Ξανά-ανακάλυψαν το bullying και τη βία οι φίλοι μου στο facebook και οι κυράτσες στη γειτονιά που αφήνουν τα μεσημέρια δυνατά την τηλεόραση. Δεν τις παρεξηγώ για τη κουφαμάρα τους, τις παρεξηγώ όμως που οι ευαισθησίες τους περιορίζονται σε ό,τι δείχνει το χαζοκούτι. Και τους φίλους που τους ξέρω μονάχα σαν μια φωτό ή ένα άβαταρ, δε τους παρεξηγώ. Νομίζουν πως η πραγματικότητα περιορίζεται σε ό,τι ανεβάζει στο σάιτ της η Νικολούλη. Ντάξει... Για να τα λέει αυτή κάτι θα ξέρει. Αλλά γιατί θα πρέπει να στα πει αυτή για να ανατριχιάσεις; Δηλαδή όταν κοιτάζεις γύρω τι βλέπεις; Δεν έχεις ιδέα;! Το ξέρω πως η αντίδραση στον τοίχο σου είναι πολύ βολική και ένας τρόπος να βγάλεις απωθημένα. Άλλωστε το ξέρω πως την άλλη φορά που άκουσες το παιδί του γείτονα να κλαίει έκανες τουμπεκί. Είναι καιρός τώρα να μπλέκει κανείς με αστυνομίες; Και η γειτονιά τι θα πει; Να σου κόψουν την καλημέρα;! Οπότε λες να τα γράψεις στο φατσοβίβλιο, εκεί που δε θα έχει επιπτώσεις και αναφέροντας μια ιστορία άσχετη με την καθημερινότητα σου!
Η ιστορία του εξαφανισμένου Βαγγέλη Γιακουμάκη, είναι σίγουρα ανατριχιαστική. Όπως και η παλιά ιστορία εκείνου του μικρού Άλεξ από τη Βέροια. Σε αυτό δεν αντιλέγω! Εκεί που έχω τις ενστάσεις μου και που θέλω πραγματικά να σας πάρω όλους με ένα καφάσι σάπιες ντομάτες, είναι που μου παριστάνετε τους ξαφνιασμένους! Ζείτε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο ε; Στην περιοχή σας επικρατεί ηρεμία και γαλήνη. Στη γειτονιά σας επίσης. Όχι, όχι... Δεν έχετε ακούσει ποτέ τον νταή γείτονα που μένει στο υπόγειο να ξυλοκοπεί τη γυναίκα του. Σιωπή! Σιωπή για να μη βρούμε το μπελά μας. Σωπαίνουμε, μετά ψιθυρίζουμε στα πηγαδάκια και όταν περνά από μπροστά μας πάλι σωπαίνουμε. Και μετά σοκ και δέος! Τελικά τη σκότωσε τη κυρά του! Αχ την καημένη... Και μετά σας βλέπω πρώτη μούρη στο γυαλί από φόβο να λέτε πάλι ψέματα: «Δεν είχα ιδέα! Έλεγε σε όλους καλημέρα. Ήταν πάντα με το χαμόγελο, ευγενικός, κύριος! Πραγματικά δεν είχαμε καταλάβει κάτι». Φοβάστε εκείνον και τη φαμίλια του μη σας ξεκάνουνε και εσάς, φοβάστε και τι θα πει το χωριό: «Είδες; Εγώ τα 'λεγα πως ήξερε και δεν έλεγε τίποτα! Ο κόσμος το 'χε τούμπανο...», θα έλεγε η κυρά Τασούλα η κομμώτρια στον άντρα της και αυτός με τη σειρά του θα τα σχολίαζε στο καφενείο. Είναι και που σε έχει άχτι που πήγες και έκανες αλλού την ανταύγεια, οπότε φυλάγεσαι! Και μετά μετά βίας ανοίγεις τον υπολογιστή-δεν ξέρεις καν τι είναι enter, τι είναι login, τι είναι logout- και γράφεις στη μια και μοναδική σελίδα που ξέρεις (facebook) : «Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει... Είμαι σοκαρισμένη! RIP», και από κάτω έχεις και ένα λινκ που  λέει:« Συγκλονίζει η άγρια δολοφονία στη Κάτω Πετεινίτσα.
Σκότωσε τη γυναίκα του με... ΚΑΝΕ SHARE ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ». Και κάνεις share, και κάνουν μέχρι και like στο φονικό κάποιοι ψυχασθενείς του διαδικτύου... «Μου αρέσει η άγρια δολοφονία στη Κάτω Πετεινίτσα!», δηλαδή ή ανόητος είσαι ή διαστροφικός!

Εμένα εκείνο που με κάνει πιο πολύ ακόμα και σκιάζομαι είναι πως μεγαλώνεις παιδιά, και φυσικά τα μεγαλώνεις με τις ίδιες «αξίες». Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που έμαθες πως ο γιος σου, ο μικρός Γιωργάκης έριξε μπουνιά στον Κωστάκη επειδή του φαίνεται αστείος που φορά γυαλάκια. Σε φώναξαν στο σχολείο, σου είπαν αυτό και άλλα τόσα. Ο γιος σου ξεκίνησε από ένα «αστείο πείραγμα», μετά άρχισε να κοροϊδεύει τον Κωστάκη καθημερινά και να τον στολίζει με χαρακτηρισμούς όπως: «γυαλάκια, φυτό, χοντρέ, βρομιάρη» και άλλα παρόμοια, αλλά εσύ τον σκεπάζεις και ξεσπαθώνεις κάθε φορά που κάποιος δάσκαλος τολμά να σε επιπλήξει για τη συμπεριφορά του γιόκα σου. Με ύφος σαράντα καρδιναλίων και με τον αριστοκρατικό στόμφο των κατοίκων της Κάτω Πετεινίτσας απαντάς με το εξής αποστομωτικό επιχείρημα: «παιδί είναι!». Αυτό ήταν! Τώρα 'φάγαν τη σκόνη σου! Που θα σου πει εσένα ο δημόσιος υπάλληλος πως να μεγαλώνεις το παιδί σου! Και όσο εσύ βάφεις τα νύχια σου, ο γιος σου κάνει το μικρό Κωστάκη να υποφέρει. Και ξέρεις γιατί; Γιατί βαριέται! Και γιατί θα προτιμούσε κάποιος να ασχοληθεί μαζί του επιτέλους! Και την εικόνα αυτή από το μέλλον τη βλέπω ολοζώντανη μπροστά μου. Ο μικρός Γιωργάκης σε λίγο κλαίει από την ανία του, μα δεν τον ακούς. Ο μικρός Γιωργάκης σκοτώνει την πλήξη του κάνοντας ζαβολιές με το γιο του πολυάσχολου μπακάλη. Στην αρχή κάνουν πλακίτσες στο facebook από το iPhone που του πήρες για να μη βαριέται. Λίγο αργότερα ανακαλύπτουν το πορνό. Δεν έχεις ιδέα. Και εκεί που ο γιος σου κάνει τσατ αρχίζει να του μιλά ο κυρ Μήτσος, που υπόσχεται στο γιο σου και στο γιο του μπακάλη πως θα τους πάει μια βόλτα να ξεφύγουν από την ανία τους! Εκεί λέει «θα είναι μοναδικά»! Και τσουπ τα παιδιά σας στο βανάκι του παιδόφιλου και εσύ και ο μπακάλης να κλαίγεστε δεξιά και αριστερά. Τι; Δεν άκουσα; Τι λες; Γιατί σε σένα; Τον όρο παραμέληση ανηλίκου τον ξέρεις; Για αυτό!
Τώρα πως νιώθεις; Τώρα στην ιδέα του βιασμένου παιδιού σου πως νιώθεις για τη σιωπή σου; Πως νιώθεις για κάθε φορά που σώπασες, για κάθε φορά που γύρισες τη πλάτη, για κάθε φορά που ενδιαφέρθηκες περισσότερο για το «τι θα πει ο κόσμος» παρά για το πως μπορείς να βοηθήσεις έναν τρομαγμένο άνθρωπο; Να σου θυμίσω πως όπως εσύ σώπαινες παρόλο που γνώριζες πως ο νταής γείτονας σου ξυλοκοπούσε τη γυναίκα σου, έτσι και κάποιοι άλλοι σώπαιναν παρόλο που γνώριζαν πως κάποιος βιάζει το γιο σου. Έτσι απλά! Ευτυχώς για σένα ο γιος σου είναι καλά, και ζει ακόμα μια ήσυχη παιδική ζωή. Έχεις λοιπόν την ευκαιρία σου! Θα αλλάξεις μυαλά ή θα μείνεις στα ίδια; Και ο χρόνος ξεκινάει από τώρα...