Το νούμερο 321 λίγο πριν τη σφαγή σε καταφύγιο της Ρουπαρίας...



Ήμουν το νούμερο 321, δεν μου έδωσαν όνομα, ήμουν απλά το 321. Καμιά φορά με φώναζαν Λάκη, αλλά δεν με αναγνώριζαν έτσι, δεν με καταλάβαιναν σαν Λάκη. Μόνο ένα νούμερο τους έκανε να καταλαβαίνουν όταν μιλάνε πως αναφέρονται σε μένα. 321, αυτό ήταν το πραγματικό μου όνομα! O 321 είναι εμβολιασμένος, αποπαρασιτωμένος, υγιής και στειρωμένος, έλεγαν. Όμορφη περιγραφή, πραγματικά θα μπορούσα να είχα υιοθετηθεί εάν δεν ήμουν ένα γομάρι 60 κιλά και αν δεν ήμουν ήδη 8 ετών. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται συχνά πυκνά, ειδικά τα καλοκαίρια που έρχονται οι ξένοι. Όλοι θέλουν να υιοθετήσουν ένα "χαριτωμένο" κουταβάκι. Βέβαια το κουταβάκι είναι ταυτόχρονα "μπελάς" και έτσι αρχίζουν τη βόλτα στα κλουβιά κοιτάζοντας τους ενήλικους και ώριμους ταυτόχρονα σκύλους, που τα πάνε καλά με τα παιδιά, είναι ήρεμοι και καθόλου υπερκινητικοί. Και έρχονται και από το κλουβί μου... Βάζω τα δυνατά μου. Τα μάτια μου λένε: "Μη τρομάζεις από το μέγεθος μου! Μπορεί να τρώω αρκετά, μα δε θα σε ταλαιπωρήσω. Είμαι ήρεμος, δεν θα τα κάνω μέσα. Θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις. Θα είμαι φιλικός με σένα, τα παιδιά σου και με τις γάτες σου! ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΑΠΛΩΣ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!". Τι και αν τους κοιτάζω στα μάτια, τι και αν γρατζουνάω την πόρτα του κλουβιού για να με προσέξουν, τι και αν τους γλύφω τα χέρια... "Είναι πολύ μεγάλος!", λένε και προχωρούν παρακάτω... Δε λέω... Χάρηκα που είδα πρόσφατα τον 154 και τον 456 να φεύγει από εδώ, με μένα όμως τι θα γίνει; Δε δικαιούμαι και εγώ μια οικογένεια, έστω και λίγα χρόνια πριν το τέλος;
Πάντα μπροστά στους ξένους που έρχονται με αναφέρουν σαν Λάκη. Έπειτα όμως, αφού οι υποψήφιοι ανάδοχοι με απορρίψουν, τους βλέπω που με σβήνουνε από τη λίστα των ζώων προς υιοθεσία. Και ξέρετε κάτι; Στη λίστα δεν είμαι ο Λάκης, είμαι το νούμερο 321.
Πλέον έχω συνηθίσει στην ιδέα. Είμαι ο 321ος που θα φάει, οπότε ξέρω πως θα αργήσει το φαγητό να φτάσει σε μένα και έτσι παίρνω κανέναν υπνάκο πιο πριν. Το ίδιο συμβαίνει και με όλα τα υπόλοιπα. Είμαι ο 321ος στην τοποθέτηση της μηνιαίας αμπούλας, ο 321ος που παίρνει χαπάκι αποπαρασίτωσης κάθε τρεις μήνες, ο 321 σε όλα σχεδόν. Ήμουν σε όλα από τους τελευταίους και ευτυχώς θα είμαι ο τελευταίος και αυτήν εδώ τη φορά...
Σήμερα θα ήμουν ξανά ο 321ος στη σειρά, και αυτό για πρώτη φορά θα ήταν καλό για μένα. Λίγες στιγμές ακόμη ζωής για μένα... Λίγες παραπάνω ώρες ή λίγα ακόμη λεπτά; Δεν έχω ιδέα! Ένα πράγμα μόνο ξέρω, πως είμαι ο 321 και αυτές εδώ είναι οι τελευταίες μου στιγμές πριν υποχρεωτικά να με θανατώσουν! Δεν έχω ιδέα πως θα το κάνουν. Δε ξέρω αν θα το κάνουν με ένεση, κρέμασμα, πυροβολισμό ή αν θα φέρουν κάποιον εδώ να με ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου. Για πρώτη φορά ήμουν μονάχος στο κλουβί. Γιατί άραγε; Είχαν ξεκινήσει ήδη από τον 322; Ξεκίνησαν ανάποδα; Μήπως δεν θα μας πάνε αριθμητικά; Μήπως θα θανατωθούμε πρώτοι όλοι εμείς που «δεν έχουμε ελπίδα να υιοθετηθούμε»; Δεν έχω ιδέα! Και ξέρετε κάτι; Το μόνο που με νοιάζει πλέον είναι να μην πονέσω, να μην ταλαιπωρηθώ! Το να κάνω τον καραγκιόζη χρόνια τώρα, μήπως και κάποιος «καλός άνθρωπος» αποφασίσει να με βγάλει από τη μιζέρια του κλουβιού μου είναι ήδη αρκετά ψυχοφθόρο, ειδικά όταν η ελπίδα πεθαίνει έπειτα από κάθε απόρριψη. Έτσι και αλλιώς οι άνθρωποι αποφάσιζαν για μένα πάντα. Κάποτε άνθρωποι αποφάσισαν να με βγάλουν από το βυζί της μάνας μου και με έχωσαν σε ένα γυάλινο κλουβί. Αργότερα κάποιοι άλλοι με άφησαν στην πλατεία του χωριού μοναχό μου και εγώ ο χαζός νόμιζα πως επιτέλους θα βγαίναμε μαζί βόλτα! Πιο μετά κάποιοι μου υποσχέθηκαν να μου βρουν μια οικογένεια και με έφεραν εδώ πέρα για να ζω 7 χρόνια πίσω από τοίχους! Δε με παραξενεύει τίποτα πια... Ακόμη και αυτοί που «νοιάζονταν» για μένα με εξαπάτησαν. Ούτε ένα όνομα σωστό δεν μου έδωσαν. Δεν με αναγνώριζαν παρά μόνο σαν νούμερο 321! Αν θέλουν να με σκοτώσουν ας το κάνουν. Με κούρασαν! Τους βλέπω να ποζάρουν στα περιοδικά σαν μεγάλοι ευεργέτες. Όλοι τους θαυμάζουν και μιλούν για το έργο τους.  Όταν σβήνουν τα φώτα όμως, είναι η ύπαρξη μας πίσω από τα κλουβιά που μαρτυρεί την αλήθεια. Το 321, το 428, το 231... Η ανικανότητα τους να μας προστατέψουν από το «υποχρεωτικό πρόγραμμα ευθανασίας ανεπιθύμητων σκύλων» που ψηφίστηκε στο κρατίδιο της Ρουπαρίας δε μπορεί να σκεπαστεί με καμιά από τις δικαιολογίες που λένε κάποιοι κύριοι με κουστούμια. Σκατά ζωή! Ξεκίνησα σαν ένα προϊόν μέσα σε εκείνο το γυάλινο κλουβί με τους ανθρώπους γύρω μου να με αποκαλούν χαριτωμένο και γέμιζα με ελπίδα πως θα ζούσα μια ζωή όπου όλοι θα με κανάκευαν. Κατέληξα μέσα σε ένα σκουριασμένο κλουβί να περιμένω το θάνατο ως ανεπιθύμητος... Πλέον δε με απασχολεί. Δεν πρόκειται να αγωνιστώ, έτσι και αλλιώς και πάλι το δικό τους θα γίνει...
Και τώρα ήρθε η ώρα να σταματήσω το μονόλογο μου. Η πόρτα άνοιξε μόλις μπροστά μου. Κρύος ιδρώτας με έχει λούσει. Μου φόρεσαν φίμωτρο. Δεν αντιστάθηκα. Με τραβάνε με ένα λουρί προς την έξοδο. Για ποιο λόγο; Με έσυραν στην αυλή και το φως με τυφλώνει! Που με πάνε; Δε βλέπω! Που με πάνε; Νομίζω θα λιποθυμήσω! Ήρθε το τέλος;
Ξαφνικά ακούστηκε! Δυνατός κρότος! Μπαμ! Κατουριέμαι... Αισθάνομαι ήδη βρεγμένος. Έχω κλειστά τα μάτια. Δυο χέρια με ακουμπάνε. Που θα με πάνε; Τρέμω...
"Ησύχασε Λάκη!", πάμε σπίτι! Ακούστηκε μια ήρεμη γυναικεία φωνή και 2 ζεστά χέρια με είχαν αγκαλιάσει.
Μια βδομάδα αργότερα ο Λάκης ξάπλωνε στο χαλί της κυρίας Σοφίας, έχοντας ήδη ξεχάσει τα 7 χρόνια αγωνίας που έζησε στο καταφύγιο της Ρουπαρίας. Μια ομάδα εθελοντών από τη γειτονική Εμμάλα είχαν επισκεφτεί τη Ρουπαρία για να σώσουν όσα περισσότερα ζώα μπορούσαν από την επερχόμενη σφαγή. Ένας από τους τυχερούς ήταν και ο Λάκης!


Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που έσωσαν όσα ζώα μπορούσαν από τη σφαγή των αδεσπότων της Ρουμανίας, αλλά και σε όλους αυτούς που αγωνίζονται για αυτές τις ψυχές καθημερινά σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Ο αγώνας είναι σκληρός και άνισος, μα θα νικήσουμε!