Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω, το στομάχι μου είναι κόμπος...
Σήμερα βράδυ κατά τις δέκα, ξεκινήσαμε για βόλτα στο Φαληράκι. Λίγες στιγμές χαλάρωσης ήθελα, μέχρι να ρθει το αύριο και να ξεκινήσει και πάλι μια κουραστική εβδομάδα. Περπατούσαμε επάνω στη Ρόδου-Λίνδου, εκεί κάπου στο 13ο χιλιόμετρο. Ξαφνικά στην άκρη του δρόμου βλέπουμε έναν τουρίστα με ένα ξανθό σκυλί. Τον ρωτήσαμε τι συμβαίνει. Έχει χτυπηθεί από αυτοκίνητο μας είπε. Ένας ακόμη ανόητος το είχε χτυπήσει και το παράτησε μέσα στη μέση του δρόμου, αφού σταμάτησε μόνο να δει μήπως και έπαθε κάποια ζημιά το αμαξάκι του! Δίχως πολλές κουβέντες ξεκινήσαμε τα τηλεφωνήματα σε όλους τους γνωστούς που έχουμε που ασχολούνται με τα ζώα. Η ανταπόκριση δεν ήταν αυτή που περιμέναμε από τους περισσότερους, αλλά αυτό είναι θέμα για να το αναλύσουμε κάποια άλλη στιγμή.
Μαζί με εμάς προσπαθούσε και η κοπέλα του τουρίστα να βρει μια λύση κάνοντας μερικά τηλεφωνήματα από το ξενοδοχείο απέναντι. Την ώρα που οι δικές μας προσπάθειες παρέμεναν άκαρπες, ξαφνικά ένα αυτοκίνητο μας πλησίασε. Η τουρίστρια κατάφερε να συνομιλήσει με την κ. Παγωνάκη από τον σύλλογο Τυχερές Πατούσες, η οποία και έσπευσε στο σημείο να βοηθήσει και αυτό την τιμά ιδιαίτερα.
Έπρεπε να βάλουμε το σκυλί μέσα στο αμάξι. Ήθελε προσοχή. Σφάδαζε στους πόνους... Αφού διαπιστώσαμε πως δεν ήταν κάποιο από τα παρόμοια σκυλιά που ζούσαν στην περιοχή και που ξέρουμε πως οι ιδιοκτήτες τα αφήνουν κατά καιρούς ελεύθερα, αμέσως ξεκινήσαμε για τον κτηνίατρο που εφημέρευε. Οι ευχές όλων ήταν να σωθεί, αλλά μάταια.

Λίγα λεπτά αργότερα είχαμε φτάσει. Ο κτηνίατρος ήταν κάθετος. Το ζώο είχε παραλύσει από τη μέση και κάτω, τα αντανακλαστικά του δεν λειτουργούσαν. Η ζημιά στην σπονδυλική του στήλη ήταν τόσο μεγάλη που δεν θα μπορούσε με τίποτα να θεραπευθεί.  Διατομή νωτιαίου μυελού... Αποφασίστηκε ευθανασία. Η όλη διαδικασία που οδήγησε το ζώο να φύγει από τον άγριο κόσμο μας κράτησε πολύ λίγο. Δεν μπορώ να περιγράψω το πως αισθάνομαι, γιατί μέχρι αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως το ζώο που λίγο πριν του χαϊδεύαμε το κεφάλι δεν είναι πια στη ζωή. Εκείνες τις στιγμές μόνο μερικά δάκρυα έτρεξαν και ένιωθα πολύ θυμωμένη. "Μακάρι ο Θεός να τους τιμωρήσει όπως ακριβώς τους αξίζει", είπα μόνο σφίγγοντας τα δόντια. Η τελευταία του πνοή ακούστηκε δυνατά. Έκανε θόρυβο. Θα μπορούσα να νομίσω πως απλά κοιμήθηκε και είχε αρχίσει να ροχαλίζει, εάν ο ήχος αυτός δεν ακουγόταν μόνο μόνο για μια φορά, και μόνο για μερικά δευτερόλεπτα.
Ο πανέμορφος σκυλάκος υπέμενε τον πόνο και δεχόταν τα χάδια και την αγάπη μας, χωρίς να δείχνει καμιά κακία απέναντι στο είδος μας για το κακό που του συνέβη, σε αντίθεση με το πως θα φερόταν ίσως κάποιος άνθρωπος.
Τον όμορφο ξανθό άγγελο τον θάψαμε σε ένα χωράφι κάτω από τα αστέρια. Τώρα θα είναι σίγουρα στον παράδεισο μαζί με όλα τα υπόλοιπα πλάσματα του κόσμου που χάθηκαν άδικα. Εκεί δεν θα πονάει πια... Τουλάχιστον δέχθηκε αγάπη στις τελευταίες στιγμές της ζωής του και δεν αφέθηκε να πολτοποιηθεί από τους άξεστους ελληναράδες που διασχίζουν τη Ρόδου Λίνδου με μεγάλες ταχύτητες.

Καλό ταξίδι καλέ μου φίλε.
Θα σε θυμάμαι πάντα!