Το 2008 υιοθέτησα το Fido, ένα σκυλί που κάποιος ανεγκέφαλος είχε πετάξει στα σκουπίδια μαζί με τα αδέρφια του σε χωριό της νότιας Ρόδου. Τη σακούλα με τα κουτάβια την έβγαλε από τον κάδο μια Γερμανίδα. Λίγο αργότερα υιοθέτησα και την Πούπου (που στην αρχή την έλεγα Λίζα) μέσω ενός σωματείου στη Θεσσαλονίκη. Την Πούπου την είχε περιμαζέψει σε κακά χάλια από τους δρόμους της πόλης μια άλλη αλλοδαπή κυρία, μάλλον Αλβανικής καταγωγής, η οποία μου κάλυψε και τα έξοδα της στείρωσης (το κόστος της οποίας τότε που ήμουν φοιτήτρια φάνταζε αστρονομικό και ας μην ήταν). Από τότε πρέπει να παραδεχθώ πως ξεκίνησα να θεωρώ τους ξένους λίγο περισσότερο ευαισθητοποιημένους σε σχέση με το μέσο Έλληνα, και αυτό οφείλω να παραδεχθώ πως έχει μια δόση αλήθειας.
Τα μικρά τριχωτά παιδιά μου, που αυτή τη στιγμή απολαμβάνουν άνετες στιγμές χαλάρωσης και βαθύ ύπνου δίπλα στο καλοριφέρ, ζουν μαζί μου 7 περίπου χρόνια. Αυτά στάθηκαν η αφορμή να ασχοληθώ κατά καιρούς με φιλοζωικά ζητήματα και να εμπλακώ εθελοντικά όσο μπορούσα σε κάποια σωματεία. Στη συνέχεια συνειδητά τον τελευταίο χρόνο αποφάσισα να απομακρυνθώ από την οργανωμένη φιλοζωία, και προτίμησα τις μικρές προσωπικές δράσεις στη γειτονιά μου στο βαθμό που μπορώ. Ήσυχα και αθόρυβα, έτσι όπως πιστεύω πως πρέπει, και έτσι όπως αν δρούσαμε όλοι ως μονάδες θα είχαν βελτιωθεί πολλά πράγματα.
Σε αυτή τη σύντομη πορεία μου, όπου είχα πάρε δώσε με οργανωμένους φιλόζωους από όλη τη χώρα, έμεναν πάντα αναπάντητα (και μένουν ακόμα) ορισμένα βασικά ερωτήματα. Και όχι μόνο κανείς μέχρι σήμερα δεν μου έχει δώσει σοβαρές απαντήσεις, αλλά κάθε φορά που αυτά τα ερωτήματα τίθενται υπάρχει εμφανής αμηχανία έως και εκνευρισμός στην ατμόσφαιρα. Η συνείδηση μου όμως μου επιβάλλει να σκέφτομαι, να αναλύω, να αναρωτιέμαι και να ψάχνω. Από τα πρώτα χρόνια ο όρος pet trafficking μου έγινε γνωστός, αναρωτιόμουν λοιπόν εάν όλα αυτά που διάβαζα και άκουγα ήταν αλήθεια. Κάνουμε καλά ή άσχημα που στέλνουμε ζώα έξω ρε παιδί μου; Τα βοηθάμε με αυτό τον τρόπο να βρουν οικογένειες ή τα καταδικάζουμε; Οι απαντήσεις που λάμβανα μπορούσαν και μπορούν μέχρι αυτή τη στιγμή να θεωρηθούν λογικές και πειστικές. Τα πειραματόζωα εκτρέφονται και τα άρρωστα αδέσποτα των δρόμων είναι ακατάλληλα για πειράματα. Η κτηνοβασία είναι παράνομη, και άλλες παρόμοιες απαντήσεις. Υπήρχε και ένα άλλο επιχείρημα που συνόδευε πάντα όλα τα παραπάνω: «αυτές που τα λένε αυτά είναι τρελές, υστερικές, παρανοϊκές και μπλοκάρουν τις υιοθεσίες για δικό τους όφελος». Μέχρι εδώ όλα καλά! Τα αδεσποτάκια μας αντί να υποφέρουν στην Ελλάδα βγαίνουν έξω και ζουν ζωή χαρισάμενη! Ήμουν μέσα σ' αυτό 100% και με όλη μου τη καρδιά εφόσον ήταν για το καλό τους. Ανέβαζα και μερικά άρθρα για να του φύγει του Έλληνα η προκατάληψη. Να φύγουν από το κακό παρόν και το κάκιστο μέλλον που τους επιφυλάσσει η μικρή μας χώρα και να ζήσουν όπως τους πρέπει.
Ο καιρός περνούσε. Οι απορίες μου είχαν λυθεί όλες. Συνέχιζα κάνοντας το καλύτερο που μπορούσα. Δημοσιοποιούσα όλες τις κακοποιήσεις, με την ελπίδα πως θα χτυπούσα το καμπανάκι στον κόσμο και θα τον έκανα να ασχοληθεί. Περίμενα καρτερικά και ήλπιζα κάτι να αλλάξει... Κάτι να γίνει καλύτερο. Και πάλευα με τα μέσα που είχα. Η γνώση άλλωστε είναι δύναμη! Λίγο καιρό αργότερα γεννήθηκε μια νέα απορία... Για ποιο λόγο φαγώνονται οι φιλόζωοι μεταξύ τους; Αφού παλεύουν για τον ίδιο σκοπό γιατί σφάζονται για το στέμμα του πιο καλού, αγαθού φιλόζωου; Αφού δεν έχουν κανένα όφελος, αφού τρώνε όλο το σκατό χωρίς κρατική βοήθεια, αφού αν συνεργάζονταν θα ήταν όλα καλύτερα γιατί τρώγονται σαν τα κοκόρια; Μα τω Θεό δεν έχω συναντήσει ούτε έναν που να μην έχει να πει κάτι κακό για κάποιον άλλο και τις τακτικές του... Η απορία και αυτή λύθηκε προσωρινά με ένα δικό μου συμπέρασμα. Με τη φιλοζωία ασχολούνται κυρίως γυναίκες και όπου υπάρχουν πολλές γυναίκες υπάρχει πολύ κουτσομπολιό και μπόλικη
κακεντρέχεια. Με αυτή την αφελή διαπίστωση πορεύτηκα για λίγο καιρό ακόμα. Βέβαια, με το πέρασμα του χρόνου γεννιόντουσαν και άλλα ερωτήματα που δεν είχα το κουράγιο να τα εκφράσω ούτε στον εαυτό μου. Με εντυπωσίαζε πόσο κλειστές ήταν οι κοινότητες των φιλόζωων. Οι περισσότερες είχαν μονάχα έναν πρόεδρο να κάνει τα πάντα και ένα δυο παρατρεχάμενους οι οποίοι είτε έμεναν σταθεροί και δεν μπορούσε να εισχωρήσει κανείς για να παρέχει βοήθεια ή τους άλλαζαν σαν τα πουκάμισα γιατί πάντα βρισκόταν ένας λόγος έντονης διαφωνίας και δυσαρέσκειας. Επίσης πάντοτε με εντυπωσίαζε το γεγονός πως όταν κατά καιρούς διάφορες ομάδες έκραζαν για την έλλειψη εθελοντικής βοήθειας, απαντούσα με τα στοιχεία μου και το τηλέφωνο μου και αυτό ποτέ δεν χτυπούσε (και αυτό αφορά και άλλες ομάδες εκτός των φιλοζωικών, μα θα το αναλύσουμε άλλη φορά). Κλειστές ομάδες με πολλά κρυμμένα μυστικά ή άνθρωποι αμελείς και αδιάφοροι που είτε ηθελημένα είτε άθελα τους κλοτσούν μακριά όποια διαθέσιμη βοήθεια; Όπως και να έχει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Το 2013 ο κόσμος βούιξε με την υπόθεση της Μαρίας Ξ που μαζί με το σύντροφο της υιοθετούσαν κουτάβια με πλαστά χαρτιά και μετά τα εξαφάνιζαν. (Διαβάστε http://trupokarudos.com/?p=9662) Περίπου 150 ζώα! Στην αρχή βαβούρα και μετά σιωπή... Και άρχισαν και άλλα ερωτήματα να μου πριονίζουν το μυαλό, και πάλι κανείς δεν μου έδωσε κάποια σοβαρή απάντηση. Τότε είχα γράψει δημόσια τους προβληματισμούς μου και κάποιοι έκαναν λόγο για ένα επαίσχυντο άρθρο. Τότε είχα θέσει δυο βασικά ερωτήματα: πρώτον για ποιο λόγο οι αλλοδαποί προτιμούν τα δικά μας ζώα και όχι τα ζώα των καταφυγίων τους και δεύτερον πως μπορούμε να ελέγξουμε αποτελεσματικά μια υιοθεσία στο εξωτερικό, τη στιγμή που όπως αποδεικνύεται δεν είναι εφικτό κάτι τέτοιο ούτε μέσα στην ίδια τη χώρα. Απαντήσεις δεν έλαβα και πάλι. Δέχθηκα κάποια σχόλια που γυρνούσαν το θέμα σε προσωπικό επίπεδο, άλλοι πάλι ενστερνίστηκαν τις απόψεις μου και ανέφεραν πως έχουν παρόμοιους προβληματισμούς. Και μετά σιωπή. Από τον Αύγουστο του 2013 προβληματίζομαι μήπως κατά καιρούς άθελα μου έχω συμβάλλει στο να βρεθούν κάποια ζώα σε λάθος χέρια. Μήπως αντί να τους οδηγήσω σε μια καλή ζωή συνέβαλα άθελα μου στο να οδηγηθούν στο θάνατο.
Νομίζω πως κάθε υγιής νους θα έπρεπε να έχει αυτό τον προβληματισμό, οπότε κακώς κάνετε κάποιοι και με πετροβολάτε. Το γεγονός ότι δεν λάμβανα απαντήσεις από την αντίθετη πλευρά παρά μόνο δέχθηκα αντιδράσεις οργής που «τόλμησα» να θέσω ένα τέτοιο ζήτημα, έκανε τους προβληματισμούς μου πιο έντονους. Έτσι σταδιακά, με ένα τσουβάλι βαριά αναπάντητα ερωτήματα, απομακρύνθηκα από την οργανωμένη φιλοζωία.

Σήμερα, σχεδόν δυο χρόνια μετά μπλοκάρονται κάποια ζώα στα αεροδρόμια και κάποιοι συλλαμβάνονται με την κατηγορία της εμπορίας. Αθώοι άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο χωρίς καμιά βοήθεια και οι αρχές τους συμπεριφέρονται σαν να ναι οι χειρότεροι εγκληματίες, ή έμποροι ζώων που κερδοσκοπούν σε βάρος αθώων ψυχών καταδικάζοντας τες σε θάνατο; Νομίζω ήρθε η ώρα να λάβουμε σοβαρές απαντήσεις! Καιρός να πάψουν τα πηγαδάκια από «Γκαραγκουνικούς» και «μη Γκαραγκουνικούς» και να αποφανθεί επιτέλους η δικαιοσύνη. Θα το κάνει όμως; Ή επειδή πρόκειται για τετράποδα τριχωτά πλάσματα, η ζωή τους δεν έχει τόση σημασία οπότε «δε βαριέσαι»; Δεν είμαι ούτε ντετέκτιβ, ούτε αστυνομικός, ούτε δικαστής. Δεν είμαι εδώ για να δικάσω κανέναν, δεν είναι αυτός ο ρόλος μου. Δεν είμαι ο Θεός για να υπάρχω παντού και να βλέπω σε κάθε γωνιά του πλανήτη τι συμβαίνει. Είναι καιρός όμως αυτό το κακόγουστο αστείο να πάψει! Είναι καιρός να ξεχωρίσουν τα ξερά από τα χλωρά, το άσπρο από το μαύρο, οι φιλόζωοι από τους απατεώνες...


Υ.Γ: Περιμένω τα σχόλια όλων, με μόνο περιορισμό να μην είναι υβριστικά. Ύβρεις και προσωπικές επιθέσεις προς οποιαδήποτε κατεύθυνση δεν θα δημοσιεύονται