Κάπου στην ανατολή, πολύ μακριά από μας ώστε να μας απασχολεί, οι γυναίκες υποβάλλονται σε απάνθρωπα πράγματα. Είναι αναγκασμένες να φορούν χειμώνα καλοκαίρι βαριά ενδύματα όπως η μπούρκα και το τσαντόρ, ή μαντίλες στην «καλύτερη περίπτωση». Η περίπτωση της μαντίλας είναι γεωγραφικά πιο κοντά μας, αφού πολλές κυρίες στην Κομοτηνή φορούν μαντίλα. Πέρα από την ενδυμασία, σε Αφρική και Μέση Ανατολή περίπου 125 εκατομμύρια γυναίκες έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή... Σίγουρα λοιπόν θα σκέφτεστε πως «καλά αυτά γίνονται σε χώρες υπανάπτυκτες που οι άνθρωποι είναι απαίδευτοι, και εμείς εδώ δεν έχουμε καμιά σχέση με αυτούς, αφού οι γυναίκες απολαμβάνουν ελευθερία βούλησης και σκέψης». Αλήθεια;


Η Barbie και τα κουζινικά



Κάντε μια βόλτα από κάποιο κατάστημα παιχνιδιών και παρατηρήστε ποια παιχνίδια προορίζονται για τα μικρά κορίτσια και ποια για τα αγόρια. Το αγόρι θα παίξει με αυτοκινητάκια, όπλα, μπάλες, το κορίτσι με κούκλες, κουζινικά, πλαστικά μωρά, καροτσάκια. Με άλλα λόγια ο άντρας είναι ο δυνατός, που αθλείται και πολεμάει. Η γυναίκα πρέπει να μαγειρεύει, να είναι πάντα εμφανίσιμη, να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, να καθαρίζει, να πλένει. Μπορεί ένα αγοράκι να παίξει με κουζινικά; Μπορεί; Ακόμα και αν ονειρεύεται να γίνει μεγάλος σεφ μια μέρα; Βάζω στοίχημα πως κανείς από εσάς δεν θα αισθανόταν άνετα να πάει δώρο σε ένα αγόρι ένα σετ με ροζ κουζινικά! Και ας ξέρατε πως το παιδί αυτό ονειρεύεται μια μέρα να γίνει ο επόμενος Έκτορας Μποτρίνι, δεν θα το κάνετε ποτέ!
Αλλά είναι και αυτή η Barbie... Η Barbie είναι ο ορισμός της πλαστικής ομορφιάς. Σχεδόν ανορεξική με στήθος δυσανάλογα μεγάλο στο λεπτό κορμί της. Μυτούλα γαλλική. Πάντοτε υπερβολικά μακιγιαρισμένη και σχεδόν πάντα κατάξανθη. Τα ρούχα της πάντα ακολουθούν τις τελευταίες τάσεις της εκάστοτε μόδας. Το σπίτι της πάντα μεγάλο με πολυτελή αντικείμενα και συχνά συνοδεύεται από πισίνα... H Barbie οδηγεί ροζ ακριβό κάμπριο και ο άντρας της είναι ο ορισμός του μετροσέξουαλ σχεδόν γκέι αρσενικού. Και αν μέχρι τώρα δεν έχετε ξεκινήσει να προβληματίζεστε, αναλογιστείτε τι θα συμβεί εάν η κόρη σας θεωρήσει τον τρόπο ζωής της Barbie πραγματικό και θελήσει να τον υιοθετήσει στη δική της ζωή!



Από τη Σούπερ Κατερίνα στο Cosmopolitan



Μετά τη Barbie αναλαμβάνουν δουλειά οι «σύμβουλοι» από μερικές φυλλάδες, να μάθουν στα κοριτσάκια πως να είναι «trendy» αλλά και μάθουν πως να ζουν και να συμπεριφέρονται! Και οι γονείς που δεν ασχολούνται και πολύ με το τι μηνύματα λαμβάνουν τα παιδιά τους, τους αγοράζουν αηδίες γιατί και αυτοί προφανώς κάπως έτσι μεγάλωσαν. Στο «no 1 περιοδικό των teen girls», όπως αυτοαποκαλείται η φυλλάδα Super Κατερίνα (ακόμη και το όνομα του περιοδικού είναι εμετικό!) αναλύονται ζητήματα όπως: «Εσύ θα έκλεβες το αγόρι της κολλητής σου;», «Μέχρι που θα έφτανες για το τέλειο σώμα;», «Μόλις χώρισα! Έγινα η κόπια της διπλανής μου!», «Τι σε κάνει να ζηλεύεις», «Πάρ' το αλλιώς! Το how-to για να σε δει με άλλα μάτια!». Προετοιμάζονται λοιπόν οι έφηβες να γίνουν από επιλογή (;) τσούλες, κομπλεξικές, ανορεξικές, να καταναλώνουν, να αγαπούν το χρήμα που τους παρέχει ή ο μπαμπάς ή ο κατά προτίμηση πλούσιος γκόμενος, να κάνουν ό,τι θέλουν οι άλλοι, να μην έχουν άποψη να μην έχουν γνώση, να είναι πιόνια. Επόμενο βήμα ο παγκόσμιος «σύμβουλος» Cosmopolitan, που αν ακολουθήσεις τις συμβουλές του, θα βρεθείς απευθείας στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή, για να βγάλει και αυτός κανένα φράγκο! Εκεί γυναίκες ανήλικες και ενήλικες θα διαβάσουν για να κάνουν πιο φτωχό το μυαλό τους μερικά από τα παρακάτω: «Sex heat the road. Ιδέες για καυτές στιγμές εντός, εκτός και επί τα αυτά», «Φλερτάρει στο facebook, να ανησυχείς;», «Sex brain storming. Ναι, υπάρχει και τρίτο είδος κορύφωσης», «The other woman. Το τρίτο πρόσωπο: Θύτης ή θύμα;»,
«Hunger games. Πικάντικα sex tricks για να μη χορταίνετε ο ένας τον άλλο», «Heart to heat. Όταν εσύ το βλέπεις σοβαρά και εκείνος ακόμα χαλαρά». Η οπωσδήποτε κομπλεξική γυναίκα αναγνώστρια του Cosmopolitan, κάνει τα πάντα για να αρέσει, κάνει τα πάντα για να είναι τέλεια, ακολουθεί τις δίαιτες που προτείνουν οι «σύμβουλοι της φυλλάδας (και της δεκάρας), προσπαθεί να μιμηθεί τις στιλιστικές επιλογές των «stars», παραμένει ωστόσο πάντοτε ανικανοποίητη σχετικά με το σώμα της και την εμφάνιση της. Προσπαθεί να ικανοποιεί τους γύρω της, να είναι αυτό που οι άλλοι την προστάζουν να είναι. Δεν έχει άποψη, δεν ξέρει αν τα θέλω της είναι όντως δικά της ή αν είναι αυτά που προστάζει, η φυλλάδα, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το facebook, η γειτονιά, η μάνα της, η πεθερά της, η αδερφή της, η ξαδέρφη της και οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εκείνη. Νομίζει πως έτσι θα είναι πιο επιθυμητή και αποδεκτή. Ψάχνει απεγνωσμένα την αποδοχή, ψάχνει σε λάθος μέρη την αγάπη, τη φιλία και τη συντροφικότητα. Κάνει τα λάθος πράγματα για να τα κερδίσει, κάνει τις χειρότερες δυνατές επιλογές. Και έπειτα αναρωτιέται γιατί... Γιατί η φίλη της πήγε με το σύντροφο της. Γιατί ο άντρας της την κερατώνει και γιατί κάνει μια δουλειά που μισεί. Στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή δεν βρίσκει λύση, άλλωστε και αυτός λεφτά θέλει να πάρει. Της αρπάζει ένα πενηντάρικο τη φορά, της «προτείνει» και μερικά χάπια, αλλά εκείνη ευτυχία δεν βρίσκει... Πίσω από το πλαστικό χαμόγελο της μάσκας κρύβονται δάκρυα. Δάκρυα που μουσκεύουν το μαξιλάρι κάθε βράδυ.



Τα πρότυπα



Αλλά αυτή η γυναίκα έχει μεγαλώσει με πρότυπα, με λάθος γυναικεία πρότυπα. Έχει μεγαλώσει θέλοντας να μοιάσει στη Barbie, ζηλεύοντας τα οπίσθια της Jennifer Lopez, τα χείλη της Angelina Jolie, το στήθος της Pamela Anderson, τα λεφτά και τα ρούχα της Βανδή και της Βίσση.
Στην αρχή μιλήσαμε για τη μπούρκα, το τσαντόρ, τη μαντίλα, την κλειτοριδεκτόμη. Στη δύση οι γυναίκες θεωρητικά είναι ελεύθερες έτσι; Μπορούν να κάνουν και να λένε ότι θέλουν, μπορούν να φορούν ότι θέλουν, είναι ελεύθερες να αποκτήσουν γνώσεις, να σπουδάσουν, να γίνουν επιστήμονες, να κάνουν καριέρα, να πάνε μπροστά, να δημιουργήσουν επιχειρήσεις. Σίγουρα μπορούν, δεν υπάρχει κανένας νόμος που να το απαγορεύει, ούτε κάποιος νόμος που να επιβάλλει το αντίθετο. Στη Δύση οι νόμοι που καταδυναστεύουν τις γυναίκες είναι άγραφοι και υπακούν στους κανόνες του μαρκετίνγκ και των πωλήσεων των μεγάλων εταιριών. Οι εταιρείες καλλυντικών θα έχαναν τεράστιο μερίδιο της πελατείας τους εάν οι γυναίκες δεν αισθάνονταν αρκετά άσχημες ώστε να εμφανιστούν άβαφες στο περίπτερο της γειτονιάς τους. Εάν οι γυναίκες δεν ένιωθαν ντροπή να κυκλοφορήσουν με τα περσινά τους ρούχα κάποιοι θα έχαναν αρκετά εκατομμύρια και βάλε ευρώ. Εάν δεν ενδιαφέρονταν ώστε να δείχνουν αρκετά «σέξι» η βιομηχανία εσωρούχων θα κατέρρεε. Εάν δεν αισθάνονταν χοντρές και άσχημες δεν θα μπορούσαν να πουληθούν light προϊόντα και χάπια αδυνατίσματος και οι γυμναστές θα δούλευαν μόνο με όσους θα ήθελαν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό! Εάν δεν έβλεπαν τα πάντα επάνω τους στραβά και ανάποδα οι πλαστικοί χειρουργοί θα είχαν δουλειά μονάχα εάν κάποιος άνθρωπος βρισκόταν παραμορφωμένος από κάποιο ατύχημα και θα έπρεπε να διορθωθεί το πρόβλημα κυρίως για λόγους λειτουργικούς, έτσι δεν θα μπορούσαν να φτιάχνουν φανταχτερά σπίτια στη Μύκονο και να ζουν στη χλιδή. Οι ψυχαναλυτές και οι ψυχιάτροι δεν θα είχαν τόση πελατεία, αφού οι γυναίκες δεν θα αισθάνονταν την ανάγκη να μιλήσουν για τη δυστυχία που τους προκαλούν τα κόμπλεξ τους σε ένα κόσμο που «κανείς δεν τις αγαπά και που δεν έχουν φίλους». Its all about the money... Οι ανασφάλειες έχουν καλλιεργηθεί και έχουν πια μεγαλώσει. Έχουμε μπει από μόνες μας στο κλουβί μας, έχουμε κλειδώσει τη βαριά σιδερένια πόρτα, πετάξαμε τα κλειδιά μακριά και βρίζουμε όποιον τυχόν ενδιαφερθεί να μας βγάλει έξω. Αυτή είναι η «ελευθερία» που απολαμβάνουμε, φοράμε και εμείς τη δική μας μπούρκα!


Υ.Γ: Έχω βαρεθεί να βλέπω παντού γύρω μου δυστυχισμένους ανθρώπους!