Η ιστορία μας ξεκινάει γύρω στο 2001, όταν εγώ ήμουν στην 1η Λυκείου. Τότε που άρχισα να αντιλαμβάνομαι σιγά σιγά τι σημαίνει πολιτική. Αν και θα μπορούσε να πει κανείς πως τότε δεν είχα βγει ακόμη από το αυγό, νομίζω πως είχα αντιληφθεί το τι πραγματικά συμβαίνει σε όλη του τη διάσταση και δεν μου άρεσε καθόλου. Την ίδια στιγμή οι ενήλικες κοιμόντουσαν ύπνο βαθύ και οι συνομήλικοι μου έπαιζαν με τα κουβαδάκια τους. Εγώ από την άλλη το μόνο πράγμα που ήθελα ήταν να ξεράσω...


Η παιδεία άργησε μια μέρα...



Από πολύ νωρίς γνώρισα τι σημαίνει φροντιστήριο και τι παραπαιδεία... Τους λόγους φαντάζομαι τους ξέρετε και εσείς. Είναι κάτι ανίκανα τυπάκια που κάποτε παπαγάλισαν αρκετά ώστε να πιάσουν μια μόνιμη θέση στο δημόσιο και να τα ξύνουν από εκεί και έπειτα ισοβίως και δικαιωματικά. Και πως γίνεται άραγε να «τυχαίνε» να ήταν εννιάμισι στους δέκα άχρηστοι και τεμπελχανάδες; Τέλεια! Αυτοί θεωρητικά ήταν οι αρμόδιοι για να με διδάξουν, και να με οδηγήσουν στο να αποκτήσω γνώσεις αλλά κυρίως παιδεία... Αυτοί διδάσκουν και σήμερα τα παιδιά σας με στόχο να γαλουχήσουν μια νέα γενιά ψεκασμένων αδρανών πολιτών. Στην υγειά μας! Θυμάμαι ακόμα τον δάσκαλο μου στην 6η Δημοτικού, ο οποίος ρευόταν και έκλανε στην τάξη ( true story, και αργότερα έμαθα πως έγινε διευθυντής σε εκείνο το δημοτικό σχολείο). Θυμάμαι επίσης τις κυρίες που αντί για μάθημα στο λύκειο μας ανέλυαν το fame story, γιατί αν μη τι άλλο κάθε έφηβος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να λάβει μέρος και σε ένα ριάλιτι... Ήταν όμως θυμάμαι η καθηγήτρια των θρησκευτικών που ξεστόμισε το ανήκουστο! Θα ερχόταν λέει ο τότε υπουργός παιδείας και μας πρότεινε να συγκεντρώσουμε χρήματα για να αγοράσουμε ανθοδέσμη να του προσφέρουμε και να οργανώσουμε μια θερμή υποδοχή. Φυσικά και αρνήθηκα, άφησα τους άλλους που δεν καταλάβαιναν τι γινόταν να βάλουν το χέρι στη τσέπη. Όταν ήρθε ο κυριούλης τον έγλειφαν από πάνω μέχρι κάτω λες και ήταν ο Elvis που αναστήθηκε και ήρθε να τους βρει! Καμία αναφορά στα προβλήματα του σχολείου. Τι και αν έσταζε συχνά πυκνά η οροφή σε πολλά σημεία του κτιρίου. Τι και αν στις τουαλέτες δεν είχαμε ούτε χαρτί ούτε σαπούνι. Τι και αν βιβλία δεν είχαμε καλά καλά... Όλα ήταν εντάξει! Και αφού ο κύριος ήταν του κόμματος που
υποστήριζε τότε η πλειονότητα και οι κύριοι και οι κυρίες ήταν πελατάκια του κόμματος, βαφτίσανε το κρέας ψάρι και όλα καλά! Μπλα, μπλα, μπλα και χειροκροτήματα... Και τα παιδιά άφησαν το παιχνίδι με τα κουβαδάκια και άρχισαν να χειροκροτούν και αυτά...! Πιο πάτος πεθαίνεις! Στο τέλος αυτής της φαρσοκωμωδίας σε απόσταση αναπνοής από εμένα βλέπω τον υπουργό να μπαίνει στην αμαξάρα μαζί με κάτι τυπάδες. Σοφέρ και άνδρες της προσωπικής του ασφάλειας; Κάτι τέτοιο... Δεν μπόρεσα να καταλάβω, όλα έγιναν γρήγορα... Αλλά το αυτοκίνητο ήταν θα έλεγα προκλητικό. Και τότε άρχισα να τσιρίζω με όση δύναμη είχε η φωνή μου: «Στα τσακίδια!». Έπειτα θυμάμαι κάτι μύγες μαζεύτηκαν γύρω μου να με επιπλήξουν πως «ήταν απαράδεκτο αυτό που έκανα» και πως «δεν φταίει αυτός για όσα συμβαίνουν» και άλλα ανέκδοτα. Εγώ βέβαια στα αυτιά μου άκουγα μονάχα ένα «ζζζζ»... Τώρα που το καλοσκέφτομαι, τέτοια επική και ταχύτατη έξοδο ατόμου σε πολυτελές αυτοκίνητο είδα άλλη μια φορά μόνο, όταν σε μια συναυλία η ασφάλεια της Δέσποινας Βανδή την εξαφάνισε σε χρόνο ντε-τε, έπειτα από μια αρπαχτή στο νησί μας. Οπότε πολιτικός=celebrity, τουλάχιστον μέχρι τότε. Η τάση των φετινών εκλογών όπως όλα δείχνουν είναι ο πολιτικός να το παίζει κακομοίρης και να παριστάνει πως συμμερίζεται το λαό. Πετάξτε τις γραβάτες σας ψηλά! Αφήστε τα πουκάμισα ασιδέρωτα... Αυτό είναι το νέο επικοινωνιακό παιχνίδι! Και θα το φάτε και αυτό... Είπαμε! Είμαστε ψεκασμένοι! Παιδιά της παπαγαλίας χωρίς ουσιαστική παιδεία. Τον κύριο αυτόν τον ξαναείδα κάποια χρόνια αργότερα στο ΑΠΘ, όταν μια φίλη του καθηγήτρια της οποίας την κατάρτιση πολλοί αμφισβητούσαν (δεν ξέρω αν το έκαναν δικαίως) τον είχε καλέσει να μιλήσει στους φοιτητές με την επαγγελματική του ιδιότητα και όχι με την ιδιότητα του πολιτικού. Ω Θεέ μου! Deja vu!



Οι πλασιέ και τα ρουσφέτια



Εκείνα τα χρόνια θυμάμαι συγγενή μου να γυρνάει από σπίτι σε σπίτι σαν να ήτανε πλασιέ, να μοιράζει ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ και να ζητάει να ψηφίσουμε αυτό το κόμμα και συγκεκριμένο πρόσωπο όλη η οικογένεια, γιατί κάποιος της έταξε πως αν εκλεγεί θα την διόριζε στο δημόσιο... Τόσα χρόνια μετά δεν έχω ιδέα εάν το συγκεκριμένο πρόσωπο είχε εκλεγεί, άλλωστε τότε ήμουν ακόμα παιδί. Η συγγενής μου αυτή δεν μπήκε πάντως ποτέ στο δημόσιο. Εκείνη την εποχή η ψηφοθηρία με αντάλλαγμα κάποια θέση μονιμότητας στο δημόσιο ήταν κάτι κοινωνικά αποδεκτό και μη κατακριτέο. Μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικό... Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, σε ένα κράτος χρεοκοπημένο, με ένα τεράστιο δημόσιο που παραμένει στο απυρόβλητο γιατί εξυπηρετεί τις πελατειακές σχέσεις. Και με έναν ιδιωτικό τομέα που πρέπει να πληρώνει τις αμαρτίες όλων... Αν κάποια στιγμή στην Ελλάδα γίνει ξανά εμφύλιος δεν θα γίνει ανάμεσα σε οπαδούς κομμάτων, ανάμεσα σε αριστερούς και δεξιούς, ούτε ανάμεσα σε διεθνιστές και εθνικιστές. Αν ξεσπούσε εμφύλιος σήμερα θα σηκώνονταν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι και θα έπαιρναν τα όπλα ενάντια στους υπαλλήλους του δημοσίου. Η αλήθεια είναι πως θα με ικανοποιούσε ιδιαίτερα κάποια στιγμή να δω την παραδειγματική τιμωρία εκείνων που είναι απλώς βύσματα, όλων των ανίκανων
που τόσα χρόνια με τους φόρους μας πληρώνουμε... Θα μπορούσα να γράψω τόμους ολόκληρους με τις μεθόδους τιμωρίας που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, αλλά επειδή ζούμε σε καιρούς δύσκολους και επικίνδυνους το αφήνω πάνω σας με την ελπίδα πως η φαντασία σας θα οργιάσει δημιουργικά. Όχι καριολάκι! Δεν θα σε ταΐζω άλλο εγώ για να χτυπάει κάποιος άλλος την κάρτα σου το πρωί και εσύ να μην έχεις πατήσει εδώ και κάποια χρόνια στην υπηρεσία σου. Όχι άχρηστε, ανεκπαίδευτε κηφήνα. Δεν θα σε πληρώνω εγώ για να κάθεσαι πίσω από ένα γκισέ και να καπνίζεις με τα πόδια ψηλά! Όχι απόφοιτε δημοτικού, δεν μπορείς να είσαι σε μια θέση για την οποία δεν έχεις τα προσόντα, απλά και μόνο επειδή ο κολλητός σου σε διόρισε για να τον ψηφίσεις εσύ και ολόκληρο το σόι σου. Δεν μπορεί να μην ξέρεις ούτε ορθογραφία και να είσαι εκεί... Δεν μπορεί να μην ξέρεις καν πως να χρησιμοποιήσεις το ποντίκι του υπολογιστή ή να κάνεις μια εκτύπωση...



Είμαι ένα από τα 3000 βαφτιστήρια!



Από τη μια τα ρουσφέτια, από την άλλη τα βαφτιστήρια... Οι μισοί διόριζαν για να πάρουν ψήφους, οι άλλοι μισοί βάφτιζαν... Το να ψηφίσεις κάτι που να σε εκπροσωπεί πραγματικά σαν σενάριο δεν υπάρχει. Οπότε στις εκλογές γινότανε πάντοτε μάχη. Από τη μια η συγγενής που ήθελε να διοριστεί στο δημόσιο, από την άλλη να σου κι ο κουμπάρος να μοιράζει ψηφοδέλτια. Είμαι
βλέπετε ένα από τα 3.000 (τουλάχιστον) βαφτιστήρια γνωστής πολιτικής οικογένειας της περιοχής μου. Κάποια τα βάφτισαν οι παππούδες, άλλα τα βάφτισαν οι γονείς και άλλα η ίδια η βουλευτής νονά μου . Εμένα με είχε βαφτίσει όταν ήταν μόλις 9 ετών... Είχε βλέπετε φροντίσει ήδη από εκείνη την τρυφερή ηλικία η οικογένεια της να της χαράξει το δρόμο ώστε να γίνει μια από τους 300 της Βουλής. Μόλις ενηλικιώθηκα θυμάμαι πως είχα δηλώσει ευθαρσώς πως δεν θα την ψηφίσω, δεν μπορούσα να ψηφίσω κάτι το οποίο δεν με εξέφραζε καθόλου... Και ήτανε λέει ντροπή να μην ψηφίσω την «πνευματική μου μητέρα» - η οποία αμφιβάλλω εάν στα αλήθεια με θυμάται. Το βαφτιστήρι με αριθμό 582 (γιατί ήμουν και από τα πρώτα τους) είχε αποφασίσει να μην είναι η 582η ψηφοφόρος της, και αν το μάθαινε η «πνευματική μητέρα» μου (από την οποία λαμβάνω κάθε χρόνο πριν την Ανάσταση ένα τυποποιημένο γραπτό ευχετήριο μήνυμα, που φυσικά πάει μαζικά σε ολόκληρη τη λίστα των κάποιων χιλιάδων επαφών της) θα λυπόταν πάρα πολύ για αυτό. Το μόνο που ίσως με χαροποιεί είναι πως αν η «πνευματική μου μητέρα» καταφέρει να επανεκλεγεί και να εδραιωθεί ως celebrity της πολιτικής, ίσως μια μέρα θα μπορούσα να πουλήσω τις φωτογραφίες της βάπτισης μου ως συλλεκτικές και να βγάλω μερικά ευρώ ή... μερικές δραχμές-γιατί ποτέ δεν ξέρεις...



Ομαδάρα! Οέο έο ε! Ομαδάρα!



Έπειτα είναι και οι «ποδοσφαιρόφιλοι», όχι εκείνοι που παρακολουθούν στα αλήθεια ποδόσφαιρο, αλλά εκείνοι που παρακολουθούν την πολιτική λες και είναι αγώνας στο ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι εκείνοι που κυκλοφορούν με σημαίες και σφυρίχτρες που αγοράζουν από τους Πακιστανούς έξω από τους χώρους που εμφανίζονται οι αρχηγοί των κομμάτων, και έπειτα βρίζουν και καταριούνται τους ξένους που μας έχουν πάρει τις δουλείες και που βγάζουν μαύρο χρήμα. Οι «ποδοσφαιρόφιλοι» όντας ανίκανοι να παρακολουθήσουν οποιοδήποτε άθλημα, αντί να εκτονωθούν στο γήπεδο βγάζουν τα απωθημένα τους κατά τη λατρεία του αρχηγού της παράταξης τους. Η επιλογή του κόμματος με το οποίο θα φανατιστούν γίνεται φυσικά τυχαία και το μικρόβιο τους μπαίνει σε πραγματικά νεαρή ηλικία. Φανταστείτε ένα τετράχρονο που έχει αποφασίσει να είναι Ολυμπιακός, επειδή ο μπαμπάς του του είπε πως πρέπει να είναι Ολυμπιακός. Το παιδάκι δεν έχει ιδέα ποιος είναι ο Ολυμπιακός και δεν μπορεί να κρίνει από μόνο του εάν πρέπει ή όχι να υποστηρίζει τον Ολυμπιακό, απλά είναι γιατί έτσι του είπαν. Με την ίδια λογική και ο «ποδοσφαιρόφιλος» της πολιτικής είναι απλά ΝΔ,
δεν ξέρει γιατί υποστηρίζει τη ΝΔ, θυμάται μονάχα πως όσο ήταν ακόμη στο νηπιαγωγείο η οικογένεια του του είπε πως πρέπει να υποστηρίζει τη ΝΔ και έκτοτε αυτός την ακολουθεί τυφλά , όπως άλλωστε κάνει και ο πατέρας του και ο παππούς του. Τον «ποδοσφαιρόφιλο» θα τον δεις να ξεφτιλίζεται έπειτα από κάθε εκλογική νίκη του κόμματος του στις πλατείες, στην ελληνική εκδοχή του καρναβαλιού του Ρίο ντε Τζανέιρο, βοήθεια μας!



Είμαστε ένας λαός διχασμένος και δεν είμαστε χωρισμένοι στα δυο ή στα τρία, αλλά στα 11 περίπου εκατομμύρια. Αυτό που υποστηρίζουμε είναι το ατομικό μας συμφέρον και μόνο και υπάρχουν περίπου 11 εκατομμύρια διαφορετικά ατομικά συμφέροντα μέσα στην επικράτεια. Καθένας κοιτάζει τον πισινό του. Κάπως έτσι ήρθε η κατάρρευση της επίπλαστης ευημερίας στην οποία είχαν σχεδόν όλοι πιστέψει. Βέβαια, ο ψευτό-νεοπλουτισμός υπάρχει ακόμα, έχει βαθιές τις ρίζες του. Η αξία προσδιορίζεται με βάση τον υλικό πλούτο και η πλειονότητα θεωρεί πως έτσι θα κατακτήσει την ευτυχία, οπότε προχωράει πατώντας επί πτωμάτων μέσα στο ναρκοπέδιο. Λέξεις όπως: πολιτική, εκλογές, δημοψήφισμα, μνημόνιο, μνημονιακός, αντιμνημονιακός, αριστερά, δεξιά, κόμμα, παράταξη, ευρώ, δραχμή, εργασία, μισθός, ανεργία, σύνταξη, φορείς, νόμος, έχουν χάσει πια το νόημα τους. Μόνο αν γκρεμιστούν όλα και χτιστούν ξανά από την αρχή ίσως υπάρξει ελπίδα. Ωστόσο, μας ζητούν και πάλι την ψήφο μας στις 20 Σεπτεμβρίου σαν να μην πέρασε μια μέρα...