Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τη στιγμή που έπαψα να γράφω ευχάριστα πράγματα, ή τουλάχιστον αυτά που κάποιοι επιθυμούν να ακούσουν και να διαβάσουν. Ξεκινάω κάπως έτσι, γιατί είναι πράγματι απαραίτητο για σας να γνωρίζετε πως δεν σκοπεύω να σας χαϊδέψω τα αυτιά στις παρακάτω γραμμές. Οπότε αν αναζητάτε χάδια καλύτερα να σταματήσετε την ανάγνωση.


Από χθες το μεσημέρι βλέπω στο διαδίκτυο μερικές πολύ όμορφες εικόνες από την πρωτοβουλία μιας μερίδας ανθρώπων που βρέθηκαν την περασμένη Κυριακή στο Μοναστηράκι στην «Πανελλαδική διαμαρτυρία για όλα τα ζώα». Βέβαια «πανελλαδική» διαμαρτυρία δεν ήταν, αφού σε κανένα άλλο σημείο της χώρας την ώρα εκείνη δεν συνέβαινε κάτι ανάλογο. Όμορφες οι εικόνες, πολλά τα μηνύματα, χρώματα γύρω και μερικά σκυλιά απολάμβαναν τη βόλτα τους κάτω από το ζεστό ήλιο. Όμορφα... Σίγουρα θα ήμουν και εγώ εκεί εάν ήμουν κάτοικος Αθηνών. Ωραίες είναι και οι συζητήσεις που εξακολουθούν να γίνονται, τα σχόλια, τα άρθρα σε φιλόζωες σελίδες και μη. To ζητούμενο βέβαια είναι τι έχει μείνει από όλα αυτά, και κυρίως εάν από αύριο θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο.


Η πραγματικότητα όμως παραμένει διαφορετική. Την επόμενη μέρα:
1) οι φιλόζωοι θα συνεχίσουν να δρουν ατομικά και όσοι δρουν σε κάποια ομάδα ή σωματείο θα εξακολουθήσουν να βλέπουν όλες τις ομάδες στις οποίες δεν ανήκουν οι ίδιοι σαν κάτι κακό. Οι ίδιοι ξέρουν άλλωστε «καλύτερα» και εκείνοι τα αγαπούν «περισσότερο»!
2) θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν φιλόζωοι που θεωρούν τα ζώα που φροντίζουν κτήμα τους. Κάποιοι θα δίνουν ζώα για υιοθεσία σε ανεύθυνους. Άλλοι θα απορρίπτουν κάθε πρόταση για την υιοθεσία κάποιου από τα εκατοντάδες ζώα που φιλοξενούν, με τη δικαιολογία πως δεν έχει βρεθεί ο κατάλληλος κηδεμόνας. Έτσι θα συνεχίσουν να συλλέγουν ζώα τα οποία θα ζουν σε άθλιες συνθήκες. Κάποιοι άλλοι απλώς θα τα πετούν στο δρόμο βαφτίζοντας την εγκατάλειψη τους «επανατοποθέτηση στο φυσικό περιβάλλον».
3) θα συνεχίζουν οι φιλόζωες κυρίες να σφάζονται για το αν οι υιοθεσίες στο εξωτερικό είναι καλές ή όχι. Το πρόβλημα σε αυτό είναι η λογική του ασπρόμαυρου. Η μια μερίδα βλέπει τις υιοθεσίες στο εξωτερικό σαν κάτι απόλυτα καλό, και η άλλη πλευρά σαν κάτι απόλυτα κακό. Στην πραγματικότητα και οι δυο πλευρές πρέπει απλώς να αγωνιστούν ώστε να εξασφαλίσουν υγιείς συνθήκες διαβίωσης για τα ζώα που θα υιοθετηθούν. Εάν δεν τηρηθεί το παραπάνω η υιοθεσία είναι καταδικασμένη να αποτύχει, είτε πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό.
4) οι φιλόζωοι θα εξακολουθήσουν να παρουσιάζουν σε αναρτήσεις τους στο διαδίκτυο ωμή τη βία απέναντι στα ζώα, αγνοώντας πως με αυτό το τρόπο το κοινό τους συνηθίζει σε αυτήν και ξεκινά να τη θεωρεί φυσιολογική και κομμάτι της καθημερινότητας!
5) θα εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που απλώς κάνουν like και share σε δημοσιεύσεις σχετικές με φιλοζωικά ζητήματα στο facebook, και εξαιτίας αυτής τους της δραστηριότητας θα δηλώνουν οι υπέρτατοι προστάτες των ανυπεράσπιστων πλασμάτων ολόκληρου του πλανήτη.
6) θα υπάρχουν ακόμα εκείνοι που γεμίζουν με τα κόπρανα του σκύλου τους τις γειτονιές και που θα αναρωτιούνται ωστόσο για ποιο λόγο οι γύρω τους τους καταριούνται και βάζουν φόλες στα παρτέρια.
7) όσες διαμαρτυρίες και να γίνουν, κανείς δε θα αγγίξει τους υποκριτές, εκείνους που χτίζουν τη φήμη τους επάνω στη φιλοζωία και που πράττουν για δικό τους προσωπικό όφελος και όχι ανιδιοτελώς, ίσως γιατί ελάχιστοι καταφέρνουν να τους αναγνωρίσουν και οι περισσότεροι τους θεωρούν «ήρωες».


Κλείνοντας, σας καλώ να αναλογιστείτε και να προβληματιστείτε για όσα δεινά προκαλούμε εμείς οι αυτοαποκαλούμενοι φιλόζωοι στα ζώα. Εάν καταφέρουμε να αλλάξουμε τους εαυτούς μας προς το καλύτερο, τότε μόνο θα μπορέσουμε να αλλάξουμε και τους γύρω μας και η φωνή μας θα αποκτήσει πραγματική δύναμη!