα ακόμα μυαλουδάκια τους ήταν το “Να βγάζεις όσα πιο πολλά μπορείς, δουλεύοντας όσο το δυνατόν λιγότερο”. Λαμόγια από κούνια δηλαδή. Λεφτά, λεφτά, λεφτά, μόνο αυτό προσπαθούν να τους μάθουν. Τίποτα για την ευχαρίστηση της εργασίας και της δημιουργίας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...


Δεύτερον: Οι εργοδότες των χωραφιών δεν θέλουν τους Έλληνες σαν υπαλλήλους γιατί ζητάνε πρόσληψη και ασφάλιση για να δουλέψουν, σε συνδυασμό με σωστές συνθήκες εργασίας. Αν δεν υπάρξουν όλα αυτά ο Έλληνας θα πάει να αναφέρει τον εκάστοτε γαιοκτήμονα  στο ΙΚΑ και στην εφορία. Προτιμούν λοιπόν τους παράνομους μετανάστες που πολλές φορές αυτοί οι ίδιοι “παραγγέλνουν” από απέναντι, γιατί δεν έχουν τέτοιες απαιτήσεις και γιατί ανά πάσα στιγμή μπορούν να τους παραδώσουν στις αρχές και να τους απελάσουν.


Τρίτον: Ακόμα όμως και ορισμένοι Έλληνες που μπορεί έστω και από ανάγκη να θέλουν να δουλέψουν εκεί το σκέφτονται με τις συνθήκες που επικρατούν.


Τελικά όμως πως πρέπει να αντιμετωπιστεί αυτό το μεγάλο πρόβλημα;


Πώς θα δοθεί μια λύση;


Μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ, μια και αυτοί που βρίσκονται στις θέσεις για να δώσουν λύσεις είναι οι ίδιοι που χρησιμοποιούν και εκμεταλλεύονται αυτές τις καταστάσεις!