Όλα ξεκίνησαν ένα καυτό απόγευμα του Οκτώβρη. Καυτό γιατί εδώ στη Ρόδο δεν κάνει κρύο τον Οκτώβρη... Κρύο δεν έκανε ποτέ... Εκείνο το απόγευμα καρφώθηκε στο κεφάλι μου η ιδέα πως λυπάμαι τους άντρες! Τους λυπάμαι στα αλήθεια γιατί πρέπει να κυνηγάνε να έχουν για σύντροφο το πιο κομπλεξικό είδος του πλανήτη, τις γυναίκες. Οι σκέψεις μου πυροδοτήθηκαν από ένα περιστατικό και σαν αλυσιδωτές αντιδράσεις ακολούθησαν η μία την άλλη. Μερικές από αυτές θα μοιραστώ μαζί σας σήμερα αγαπητά μου παιδιά!


Οι κομπλεξικές θείες


Εκείνο το καυτό απόγευμα για κακή μου τύχη αποφάσισα να κόψω δρόμο μέσα από ένα παρκάκι για να επιστρέψω στο σπίτι από την τότε δουλειά μου. Εκεί, μέσα σε ένα αυτοσχέδιο πάρκινγκ κουνιστές και λυγερές εμφανίστηκαν μπροστά μου δυο θείες μου, μάνα και κόρη... Γιαγιά 80χρόνη με ξανθιά κώμη και 65χρόνη με πορτοκαλί μαλλί και eyeliner που πιστεύεις πως ζήλεψε τον παλιμπαιδισμό της Αννούλας της Βίσση. Και σύντομα ακολούθησε κλασικός- πατροπαράδοτος γυναικείος χαιρετισμός.
«Καλέ... Ίδια η μάνα σου έχεις γίνει εσύ!», λέει η 80χρόνη θείτσα.
«Μη της λες τέτοια και την απογοητεύεις!», απάντησε η 65χρόνη νεαρή wannabe Άννα Βίσση.
Εγώ ειλικρινά δεν καταλάβαινα και είχα γουρλώσει τα μάτια μου με απορία που χωρίς να το θέλω με έκανε να μοιάζω απωθητική.
«Τι εννοείς;», ρώτησα την 80χρόνη που τα μαλλιά της ήταν τόσο ανοιχτόχρωμα που δεν μπορούσες να πεις με βεβαιότητα αν το ξανθό πέτυχε ή είχε απλά ανακατευτεί με το άσπρο της ηλικίας.
«Να προσέχεις μη γίνεις σαν εκείνη!», είπε με ένα μειδίαμα μόλις να ξεχωρίζει πίσω από την καταριτιδιασμένη φάτσα!
«Τι εννοείς;», επανέλαβα.
«Να μη τρως και γίνεις τόσο χοντρή σαν και αυτή!»
«Πάντα ευγενικές! Καλό μεσημέρι να έχετε!», είπα, έβαλα τα ακουστικά στα αφτιά μου, πάτησα το play σε μια από τις λίστες μου στο Spotify και αποχώρησα με ελαφρά πηδηματάκια.
Αλήθεια δεν ενοχλήθηκα. Δεν κατάλαβα όμως το λόγο... Και μετά θυμήθηκα πως κάπου, κάποτε σε μια μακρινή γεωγραφική περιοχή δημιουργήθηκε η γυναίκα, το πλάσμα που φέρει την ευθύνη για την αρχή του ξεπεσμού του ανθρώπινου είδους, έτσι απλά γιατί ένιωθε πόθο για το απαγορευμένο και απληστία, καθώς ακόμη και η τελειότητα δεν ήταν αρκετή! Κομπλεξική λοιπόν από την αρχή της ανθρωπότητας η γυναίκα... Από εκεί και πέρα η συνέχεια γνωστή. Περαστικά μας!


Ζηλεύω ό,τι έχεις, απλά και μόνο επειδή δεν είναι δικό μου


Το 2014 ήταν η χρονιά που έζησα τα γυναικεία κόμπλεξ στο έπακρο! Έτσι, hardcore για να γουστάρουμε! Αμ πως; Να μην την έχουμε και αυτή την εμπειρία ζωής; Και από εκεί που κάποια χρόνια πριν υπερασπιζόμουν το είδος μου με μανία και φωτογράφιζα τις γυναίκες σαν θύματα μέσα σε μια κοινωνία φτιαγμένη για την τέρψη των αντρών, αναθεώρησα. Όσο ζω μαθαίνω, και ευτυχώς έχω το θάρρος που χρειάζεται για να παραδεχθώ πως ήμουν λάθος το 2010 σε πολλά από όσα έγραφα σε αυτό το άρθρο http://trupokarudos.com/?p=893, που είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων και που μέχρι και ο Χάρρυ Κλυν έστειλε επιστολή για να δηλώσει την αντίθεση του σε όσα έγγραφα τότε http://trupokarudos.com/?p=895. Αγαπητέ Χάρρυ, ή ακόμα καλύτερα: Αξιότιμε κύριε Τριανταφυλλίδη, σήμερα 5 χρόνια μετά παραδέχομαι πως τότε είχατε ίσως περισσότερο δίκιο από μένα!
Και συνεχίζω... Κάπου στις αρχές του 2014 συνάντησα μια κοπέλα που πραγματικά μου δίδαξε τι πάει να πει κόμπλεξ! Θυμόμουν την έννοια του όρου από κάτι παλιές «φίλες» που φρόντισα να σουτάρω γρήγορα κάπου το 2009, αλλά αλήθεια δεν το είχα τόσο φρέσκο. Άσε που κάπου μέσα μου πίστευα πως έφταιγε το νεαρό της ηλικίας τους και δεν περίμενα πως θα συναντούσα κάτι τέτοιο σε ανθρώπους που έχουν πατήσει τα 30.
Πρωινός καφές, στα γρήγορα γιατί το μάτι δεν είχε ανοίξει ακόμα. Η μέρα θα ήταν μακριά, ήταν και παγωμένη. Ναι το Γενάρη κάνει κρύο ακόμα και στη Ρόδο! Καταπίνω τις πρώτες γουλιές. Πρώτη ουσιαστικά γνωριμία... Μονόλογος! Καταπίνω αργά και προσεχτικά μη πνιγώ. Προσπαθώ επίσης να ακούω.
«... Κάνει κρύο σήμερα. Είπα στον άντρα μου να πάει το παιδί στο σχολείο με το Audi, αλλά δεν με άκουσε. Το πήγε με το καρότσι μες το κρύο! Άσε που δεν έχω πάρει μαζί μου το iPhone και δεν μπορώ να επικοινωνήσω μαζί του να μάθω τι γίνεται». Δε θυμάμαι ειλικρινά τι απάντησα, θυμάμαι όμως πως αρχικά δεν έδωσα βάση. Θεώρησα τυχαίο το γεγονός πως μου τόνισε το είδος του οχήματός της και του κινητού της τηλεφώνου. Μέχρι που λίγες μέρες αργότερα το είδα να γίνεται όλο και πιο έντονο. Συνέχισα να μη δίνω σημασία γιατί πραγματικά δεν το θεωρούσα σημαντικό. Ήταν σαν να προσπαθούσε να ορίσει την αξία της σαν άτομο μέσα από τα αντικείμενα. Διαρκώς μιλούσε για το «πόσα πολλά χρήματα κέρδιζε στην προηγούμενη εργασία της», για το «πόσα πολλά θα κέρδιζε εάν ζούσε εκτός Ελλάδας», για το «πόσο πολύ χαραμίζεται εδώ πέρα», για το «ότι έχει τρία αμάξια και δύο μηχανάκια και πόσο της κόστισε το κάθε ένα, αλλά και πως απέκτησε το κάθε ένα», για το ότι «είχε περιουσία η οικογένεια της που για κάποιους λόγους την έχασε» και άλλα παρόμοια. Και όσο δεν έδινα βάση στις κουβέντες για χρήματα και για αντικείμενα, τόσο πιο πολύ πίστευε λαθεμένα πως της εναντιωνόμουν. Το γεγονός πως δεν έβλεπε κανένα ενθουσιασμό στα μάτια μου, και πως αποτύγχανε στη προσπάθεια της να με κάνει να τη θεωρήσω «κάτι» με βάση αυτά με έκανε να φαντάζω εχθρός της. Και μέσα στο νου της έγινα ο χειρότερος εχθρός της. Ήταν ολοφάνερο, ήταν δυστυχισμένη! Και το πιο λυπηρό από όλα ήταν πως δεν είχε λόγο για κάτι τέτοιο! Και κάπου εκεί άρχισε να αρνείται την ταυτότητα της. Δεν ήταν Ελληνίδα και λαθεμένα πίστευε πως θα την εχθρεύονταν οι άνθρωποι για το λόγο αυτό. Έτσι μας ζήτησε να την αποκαλούμε με άλλο όνομα από το πραγματικό της. Φαύλος κύκλος και δεν έκανε κάτι για να βγει από αυτόν! Και έπειτα ήταν ολοφάνερο, ήθελε απλά να είναι κάποια άλλη ή κάποιος άλλος. Δεν είχε σημασία εάν θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα, αν θα είχε λιγότερα ή περισσότερα αρκεί να μην ήταν εκείνη! Για αυτό και την έπνιγε μια ακατανόητη ζήλια!


Πως τολμάς να μου απευθύνεις το λόγο;


Είναι άνοιξη. Κάνει ζέστη! Τόση ζέστη που τα κλιματιστικά έχουν πάρει φωτιά. Είναι αυτή η ξαφνική ζέστη που φέρνει νέες ιώσεις και σε κάνει να πέφτεις τα ανάσκελα εκεί που δεν το περιμένεις! Πάνω που έβγαζες το μπικίνι από τη ντουλάπα δηλαδή, και πας να ξυρίσεις τη τριχωτή γάμπα (μεταξύ μας όχι ψέματα είπαμε!), με το πρώτο αψού σου χαλάνε τα σχέδια! Παραδόξως τα δικά μου σχέδια έμεναν ζωντανά εκείνη τη περίοδο και έτσι τα γυναικεία ξυραφάκια της gillete πήραν φωτιά! Είναι και ο καιρός καλός και εκεί που ονειρεύεσαι μοχίτο στην παραλία κάνεις και χιούμορ και περιμένεις να συμμερισθούν οι κοπελιές γύρω σου τη καλοκαιρινή, σχεδόν γιορτινή σου διάθεση... Αμ δε! Και αρχίζει το γλέντι με ατάκες από τα γύρω αρσενικά, έτσι για να γελάσουμε ρε παιδί μου! Αρχίζουν και τα πειράγματα. Ξεκαρδίζομαι! Άλλωστε το γέλιο είναι υγεία, ευτυχία, αδυνατίζει, ομορφαίνει, κάνει γυμναστική στα μάγουλα και στους κοιλιακούς σου... Θέλετε και άλλα; Και ο συνομιλητής σου αρχίζει τα πειράγματα γενικώς, και αρχίζει να πειράζει και τη κοπελιά που βρίσκεται λίγα εκατοστά πιο πέρα από σένα. Αφού το κλίμα είναι φιλικό, γιατί να μην το κάνει άλλωστε; Και η κουβέντα ξεκινάει από μια αθώα αναφορά στο κλιματιστικό! «Μα καλά; Τη βάλατε τη κοπέλα κάτω από το air condition! Λογικό να κρυολογήσει!». Τολμάς και εσύ να ρίξεις λαδάκι στη φωτιά καλοπροαίρετα τονίζοντας την αθωότητα της συγκεκριμένης ηλεκτρικής συσκευής. «Μπα! Δε φταίει αυτό! Εμείς δεν κάναμε τίποτα!» σε εξίσου φιλικό και πειραχτικό τόνο. Και με το που εξαφανίζεται ο άντρας από το χώρο και εκεί που δεν το περιμένεις ξεκινάει ο μονόλογος της τρέλας σαν κρεβατομουρμούρα!
«Άκουσε να σου πω Ευάκι! Να προσέχει από εδώ και πέρα τα λόγια σου! Τι ήταν αυτό που είπες; Δηλαδή τι εννοούσες; Τι υπονοούμενο ήταν αυτό; Ήθελες να με ξεφτιλίσεις; Δηλαδή τι να νομίζει ο άνθρωπος; Πως έκανα π*..ς και έτσι κόλλησα;», μονολογούσε η κοπελιά και εγώ κοίταζα με γουρλωμένα μάτια γεμάτα απορία. Ήταν σοκ! Και πως βγήκε αυτό το συμπέρασμα είπαμε; Πως ακριβώς προέκυψε αυτός ο συνειρμός; Κανείς δεν κατάφερε να μου το εξηγήσει, ούτε παράλογος, ούτε λογικός! Άλλωστε η βλακεία είναι αήττητη και... ανεξήγητη!


Εκείνη που νομίζει πως επιβεβαιώνεται!


Το 2014 ήταν και η χρονιά που πολλές ιστορίες έφτασαν στα αφτιά μου. Δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο αρέσει σε πολλούς ανθρώπους να με συμβουλεύονται. Ίσως γιατί συνήθως κρατάω το στόμα μου κλειστό και αισθάνονται ασφάλεια πως δεν θα γίνουν ρεζίλι. Τώρα αν όντως δίνω «καλές συμβουλές» δεν έχει σημασία, και δεν είμαι εγώ αυτή που θα το κρίνει. Φέτος μου εκμυστηρεύτηκαν τουλάχιστον έξι σχεδόν πανομοιότυπες ιστορίες: Ένας άντρας παντρεμένος και με παιδιά σε κάποιες από τις περιπτώσεις, τα μπλέκει με κάποια γυναίκα, συνήθως μικρότερη του, και αφού τα μπλέξουν αρκετά τα ξεμπλέκουν και επιστρέφει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Για λίγο και οι δυο μεριές κλαίγονται αρκετά και αναζητούν ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα, και έπειτα το πράγμα ξεθυμαίνει και είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Και η ζωή συνεχίζεται...
Σε όλες τις περιπτώσεις φυσικά ο άπιστος είναι ανάξιος, αναξιόπιστος, γραφικός και γλοιώδης σαν τσίχλα που μόλις έφτυσε κάποιος μαζί με μια ροχάλα στο πεζοδρόμιο. Μπλιαξ με μία λέξη!
Αλλά η κοπελιά δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τα μπλέκει με τη ροχάλα! Πόσο «υγιές» συναισθηματικά είναι να είσαι η δεύτερη του «χαρεμιού» και να περιμένεις πως ο πασάς κάποια στιγμή θα το διαλύσει και θα ζήσει μια ζωή μαζί σου σε ένα ονειρικό ροζ συννεφάκι, όπου θα ζείτε μόνο «εσύ και αυτός, εσύ και αυτός, μόνοι πάνω στη γη! Ωωω! Μόνοι στη γη!...». Και μετά ξύπνησες! Ξύπνησες ακούγοντας μια φωνή να τον φωνάζει: «Μπαμπά! Μπαμπά ήρθαμε!». Και έπεσες από το ροζ συννεφάκι που έγινε ένα μαύρο σύννεφο να! (με το συμπάθιο). Και έπιασε και μια μπόρα... Και χωρίς ομπρέλα ποιος σε σώζει τώρα! Και μετά τρέχεις να σωθείς.
Αλλά, κάπου κάποιος μου είπε πως στα αλήθεια πίστεψες πως θα γινόταν πραγματικότητα αυτό με το συννεφάκι, και εσύ τότε θα ένιωθες πως «κέρδισες τη μάχη». Έλα τώρα;! Πως το λένε είπαμε αυτό; Χαμηλή αυτοεκτίμηση ε; Α! Και ροχάλα! Κάπου εκεί βρίσκεις και εσύ τη θέση σου στη γλίτσα που αφήνει η ροχάλα στο πεζοδρόμιο. Πάρ' το αλλιώς και get a life!


Αγαπητές μου τσούπρες- με συγχωρείτε κυρίες ήθελα να πω- και αγαπητά μου παιδιά-δε θα πω αγαπητοί κύριοι, γιατί πάει πολύ! Δε ξέρω αν σας διασκέδασα ή σας προβλημάτισα, ελπίζω να κατάφερα και τα δύο! Καλή χρονιά σας εύχομαι και το 2015 να βάλει σε όλους μας μυαλό!


Με εκτίμηση,
Μαντάμ Τρολάρω




Φωτογραφίες του:  Red Scott