Κυριακή μεσημέρι. Μια γάτα κάνει βόλτες έξω από το παράθυρο μου. Με κοιτάζει με τα δίχρωμα μάτια της. Λευκή γάτα με ροζ λουράκι στο λαιμό. Δεν είναι αδέσποτη, την έχω δει πως τα βράδια κοιμάται μέσα στο διάδρομο της διπλανής πολυκατοικίας. Τις προάλλες ένας κύριος την τάιζε φρέσκο ψάρι. Ανοίγω το παράθυρο, της χαϊδεύω το κεφάλι. Ο Fido το καταλαβαίνει, πλησιάζει και αρχίζει να γαβγίζει. Η γενναία λευκή γάτα με το ροζ λουράκι φεύγει μακριά!

Λίγο αργότερα βγαίνω στο μπαλκόνι μου, να απλώσω μερικά ρούχα. Δυο γάτες κοιμούνται αγκαλιά στη σκεπή της απέναντι αποθήκης. Αυτές είναι αδέσποτες, μα τις φροντίζει και τις ταΐζει μια κυρία που μένει πιο κάτω. Κλείνω αμέσως το παράθυρο για να μη τις ενοχλήσει ο Fido...
Πήγε τρεις. Ώρα για τη μεσημεριανή βόλτα μας. Δεν είμαστε μόνοι. Μάλλον και άλλοι πολλοί είχαν την ίδια ιδέα με εμένα. Βλέπω τουλάχιστον άλλα τέσσερα σκυλιά με τους ιδιοκτήτες τους να έχουν βγει βόλτα την ίδια ώρα με μένα. Και ξάφνου δυο γυναίκες με ένα παιδάκι που θα ήταν δε θα' ταν 5 χρονών με πλησιάζουν. Κάνω να τραβήξω τη Πούπου και το Fido πιο πέρα για να μην ενοχληθούν. «Είναι εντάξει! Μη τα παίρνεις! Έχουμε και εμείς σκυλάκι!», λέει η μαμά του παιδιού! Για μια στιγμή, αισθάνομαι αμήχανα. Αυτό ήταν κάτι που δεν το περίμενα, ωστόσο χαλαρώνω τα λουριά. «Το μαθαίνουμε από μικρό να τα πηγαίνει καλά με τα ζώα», είπε η κυρία δίπλα από τη μαμά του, που ενδεχομένως ήτανε θεία του. Είχα μείνει «παγωτό»!
Το παιδάκι αρχίζει να χαϊδεύει το Fido και οι κυρίες σχολίαζαν το πόσο όμορφο είναι το ζώο μου. Νομίζω μου κάνουνε πλάκα! Και εκεί που δεν το περιμένω το παιδάκι ζουλάει τη μουσούδα του Fido και τον φιλάει, και οι κυρίες γελάνε, δεν ουρλιάζουνε όπως περίμενα για «μικρόβια»...
Όλα αυτά δεν συμβαίνουν σε κάποια πόλη της Ολλανδίας, αλλά στο κέντρο της Ρόδου.  Πλέον έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως κάπου έχω κάνει λάθος... Ζούσα για χρόνια στη Θεσσαλονίκη, τόσο στο κέντρο όσο και στις δυτικές της συνοικίες. Οι διαπληκτισμοί με τους γείτονες αλλά και με τους περαστικούς δεν ήταν διόλου σπάνιο φαινόμενο. Οι απαγορευτικές πινακίδες για τα ζώα στα πάρκα του Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου, και τα ουρλιαχτά των μεσήλικων κυριών εάν από λάθος η ουρά του σκύλου σου ακουμπούσε το ρούχο τους  έκαναν τη καθημερινή βόλτα στην πόλη μια τρομακτική εμπειρία. Η μόνη μου επαφή με τη Ρόδο ήταν με τα χωριά. Τα χωριά με τα βαρελόσκυλα, τα δεμένα κυνηγόσκυλα που δεν ξέρουν τι θα πει βόλτα και που θα μπορούσαν να αφεθούν να πνιγούν σε μια ενδεχόμενη πλημμύρα χωρίς κανείς να νοιαστεί (έχει συμβεί). Η Ρόδος για μένα ήταν όσα έβλεπα και άκουγα για εγκαταλελειμμένα και κακοποιημένα ζώα από την μια άκρη ως την άλλη. Όλα αυτά είναι όντως μια πραγματικότητα, αλλά υπάρχει και η άλλη όψη την οποία κανείς δεν βλέπει και για την οποία κανείς δεν μιλάει. Εγώ αυτήν την όψη δεν τη γνώριζα μέχρι και σήμερα. Εδώ και ένα μήνα λοιπόν έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι το εξής :«που είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι και για ποιο λόγο δεν ασχολούνται με τα φιλοζωικά σωματεία του νησιού;». Είναι όντως τόσο άξεστοι και ωχαδερφιστές όσο είχαν σκιαγραφηθεί μέσα στο μυαλό το δικό μου αλλά και πολλών άλλων για αρκετά χρόνια; Μήπως υπάρχει άγνοια από την πλευρά τους; Μήπως συντρέχουν άλλοι λόγοι; Νομίζω αυτό είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει όλοι να προβληματιστούμε!
Ο αντίλογος θα μπορούσε να είναι πως ενδεχομένως οι περισσότεροι κυκλοφορούν με σκυλιά ράτσας τα οποία μοστράρουν σαν αυτοκίνητα. Όμως ούτε και αυτό μοιάζει να είναι αλήθεια. Οι περισσότεροι στη γειτονιά μου κυκλοφορούν με ημίαιμα ζώα,  που δεν ξέρω εάν υιοθετήθηκαν ή αν απλά ήταν κάποτε τα κουτάβια μια σκύλας που δεν στειρώθηκε, ξέρω όμως πως δε φαίνεται να περνάνε άσχημα. Μήπως αντί να προσπαθούμε να προσελκύσουμε τουρίστες για υποψήφιους «γονείς» των αδέσποτων του νησιού, θα έπρεπε να εστιάσουμε στο να ευαισθητοποιήσουμε τους ντόπιους πιάνοντας το πρόβλημα στη ρίζα του;
Ίσως τελικά κάπου να έχουμε κάνει λάθος! Καιρός να αφήσουμε πίσω το κυνήγι των μαγισσών και τους απόλυτους ισχυρισμούς όπως : «οι ντόπιοι είναι ανεύθυνοι και οι ξένοι είναι σε όλα τους εντάξει» , γιατί δεν ωφελούν κανέναν και μόνο διαιωνίζουν το υπάρχον πρόβλημα.