Γράφει ο Brutus-x


Το κλεμμένο μόσχευμα που του στοίχισε τη ζωή


Ήταν ένα όμορφο αλλά ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι και η Κωνσταντίνα μόλις είχε σχολάσει από τη δουλειά της. Όπως κάθε μέρα, πριν επιστρέψει στο σπίτι της πήγαινε να επισκεφθεί τον άντρα της. Μόλις έφτασε στην είσοδο των κοιμητηρίων, κοντοστάθηκε και αναστέναξε. Ένας κόμπος της ήρθε στο λαιμό, όμως τον κατάπιε και συνέχισε. Περπάτησε μέχρι το μνήμα του άντρα της και σταμάτησε μπροστά του. Ο κόμπος ξανανέβηκε και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της. Άφησε την τσάντα της στην άκρη και άρχισε να περιποιείται το μνήμα.


Όσο καθάριζε και ετοίμαζε τα κεράκια σκεφτόταν πως πριν από δύο χρόνια και μερικούς μήνες αντί να έρχεται εδώ πήγαινε σπίτι της και έβρισκε τον Νίκο στο σαλόνι να την περιμένει. Όλα όμως άλλαξαν μετά το δυστύχημα. Πριν δυο χρόνια και μερικούς μήνες ο Νίκος είχε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Γυρνώντας από τη δουλειά του ένα λεωφορείο που είχε χάσει τον έλεγχο έπεσε επάνω στο δικό του όχημα που περίμενε στο φανάρι και τον έριξε σε κώμα. Τρεις μήνες ήταν σε αυτή την κατάσταση και η Κωνσταντίνα δεν έφυγε ούτε στιγμή από το πλευρό του αλλά, ούτε και έχασε τις ελπίδες τις. Ώσπου μια βροχερή μέρα οι γιατροί τις ανακοίνωσαν τα άσχημα νέα. Μόλις είχε φτάσει στο νοσοκομείο και πριν προλάβει να μπει στο δωμάτιο που βρισκόταν ο άντρας της μια νοσοκόμα την σταμάτησε.


“Καλησπέρα.”


“Καλησπέρα σας”


“Είστε η σύζυγος του κυρίου Χατζηβρούτη;”


“Μάλιστα εγώ είμαι”


“Παρακαλώ ελάτε λίγο μαζί μου στο γραφείο του γιατρού.”


“Έγινε κάτι;” Απόρησε τρομαγμένη η Κωνσταντίνα.


“Θα σας τα πει ο γιατρός.”


Η Κωνσταντίνα είχε ήδη να φέρνει σενάρια στο μυαλό τις, από τα οποία τα πιο πολλά δεν είχαν αίσιο τέλος. Είχε αρχίσει να τρέμει και να ιδρώνει στη σκέψη ότι ο άντρας της είχε πάθει κάτι.


“Παρακαλώ περάστε.” Είπε ήρεμα η νοσοκόμα ανοίγοντας την πόρτα.


“Καλησπέρα σας κυρία Χατζηβρούτη, καθίστε!” , τη χαιρέτησε ο γιατρός με χαμηλή φωνή.


“Τι έγινε γιατρέ μου; Γιατί με φέρατε εδώ; Έπαθε κάτι ο Νίκος; Τι συμβαίνει; Θα τρελαθώ!”


“Ηρεμήστε κυρία Χατζηβρούτη...”


“Κωνσταντίνα!”


“Παρακαλώ;”


“Να με λέτε Κωνσταντίνα”


“Α! Μάλιστα”, είπε ο γιατρός και σταύρωσε τα χέρια του μπροστά στο σχεδόν ανύπαρκτο πιγούνι του. “Λοιπόν κυρία Κωνσταντίνα, χωρίς να θέλω να σας τρομάξω, αλλά επειδή θέλω να είμαι και ειλικρινής μαζί σας, ο άντρας σας δεν έχει πολλές ελπίδες να επιστρέψει...”


Η Κωνσταντίνα γούρλωσε τα μάτια της και είπε όλο απορία: “Μα εσείς λέγατε πως καλυτερεύει...”


“Πράγματι το είπα, γιατί έτσι ήταν, αλλά τελικά ο άντρας σας από εκεί που καλυτέρευε πήρε τροπή προς τα χειρότερα. Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά είναι πολύ πιθανό να μην ξυπνήσει από το κώμα, ή αν ξυπνήσει να είναι φυτό για πάντα.”


“Μα τι μου λέτε τώρα γιατρέ;”, είπε η Κωνσταντίνα τρέμοντας και δάκρυα άρχισαν να έρχονται στα μάτια της. “Σας παρακαλώ, δεν μπορεί, όλο και κάτι θα μπορούμε να κάνουμε.”


“Λυπάμαι κυρία Χατζηβρούτη αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μπορούμε να κάνουμε”


“Σας παρακαλώ, δεν με ενδιαφέρουν τα χρήματα, όσο και αν κοστίσει θα σας πληρώσω αρκεί να κάνετε τον Νίκο μου καλά! Σας παρακαλώ.” Τα μάτια της είχαν ήδη αρχίσει να τρέχουν.


“Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο, μακάρι να γινόταν, αλλά έκανα ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό.”, της είπε κατεβάζοντας τα χέρια του.


“Όχι, αποκλείεται, κάτι θα υπάρχει, δεν μπορεί!”, είπε με λυγμούς η Κωνσταντίνα.


“Το μόνο που θα μπορούσα να κάνω, θα ήταν να τον βγάλω από το μαρτύριο του.”


“Δηλαδή;”, ρώτησε η γυναίκα.


“Δηλαδή να τον βγάλουμε από την πρίζα, με λίγα λόγια”, είπε ήρεμα ο γιατρός.


“ΤΙ;”,φώναξε και σηκώθηκε όρθια η Κωνσταντίνα. “Με τίποτα! Δεν σας επιτρέπω να το κάνετε αυτό. Αν τολμήσετε και κάνετε κάτι τέτοιο θα έχετε να κάνετε με το νόμο!”


“Ηρεμήστε κυρία μου... Απλά σας το προτείνω, δεν πρόκειται να πειράξω το σύζυγό σας.”


“Αυτό έλειπε”, είπε τσαντισμένη και με δάκρυα στα μάτια. “Με θέλετε κάτι άλλο;”


“Όχι, αυτά είχα να σας πω, το τι θα κάνετε είναι πλέον δική σας απόφαση.”


“Καλώς.”, είπε και χωρίς να χαιρετήσει άνοιξε την πόρτα και βγήκε στο διάδρομο.


Έκανε μερικά βήματα και μετά έπεσε στα γόνατα και άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Από το μυαλό της περνούσαν άπειρες σκέψεις και αναμνήσεις. Θυμήθηκε όλα όσα είχαν περάσει με τον αγαπημένο της και πως τώρα πια δεν θα μπορεί να τον έχει κοντά της. Όμως δεν το έβαλε κάτω, υποσχέθηκε στον εαυτό της πως δεν θα αφήσει το Νίκο να χαθεί, ήταν ο άνθρωπός της και θα έκανε τα πάντα γι' αυτόν. Έβαλε τα δυνατά της και σηκώθηκε. Πήγε στο δωμάτιο που βρισκόταν ο Νίκος κάθισε δίπλα του και άρχισε να του μιλάει. Του είπε πως πέρασε τη μέρα της, τι έκανε στη δουλειά, πόσο πολύ τον αγαπάει, πως περιμένει να γυρίσουν μαζί σπίτι και άλλα πολλά. Ακόμα και αν αυτός δεν αντιδρούσε η Κωνσταντίνα το έκανε αυτό κάθε μέρα. Στο τέλος, αφού τον χάιδεψε και τον φίλησε σηκώθηκε για να πάει στο σπίτι.


Έξω είχε ήδη αρχίσει να πέφτει ο ήλιος και ο ουρανός είχε ένα όμορφο πορτοκαλοκόκκινο χρώμα. Αμέσως θυμήθηκε όλες τις όμορφες στιγμές που πέρασε με το Νίκο και μερικά δάκρυα κύλησαν στα μάγουλα της καθώς προχωρούσε για το σπίτι. Σκούπισε τα μάτια της με το μανίκι της μπλούζας της και συνέχισε να περπατάει δαγκώνοντας τα χείλη της και λέγοντας στον εαυτό της: “δεν είναι ώρα για συναισθηματισμούς τώρα. Πρέπει να βρω έναν τρόπο να σώσω τον άντρα μου”.


Αργότερα στο σπίτι η Κωνσταντίνα ψάχνοντας στο ίντερνετ και παίρνοντας φίλους τηλέφωνο βρήκε πως η κατάσταση του άντρα της μάλλον δεν είναι μη αναστρέψιμη και τόσο χάλια όσο την παρουσίασε ο γιατρός το μεσημέρι. Βρήκε επίσης και το τηλέφωνο ενός γιατρού που της είπε να περάσει από το γραφείο του την άλλη μέρα για να τα πουν.


Πράγματι την επόμενη μέρα, μετά τη δουλειά της η Κωνσταντίνα πήγε στο γραφείο του γιατρού και συζήτησαν το πρόβλημα το άντρα της. Ο γιατρός της είπε πως σύμφωνα με όσα του είπε η ίδια και με όσα υποθέτει και αυτός, ο άντρας της δεν έχει λόγο να χειροτερεύει αλλά θα πρέπει να δει τις εξετάσεις και τα αποτελέσματα του νοσοκομείου για να της απαντήσει σίγουρα. Η Κωνσταντίνα του είπε πως θα του φέρει τις εξετάσεις για να προχωρήσουν την υπόθεση παρακάτω και έφυγε αμέσως για το νοσοκομείο.


Τρέχοντας ανέβηκε δύο δύο τα σκαλιά και έφτασε στο διάδρομο που ήταν το δωμάτιο του άντρα της. Περνώντας είδε μια οικογένεια να χαίρεται και να πανηγυρίζει, προφανώς για κάποια χαρμόσυνα νέα, και άκουσε κάποιον να λέει: “επιτέλους βρέθηκε δότης...”. “Μακάρι να άκουγα και εγώ τέτοια όμορφα νέα”, σκέφτηκε. Πλησιάζοντας στην πόρτα του δωματίου και πριν προλάβει να μπει μέσα, η πόρτα άνοιξε απότομα και ένα φορείο βγήκε με φόρα έξω. Οι δύο τραυματιοφορείς βγήκαν σπρώχνοντας το φορείο και από πίσω ακολουθούσε μια νοσοκόμα και ένας γιατρός. Η Κωνσταντίνα κοίταξε πρώτα μέσα στο δωμάτιο και μόλις είδε το κρεβάτι που θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται ο Νίκος άδειο, πάγωσε. Η γη έφυγε κάτω από τα πόδια της και αμέσως κατάλαβε πως ο άντρας στο φορείο ήταν ο Νίκος. “ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ!”, φώναξε με όλη τη δύναμη της φωνής της και έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε πίσω από το φορείο. Ο γιατρός και η νοσοκόμα λίγο πριν στρίψουν, ακούγοντας τις φωνές γύρισαν να κοιτάξουν. Η Κωνσταντίνα τους πρόλαβε και άρπαξε το γιατρό.


“ΤΙ ΕΓΙΝΕ; ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΕ;” , ούρλιαζε.


“Ηρεμήστε κυρία μου!”, απάντησε ο γιατρός.


Η Κωνσταντίνα τον κοίταξε και τον αναγνώρισε από το ανύπαρκτο σχεδόν πιγούνι του. Ήταν ο γιατρός που είχαν μιλήσει στο γραφείο την προηγούμενη μέρα και που της είπε για την κατάσταση του Νίκου.


“ΕΣΥ!”, φώναξε, “Πες μου τι του έκανες!”


“Ηρεμήστε κυρία μου, μη φωνάζετε, ελάτε μαζί μου”, της είπε καθώς την έπιασε από τον ώμο για να πάνε λίγο πιο εκεί.


“ΟΧΙ!” φώναξε και έσπρωξε το χέρι του από τον ώμο της. “Μη με ακουμπάς. Πες μου τι έκανες στον άντρα μου.”


“Τίποτα κυρία μου, τι να του κάνω; Σας παρακαλώ μη φωνάζετε και ελάτε μαζί μου να μην μας ακούνε” , είπε ο γιατρός και πήγε πιο πέρα. Οι τραυματιοφορείς και η νοσοκόμα κοιτούσαν αμήχανα μη ξέροντας τι να κάνουν. Η Κωνσταντίνα τον ακολούθησε χωρίς να απομακρύνει ούτε στιγμή το βλέμμα της από το φορείο. O γιατρός άρχισε να της λέει.


“Λοιπόν ακούστε με. Η κατάσταση του άντρα σας επιδεινώθηκε πάρα πολύ κατά τη διάρκεια της νύχτας και προσπαθούσαμε να τον επαναφέρουμε, ώσπου σήμερα το πρωί το σώμα του δεν άντεξε άλλο και κατέληξε. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας αλλά δεν μπορούσαμε να σας βρούμε πουθενά.”


Η Κωνσταντίνα ένιωσε σαν να της είχαν πάρει την ψυχή και σκύβοντας το κεφάλι της στο έδαφος έκανε μια διαπίστωση. Έβαλε τα δυνατά της όμως και έκανε μια τελευταία ερώτηση.


“Και τώρα που τον πηγαίνετε;”


“Στο χειρουργείο”, είπε ψύχραιμα ο γιατρός. “Θα μπορέσετε να πάρετε τη σωρό του αφού τελειώσει η επέμβαση.”


Η Κωνσταντίνα σωριάστηκε σε μια από τις καρέκλες που βρισκόντουσαν στον διάδρομο και άρχισε να κλαίει.


“Εμπρός, τι περιμένετε; Θα έπρεπε ήδη να είχαμε αρχίσει”, φώναξε ο γιατρός και έκανε νόημα στη νοσοκόμα και τους τραυματιοφορείς να προχωρήσουν.


Σκούπισε τα μάτια της και σηκώθηκε από το παγωμένο μάρμαρο. Κοίταξε και πάλι τη φωτογραφία του άντρα της και προσπάθησε να χαμογελάσει, αλλά μάταια. Όσο θυμάται την αδικία που της έκαναν και της πήραν την ψυχή δεν μπορεί να χαμογελάσει.


Περνώντας από την έξοδο των κοιμητηρίων άκουσε τους δύο φύλακες να μιλάνε.


“Αυτή η κυρία έρχεται εδώ και δύο χρόνια και μερικούς μήνες, κάθε μέρα την ίδια ώρα.”


“Ποιόν έχει εδώ;”


“Τον άντρα της.”


“Θα πρέπει να το αγαπούσε πολύ... Ρε συ πριν δυο χρόνια και μερικούς μήνες δεν ήταν που σώθηκε από θαύμα ο υπουργός τουρισμού;”


“Ναι, βρήκαν λέει από το πουθενά όργανα για να του μεταμοσχεύσουν...”


Βέβαια, η Κωνσταντίνα ήξερε πως δεν τα είχαν βρει ακριβώς από το πουθενά...


 


Αυτή η ιστορία είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας μου, όμως ποιος ξέρει αν δεν έχει ήδη συμβεί ή θα συμβεί στο μέλλον. Με τον νέο νόμο για τις μεταμοσχεύσεις που μπήκε σε ισχύ από χθες και μας θεωρεί όλους ανεξαιρέτως δότες, δεν είναι καθόλου απίθανο να γίνει πραγματικότητα μια παρόμοια ιστορία. Οι μεταμοσχεύσεις δίνουν ελπίδα για ζωή σε ανθρώπους με ανίατες ασθένειες, αλλά πόσο θεμιτό είναι κάτι τέτοιο όταν στερούμε την ελπίδα για ζωή από ανθρώπους “εγκεφαλικά νεκρούς” βαφτίζοντας τους ως θανόντες, ενώ θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να “ξυπνήσουν”; Γι' αυτό φίλοι μου, καλό θα ήταν να υπογράψετε το έγγραφο άρνησης υποχρεωτικής μεταμόσχευσης οργάνων, για να μην έρθετε ποτέ στη θέση των πρωταγωνιστών αυτής της ιστορίας.


 


Διαβάστε σχετικά με το νέο νόμο εδώ: http://www.inka.gr/?p=994


Και βρείτε εδώ τη σχετική δήλωση άρνησης: http://www.inka.gr/?p=1181