Εις Θάνατον...


Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα


Η Αντιγόνη είχε στήσει αυτί πίσω από την πόρτα και άκουγε... Ο Μπούμπη την κοίταζε με τα μεγάλα του μάτια και όταν τα βλέμματα τους συναντιόντουσαν καταλάβαινε ο ένας τη θλίψη του άλλου. Η γειτόνισσα έκανε πλύση εγκεφάλου στην κυρία Πολυξένη. Έπρεπε πάση θυσία να φύγει ο Μπούμπη από τη γειτονιά, είχε και εκείνη βλέπετε παιδιά και δεν ήθελε και τα δικά της να «αρρωστήσουν από τα μικρόβια που πετούν στον αέρα!». Ήταν εύκολο να πετύχει το σκοπό της, χρειαζόταν απλά να πανικοβάλλει τους γύρω της και τα τετράποδα της γειτονιάς θα εξαφανίζονταν σε χρόνο μηδέν με διάφορους τρόπους. Ο τρόπος δεν την ενδιέφερε φυσικά, ούτε οι πιθανές συνέπειες, αφού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»...
H κυρά Ντίνα κάθισε στο σαλόνι και ρούφαγε αργά τον καφέ της κάνοντας θόρυβο. Αφού έριξε μια ερευνητική ματιά γύρω για να διαπιστώσει που ήταν το τέρας είπε στην κυρία Πολυξένη:
«Ακούστε με. Έχετε και εσείς κορίτσι. Μπορεί να μην το καταλαβαίνετε τώρα, μα αργότερα θα φανούν οι συνέπειες»
«Τι είδους συνέπειες; Δε σας καταλαβαίνω!»
«Θα αρρωστήσει με το σκύλο. Δεν έχετε ακούσει; Δεν έχετε διαβάσει; Και δεν θα αρρωστήσει μόνο αυτή, αλλά και τα δικά μας παιδιά!»
«Τι εννοείτε;»
«Αλήθεια δεν ξέρετε τίποτα;»
«Σαν τι να ξέρω; Μιλήστε καθαρά!»
Η κυρά Ντίνα αναστέναξε και χαμήλωσε την ένταση της φωνής της. Άρχισε να ψιθυρίζει...
«Η Τασούλα απέβαλε. Η αδερφή μου έχασε το παιδί. Εάν δεν ήταν οι γάτες στη γειτονιά ίσως και να μην το έχανε, έτσι της είπαν...», μόλις τελείωσε τη φράση της η κυρά Ντίνα σηκώθηκε όρθια και αναστέναξε. Έπειτα σηκώθηκε όρθια και η κυρία Πολυξένη και είπε και αυτή ψιθυριστά: «Είμαι σύμφωνη! Θα το κάνω!».
Την ίδια στιγμή μια κραυγή ακούστηκε από το δωμάτιο. Η Αντιγόνη ήξερε πως τα λόγια αυτά σήμαιναν πως θα έχανε τον πιο καλό της φίλο!
Την άλλη μέρα κιόλας η κυριά Πολυξένη φόρτωσε τον Μπούμπη στο αυτοκίνητο όταν η Αντιγόνη έλειπε στο σχολείο. Δεν της έδωσε καν την ευκαιρία να του πει ένα αντίο! Όλα έγιναν γρήγορα. Μόνη λύση για να «μην εξαπλωθεί η αρρώστια» ήτανε το σκυλί να πέθαινε, δεν είχε όμως το κουράγιο να το σκοτώσει. Τον πήγε πάνω στο βουνό. Γύρω ερημιά, θα πέθαινε μόνος του. Τον πέταξε από το αμάξι και έφυγε. Είχε κάνει το χρέος της!
Η κυρά Ντίνα ήταν πιο σκληρή. Προτιμούσε τις γρήγορες και αποτελεσματικές αποφάσεις. Την ίδια στιγμή αγόραζε ποντικοφάρμακο...


Πέντε μήνες μετά η Τασούλα είχε εμφανίσει σημάδια κατάθλιψης. Ο άντρας της δεν άντεχε να τη βλέπει να μαραζώνει και της πρότεινε να δούνε κάποιον ειδικό. Τότε του είπε όλη την αλήθεια. Δεν έφταιγαν τα ζώα που απέβαλλε. Απλά δεν μπορούσε να κάνει παιδί, δεν ήθελε όμως να την πούνε στείρα και έτσι επινόησε αυτό το ψέμα!


Δέκα χρόνια αργότερα η Αντιγόνη αποφάσισε πως θα υιοθετούσε ξανά δικό της σκυλί. Είχε πια πάψει να φοβάται πως κάποιος θα της τον έπαιρνε ξαφνικά. Δεν μπόρεσε όμως να συγκρατήσει τα δάκρυα της όταν η υπεύθυνη του καταφυγίου την ρώτησε εάν είχε ποτέ ξανά στο παρελθόν σκύλο...