Ήμουν εκεί και σήμερα, στεκόμουν επάνω στη σβησμένη διάβαση και περίμενα υπομονετικά να αδειάσει ο δρόμος μήπως και περάσω απέναντι. Έπρεπε να περιμένω, καθώς στην περιοχή μου οι οδηγοί έχουν θεσπίσει τους δικούς τους κανόνες. Στις σχεδόν ανύπαρκτες διαβάσεις πεζών είναι άγραφος νόμος πως ο βιαστικός οδηγός έχει προτεραιότητα και ποτέ ο πεζός. Αν τη θες τη ζωή σου πρέπει να σέβεσαι τους κανόνες του βιαστικού οδηγού, διαφορετικά θα βρεθείς αλοιφή στην άκρη του δρόμου μαζί με μερικές αδέσποτες γάτες, σκύλους, πουλιά, ποντίκια και λοιπά πρώην ζωντανά. Για αυτό και σήμερα, όπως και κάθε μέρα, αποφάσισα να μη διεκδικήσω το δίκιο μου και να προστατέψω απλά τη ζωή μου.
Και πάνω εκεί στη σβησμένη διάβαση σχεδόν καθημερινά σκέφτομαι πως ίσως σε εκείνο τη σημείο θα αφήσω τα κοκαλάκια μου. Ένας πιθανός τρόπος να πεθάνω πριν τα βαθιά γεράματα θα ήταν να με πατήσει κάποιο αυτοκίνητο, μηχανάκι, φορτηγό ή λεωφορείο... Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο! Μπορεί κιόλας να ξεφύγει κανένα δίτροχο ή τετράτροχο και να πέσει επάνω μου εκεί που περιμένω, λες και με έχει βάλει στόχο. Όχι, όχι δεν είμαι γρουσούζα, δε θα φάω το στόμα μου και ούτε και θα χτυπήσω ξύλο. Μιλάω ρεαλιστικά και με βάση τις πιθανότητες. Ειλικρινά σας λέω πως ως πεζή νιώθω πως παίζω τη ζωή μου κορώνα γράμματα! Τότε, απορώ επίσης πραγματικά με όσους φοβούνται τα αεροπλάνα. Τουλάχιστον κατά την πτήση τηρούνται κάποιοι υποτυπώδεις κανόνες ασφαλείας, άσε και που δεν υπάρχει περίπτωση να πας από τροχαίο στον αέρα γιατί «ο πιλότος του διπλανού αεροσκάφους βιαζόταν γιατί είχε ραντεβού με μελαχρινή δίμετρη ύπαρξη που γνώρισε στο facebook προχθές το βράδυ και που της έστελνε πονηρά sms έχοντας το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο στο iPhone». Στην άσφαλτο ωστόσο ο «πιλότος» της διθέσιας κόκκινης bmw με το κοντοκουρεμένο μαλλί και το rayban γυαλί του πιλότου, μπορεί άνετα να πέσει επάνω σου και να σε σκοτώσει επειδή έπαιζε οδηγώντας με το καινούργιο iPhone 6.
Κάθε πέρασμα και μάχη, ένας αγώνας για επιβίωση όπως στη ζούγκλα. Κάθε φορά το ίδιο ερώτημα λες και πρωταγωνιστείς σε κάποιο ριάλιτι ικανοτήτων: «Θα καταφέρει η καστανή γεματούλα να περάσει το δρόμο, ή θα νικήσει ο Τζιμάκος με το τζιπ; Η απάντηση στο απέναντι πεζοδρόμιο!». Βέβαια όταν τελικά με τη ψυχή στο στόμα φτάνω απέναντι δεν ακούω ούτε επευφημίες ούτε χειροκροτήματα, μόνο την ανάσα μου και τη καρδιά μου να χτυπά σαν ταμπούρλο, ειδικά εάν «τα έχω κάνει επάνω μου» επειδή είδα ξαφνικά ένα δίτροχο να εμφανίζεται από το πουθενά και να έρχεται προς το μέρος μου! Δεν είναι λίγες οι φορές που εμφανίζονται από εκεί που δεν τους περιμένεις. Κανόνες δεν υπάρχουν, οπότε ανάλογα με τα κέφια του εκάστοτε οδηγού ξεφυτρώνουν και οι κίνδυνοι! Από τους χειρότερους εφιάλτες μου στο δρόμο είναι να πετύχω εκείνον που έρχεται ανάποδα στο μονόδρομο... Έχεις το θράσος να περπατάς αμέριμνη και κουφή κουνώντας ρυθμικά το κεφάλι ακούγοντας τον Avicii στο Spotify, επειδή αισθάνεσαι τη σιγουριά πως σε εκείνο το σημείο τα αυτοκίνητα κατεβαίνουν οπότε θα τα δεις και θα πας λίγο πιο αριστερά; Πως τολμάς; Ένα βρώμικο κόκκινο αγροτικό περνά ξυστά από δίπλα σου με μεγάλη ταχύτητα και σχεδόν σε ακουμπάει στο δεξί πόδι. Έτσι ορκίζεσαι (ρυθμικά όμως) και πάλι: «δεν-θα- ξαναακούσω-μουσική- στο-δρόμο-για-να-είμαι-σε-εγρήγορση...», και πέντε λεπτά αργότερα αθετείς τον όρκο σου, όπως κάνεις πάντα! Μια άλλη ενοχλητική φιγούρα της ασφάλτου είναι ο οδηγός που βγάζει φλας αλλά ποτέ δε στρίβει. Στέκεσαι πάλι στο γνωστό σημείο και περιμένεις και πάλι να περάσεις απέναντι. Νιώθεις ευτυχία γιατί ο δρόμος είναι άδειος και το ένα και μοναδικό δίτροχο που θα σε σταματούσε από την πορεία σου έχει βγάλει φλας για να στρίψει αριστερά, οπότε προχωράς... Διαπιστώνεις όμως κάπου στη μέση του δρόμου πως ο κοιλαράς μεσήλικας με την καράφλα μάλλον ξέχασε το φλας και προχωράει ευθεία. Κάνεις βιαστικά μερικά βήματα πίσω για να περάσει η μεγαλειότητα του και ο δρόμος γεμίζει από βιαστικούς οδηγούς και εσύ και πάλι δεν υπάρχεις! Και εκεί σκύβεις το κεφάλι, όχι όμως από ηττοπάθεια. Ένα ταλέντο που αναπτύσσει κάποιος όταν κινείται συχνά ως πεζός είναι η ικανότητα να κοιτάζει σχεδόν ταυτόχρονα το έδαφος (για να μη φάει τα μούτρα του σκοντάφτοντας σε κάποια από τις άπειρες λακκούβες των ελληνικών δρόμων), αλλά και το δρόμο για να σιγουρευτεί πως όντως είναι ελεύθερος. Εάν δεν είσαι πολύ καλός σε αυτό κινδυνεύεις να σκοντάψεις σε λακκούβα στη μέση του δρόμου, να φας τα μούτρα σου, να σωριαστείς κάτω και να έρθει έπειτα και ένα φορτηγό να σταθεί από πάνω σου και... αιωνία σου η μνήμη. Διαφορετικά εάν δεν έχεις εξασκηθεί αρκετά σε αυτό μπορεί να σου συμβεί και με άλλο τρόπο. Παρατηρείς τις λακκούβες, τις αποφεύγεις και μένεις ασφαλής από αυτές μέχρι που σε χτυπά με φόρα ένα μικροσκοπικό smart-ακι. Και αν είναι smart-άκι είσαι τυχερός, γιατί αν είναι φορτηγάκι την έβαψες! Να ζήσουμε να σε θυμόμαστε.
Δεν είναι βέβαια όλες οι συνήθειες των οδηγών θανατηφόρες, ωστόσο οι περισσότερες είναι άκρως ενοχλητικές και κάποιες άλλες απόλυτα αηδιαστικές. Στέκεσαι στο φανάρι (υπάρχουν και αυτά αλλά παραβιάζονται) και περιμένεις υπομονετικά. Πορτοκαλί για τους οδηγούς και ένα πράσινο αμάξι σταματάει. Νιώθεις αισιοδοξία! Κάποιος σεβάστηκε τον φωτεινό σηματοδότη! Είσαι έτοιμη να ακουμπήσεις το δεξί σου πόδι στην άσφαλτο και να αφήσεις πίσω στο πεζοδρόμιο μέχρι που παγώνεις όταν αισθάνεσαι κάτι να χτυπά το πρόσωπο σου... Ο Ελληνάρας οδηγός άνοιξε το παράθυρο και πέταξε έξω το τσιγάρο του, ευτυχώς αφού το είχε σβήσει προηγουμένως και εκείνο βρέθηκε ξαφνικά να χαστουκίζει το πρόσωπο μου βγάζοντας με από το λήθαργο με βίαιο τρόπο. Στη συνέχεια άνοιξε την πόρτα και άδειασε στην άκρη του δρόμου το τασάκι του. Έπειτα εξαφανίστηκε περνώντας με... κόκκινο! Μια άλλη φορά εκεί που περπατούσα νόμιζα πως είχε ξεκινήσει να βρέχει, μέχρι που συνειδητοποίησα πως κάποιος φτύνοντας από το αμάξι του μου άφησε «δωράκι» μια τσίχλα που κόλλησε στα μαλλιά μου μαζί με τα σάλια του. Και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις ακολούθησε εσπευσμένη επιστροφή στο σπίτι και μπάνιο στους 90 βαθμούς με detol, betadine, χλωρίνη και ό,τι άλλο βρέθηκε μπροστά μου... Θα μπορούσα ίσως να ζητήσω αποζημίωση για την υπερβολική κατανάλωση σαπουνιού αλλά και τη βαθιά μου ψυχική οδύνη, αλλά δε ζούμε στην Αμερική και δεν έχω καν δικηγόρο.
Η χειρότερη μου όμως εμπειρία στο δρόμο ήταν το Σεπτέμβρη του 2008 στη Θεσσαλονίκη χαμηλά στην Εθνικής Αμύνης... Φανάρι πράσινο για τους πεζούς στο δεξί μου χέρι τα τότε κουτάβια Φίντο και Πούπου. Τα δέκα μας πόδια κατεβαίνουν το πεζοδρόμιο και ξεκινάνε να διασχίζουν το δρόμο. Εκείνον εκεί δεν τον είχα δει, είχα δει μόνο πως για εμάς ήταν πράσινο! Δε θυμάμαι τι αυτοκίνητο ήταν εκείνο που με πλησίαζε. Το μόνο που θυμάμαι ήταν πως έδωσα εντολή στα δυο μου πόδια να τρέξουν, τα άλλα οκτώ όμως δεν ακολούθησαν με την ίδια ταχύτητα. Κάπου κοντά στο πεζοδρόμιο και ενώ ορκιζόμουν πως ο εφιάλτης μου είχε μόλις τελειώσει σκοντάφτω επάνω στην Πούπου που πήγαινε πιο αργά από μένα και έπειτα σε έναν κώνο. Έπεσα με το σαγόνι στο πεζοδρόμιο. Τα κουτάβια μου έφυγαν από τα χέρια. Μετά βρέθηκα καθισμένη σε κάτι σκαλοπάτια. Η φίλη που ευτυχώς ήταν μαζί μου περιμάζεψε τα ζώα μου. Οι περαστικοί έκαναν κύκλο γύρω μου και μουρμούριζαν, δε θυμάμαι τι, και μια λίμνη αίματος είχε βάψει το δρόμο κόκκινο. Ένα ασθενοφόρο με μάζεψε λίγο αργότερα και με πήγε στο νοσοκομείο Παπανικολάου. Δε θυμάμαι πόσα δόντια είχα σπάσει, ούτε πόσα ράμματα μου έκαναν στο σαγόνι-που φοβόντουσαν πως ίσως το είχα ραγίσει ή σπάσει και αυτό. Αν βαθμολογούσαμε το μέγιστο του πόνου με 10, ο πόνος που ένιωθα ήταν στο 25! Ήταν τόσο μεγάλο το σοκ που για μερικούς μήνες προσπαθούσα να μένω όσο πιο πολύ μπορούσα σπίτι και έβγαινα μονάχα όταν ήταν απολύτως απαραίτητο... Λίγο αργότερα βγήκα και η ζωή απλά συνεχίστηκε κανονικά.

Με εκτίμηση,
Μαντάμ Τρολάρω